Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

Στην Πυρά!!!

2012-01-19T01:10:00.000-08:00

Ακριβώς ένας χρόνος!!!

Λίγες μέρες πάνω...λίγες μέρες κάτω.. τι σημασία έχει;

Η μήπως έχει;

Τέτοιον καιρό πέρυσι, έκανα το μεγάλο χειρουργείο, πάλεψα, πόνεσα, αντέδρασα, αρνήθηκα, άλλα τελικά μπροστά στο φόβο για τη ζωή μου ίσως, το αποφάσισα.

Φέτος... δεν είχα επιλογή. Κανείς δεν με ρώτησε!

Με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο!!!

Η φωτιά.

Αληθινή φωτιά.

Ήταν εκεί μπροστά μου. Μεγάλωνε... Και μεγάλωνε... και εγώ... κοιμόμουν.

Βαθιά.

Δεν ξέρω τι, δεν ξέρω πως, άνοιξα όμως τα μάτια, και την είδα, λίγο πριν με αγκαλιάσει.

Πετάχτηκα. Δεν ξέρω πως βρέθηκα στο δρόμο, (ξυπόλυτη)δεν ξέρω πως οι γείτονες κάλεσαν την πυροσβεστική, ξέρω όμως πως ...ήμουν δεν ήμουν εκεί, κίτρινη σαν το λεμόνι (λένε τώρα αυτοί που με είδαν)

Ψύχραιμη (φαινόμουν)

Οι φίλοι και γείτονες (ζευγάρι) πανικοβλημένοι, παιδιά; ψυχραιμία, ηρεμήστε, εσείς πρέπει να με παρηγορείτε, και όχι εγώ εσάς.

Δέσποινα, πως μπορείς αλήθεια και είσαι τόσο ψύχραιμη;

Δεν είμαι ψύχραιμη παιδιά!

Ευγνωμονώ μόνο που είμαι ζωντανή!!!

Καταστράφηκαν όλα!!!

Δεν έχω σπίτι.

Δεν έχω ΤΙΠΟΤΑ!!!

Είμαι όμως εδώ!!

Αναπνέω.

ΖΩ!!!

Για όλα όσα μου έδωσες...

2011-01-09T12:12:00.000-08:00

Εγώ και εσύ.

Εσύ και εγώ.

Μαζί.

Τόσα χρόνια μαζί.

Μια ζωή.

Μαζί γεννηθήκαμε, μαζί μεγαλώσαμε.

Αναπόσπαστο κομμάτι η μια της άλλης.

Μέσα σου κράτησες, και προφύλαξες ότι αγάπησα περισσότερο στη ζωή.

Σου χρωστάω.

Εσύ...τίποτα δεν μου χρωστάς; τίποτα δεν μου αναγνωρίζεις;

γιατί με προδίδεις;

σε ικέτευα να κόψεις τις... κακές παρέες, τότε που προτοξεκινησες τα πάρε δώσε.

Δεν με άκουσες.

Περίμενα. έτσι μου λέγαν όλοι, ότι με τον καιρό θα καταλάβεις και θα... απομακρυνθείς από κοντά τους, θα βρεις τον τρόπο να διώξεις ότι μας χώριζε.

Εσύ όμως... τα άφηνες. Τα κανάκευες, και τα έκανες μεγάλα και τρανά. Τόσο που να μην σου αφήνουν χώρο να αναπνεύσεις.

Μέχρι την τελευταία στιγμή σε ικετευα.

Ακόμα σε ικετευω!

Κανε κάτι!

Τελειώνει ο χρόνος που μας κρατάει μαζί. Μια μέρα ακριβώς μας μένει, και μετά... μας χωρίζουν δια παντός!

Δεν λυπάσαι; δεν με λυπάσαι;

το αντέχεις να με αφήσεις μόνη;

μισή; μισή θα είμαι χωρίς εσένα.

Άστους να λένε πως τάχα μου δεν τρέχει τίποτα.

Πως δεν μου χρησιμεύεις σε τίποτα πια. Πως ...μόνο προβλήματα θα μου δημιουργείς από εδώ και μπρος.

Ακούς; μου είσαι πια άχρηστη μου λένε!

Τον ρόλο σου στη ζωή τον έπαιξες λένε.

Εγώ όμως ξέρω ότι δεν είναι έτσι, και σε θέλω εδώ.

Ξέρω πως δεν μου είσαι άχρηστη.

Εσύ, είσαι εγώ. Κομμάτι μου.

Είσαι η ταυτότητα μου.

Είσαι η φύση μου.

Μου είσαι πολύτιμη! Αρνούμαι να σε αποχωριστώ.

Δεν θέλω!!

Φοβάμαι!

Τι θα είμαι πια χωρίς εσένα; ένα ον, που περιφέρετε στη γη, έτσι, από συνήθεια.

Δεν θέλω να είμαι άπλα ένα ον περιπλανώμενο.

Θέλω να είμαι εγώ.

Μια γυναίκα ολόκληρη και ολοκληρωμένη.

Κανε κάτι . Μη μου φύγεις. Μην αφήσεις να μας χωρίσουν!

Σου ακούγομαι μια ηλίθια γκρινιάρα;

Μάλλον δεν μπορείς να κάνεις κάτι ε; είναι αργά πια; η ποτέ δεν μπορούσες;

Τι λόγια να βρω για να σε αποχαιρετίσω; με τη δύναμη να το κάνω;

Δεν μπορώ και δεν θέλω!!!

Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, εγώ θα ελπίζω ότι ένα θαύμα θα γίνει, και εμείς οι δυο θα συνεχίσουμε το ταξίδι μέχρι το τέλος.

Αν πάλι δεν γίνει το θαύμα... εγώ μόνο ευχαριστώ έχω να σου πω!!

Για όλα αυτά που σημαίνεις για μένα!!

Για όλα όσα μου έδωσες!!!

Αν στερέψεις απο εμπνευση... Μην καταφευγεις στην κλοπή!!!

2010-09-19T15:30:00.000-07:00

Την ....Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009
Ειχα γραψει αυτο!!!

http://nerenia3.blogspot.com/2009/01/blog-post.html Κοματι της ψυχης μου!!! Του πονου μου!!!

Δεν εδωσα σε κανεναν τη αδεια να το αναδημοσιευση, και μαλιστα... δηθεν διαφορετικο.. για να περαστη για δικο του!!!

Για ριξτε μια ματια εδω...

http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/01/blog-post_11.html

Πειτε μου οτι δεν ειναι το ιδιο με καποιες ψιλοαλαγες!!!

Πειτε το μου!!!

Τωρα εγω τι να κανω;
Τι πρεπει να κανω;

Ολοι αναρτησαμε κειμενα αλλων, φροντιζαμε ομως να βαλουμε το ονομα του διμιουργου, και οχι να το πλασαρουμε για δικο μας.

Δεν ξερω αν νοιωθω θυμο η λυπη

Θυμο γιατι εισεβαλε καποιος- που δεν του εδωσα την αδεια- στην ψυχη μου...

Και λυπη για τον ιδιο, που κατεφυγε σε αυτον τον τροπο., μονο ο ιδιος ξερει γιατι!!!

"Πνευματική Ιδιοκτησία

Τα πνευματικά δικαιώματα αποτελούν μια μορφή προστασίας που παρέχεται από τον νόμο στους συντάκτες και τους δημιουργούς αυθεντικής εργασίας. Οι δημιουργοί έχουν έτσι αποκλειστικό δικαίωμα επάνω στο έργο τους σε σχέση με την (προσωρινή ή μόνιμη) χρήση, αντιγραφή, ή αναπαραγωγή του έργου τους, με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε μέσο.

Κανένας άλλος εκτός από το δημιουργό δεν μπορεί να κάνει οποιαδήποτε χρήση του έργου, εάν δεν υπάρχει γραπτή, σαφής δήλωση από τον ίδιο το δημιουργό. Τα έργα αυτά μπορούν να είναι: λογοτεχνία (βιβλία, άρθρα), δράμα (θεατρικά έργα, ταινίες), μουσική, καλλιτεχνία (ζωγραφική, γλυπτά), λογισμικό, καθώς και ορισμένες άλλες αυθεντικές δημιουργικές εργασίες.

Σαφώς, το διαδικτυακό υλικό προστατεύεται από ίδιους τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας όπως κάθε έντυπο υλικό, μάλιστα οι περισσότεροι ιστοχώροι αναφέρονται ευκρινώς στην πνευματική τους ιδιοκτησία (συχνά αναγράφεται η αγγλική λέξη «copyrights» ή υπάρχει το σύμβολο ©).

Στον αχανή όμως κόσμο του Διαδικτύου, η παραβίασή τους είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Με το πάτημα ενός κουμπιού, είμαστε πλέον σε θέση να αντιγράψουμε με μεγάλη ευκολία αποσπάσματα από κείμενα τρίτων, να κατεβάσουμε και να χρησιμοποιήσουμε σε εργασίες και έγγραφά μας φωτογραφίες που δεν μας ανήκουν και να επενδύσουμε με πολύ γνωστά μουσικά κομμάτια τα ερασιτεχνικά μας βιντεάκια που αργότερα θα ανεβάσουμε στο Youtube.

Πότε λοιπόν μπορούμε να αντιγράψουμε πληροφορίες που αντλήσαμε από το Διαδίκτυο και να τις χρησιμοποιήσουμε σε δικές μας εργασίες ή ιστοσελίδες;

Σύμφωνα με το τέταρτο κεφάλαιο του Νόμου 2121/1993 περί πνευματικής ιδιοκτησίας υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις στο αποκλειστικό δικαίωμα του δημιουργού που επιτρέπουν τη χρήση περιορισμένων αντιγράφων ενός έργου για κάποιες συγκεκριμένες χρήσεις. Μεταξύ άλλων επιτρέπεται:

η αναπαραγωγή έργου για ιδιωτική χρήση,

η παράθεση αποσπασμάτων, η χρήση υλικού σε σχολικά βιβλία και ανθολογίες, υπό την προϋπόθεση ότι θα αναγράφεται η πηγή,

η αναπαραγωγή αποσπασμάτων για διδασκαλία,

η αναπαραγωγή από βιβλιοθήκες και αρχεία,

η χρήση για λόγους ενημέρωσης.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, όμως, πρέπει να έχουμε υπόψη, ότι, αν το υλικό ενός ιστοχώρου δεν αναγράφει ευκρινώς ότι δεν διέπεται από πνευματική ιδιοκτησία, απαγορεύεται βάσει νόμου η χρήση υλικού χωρίς την γραπτή άδεια του δημιουργού ή την καταβολή αντιτίμου."

πηγή:
http://www.saferinternet.gr/index.php?objId=Category106&parentobjId=Page2

Μάθε παιδί μου γράμματα...

2010-09-17T08:31:00.000-07:00

Ε... δεν μπορώ να μην το πω...

Ο λατρεμένος μου πάει σχολείο!!!

Πότε μεγάλωσε; πότε έγινε από βρέφος παιδάκι, και από παιδάκι μαθητής;

(καλά...για φαντάρος αργεί ακόμα)

η... μήπως όχι;

Η μάνα του φοβόταν ότι θα του κακοφανεί, ότι θα ζοριστεί...ότι θα βαριέται να διαβάζει κλπ...

Εκείνος... άνετος. Περήφανος.

Τρίτη τέταρτη μέρα μαθητής...

Ετοίμαζε με μεγάλη προθυμία τις εργασίες που τους είχε παράδοσή η δασκάλα ( που ευτυχώς την συμπαθεί)

Εχθές...

Έλα να διαβάσουμε αγόρι μου, τι σας έβαλε η δασκάλα σήμερα;

Άσε μαμά... λέω να μην κάνω τίποτα σήμερα!!!

Γιατί αγόρι μου; ρωτάει εκείνη και τη ζώνουν τα μαύρα φίδια... κακά ξεκινήσαμε...άμα από τώρα δεν θέλει να στρωθεί τι θα γίνει όλον το χρόνο και όλα τα υπόλοιπα;

Μην ανησυχείς μαμά... Αριστα θα μου βάλει έτσι κι αλλιώς!!

Δεν είναι έτσι αγόρι μου, για να πάρεις άριστα πρέπει να το αξίζεις!

Λάθος κάνεις μαμά... Να... εχθές ένα παιδί τίποτα δεν είχε κάνει και του έβαλε άριστα!!

ΝΤΟΓΚ..!!!

Δεν είναι έτσι πουλάκι μου, του έβαλε άριστα αυτού του παιδιού ίσως επειδή είναι αρχή ακόμα και θέλει να σας εμψυχώσει η δασκάλα σας.

Ε... καλά τότε... Ας εμψυχώσει εμένα αύριο!!!

Παρατήρηση χαζογιαγιάς...

Ένα πεντάχρονο παιδί... που κάνει αυτόν τον διάλογο (και άλλους πολλούς )... δεν είναι ένα ξεχωριστό, ένα ευφυές παιδί;

Η... ακολουθώ το παράδειγμα της κουκουβάγιας; κάτι που... ποτέ δεν έκανα με παιδιά μου.

Καλέ...; φέρτε μου πάνες...παμπερς.. ότι θέλετε τέλος πάντων...

ΚΑΜΑΡΩΝΩ!!!!

Αν δεν υπήρχε Αύριο!!!

2010-04-27T18:35:00.000-07:00

http://mariatzirita.blogspot.com

Ξαγρύπνησα.
Στριφογύριζα όλη νύχτα στο κρεβάτι μου αναρωτώμενη...Αν δεν υπήρχε αύριο… Αν ήταν οι τελευταίες μέρες μου…Αν δεν είχα άλλο χρόνο…Τι θα έκανα; Πως θα ήθελα να φύγω; Τι θα έπαιρνα μαζί μου; Θα άδειαζα την ψυχη μου από περιττά βάρη και μικρότητες, η θα τα καβάλαγα μαζί μου; Που; Στο τίποτα; Στο μηδέν; Στο πουθενά
;Όχι όχι… θα ήθελα να φύγω άδεια από …μικρά πράγμ ατα. που να φορτώνεσαι τώρα…Φορτωμένη όμως με συναισθήματα.Γεμάτη από αγάπη. Αγάπη για μένα… για σένα… για αυτόν… για τον άλλον… τον παρακάτω…Τελειώνει λοιπόν… Από πού θα ξεκινήσω; …
Θα ζητήσω από όλους μου τους φίλους να συναντηθούμε. Όλοι μαζί. Να μιλήσουμε …να γελάσουμε… να κλάψουμε …να διαφωνήσουμε...να πούμε τις αλήθειες μας… Σαν μια μέρα μια οποιαδήποτε μέρα.

Θα τηλεφωνήσω σε όλους τους ανθρώπους που έβγαλα η.. με έβγαλαν από τη ζωή τους, και θα ζητήσω να τους συναντήσω.
Θα τους κοιτάξω στα μάτια, και θα ζητήσω να θυμηθούμε μαζί το λόγο που μας απομάκρυνε. Θα τους ζητήσω να με συγχωρέσουν για τα λάθη που έκανα και τον πόνο που τους προκάλεσα, ηθελημένα η μη… Θα τους συγχωρέσω και εγώ, θα τους ζητήσω να ζήσουμε μέσα σε μια στιγμή ότι δεν έχουμε ζήσει τόσον καιρό, που… ανόητοι εγωισμοί και μικροκακίες της στιγμής (φαντάζομαι) μας χώρισαν.
Θα τους αγκάλιαζα ζεστά. Θα τους έλεγα ότι μόνο αγάπη νοιώθω γι αυτούς.Ποσο ανόητοι είμαστε οι άνθρωποι… κακιώνουμε… λέμε πικρές κουβέντες… και απομακρυνόμαστε από ανθρώπους που αγαπήσαμε κάποτε.
Γιατί; (αιώνιο ερώτημα μου αυτό) Μας απογοήτευσε λέμε, έτσι πιστεύουμε. Όμως… δεν μας απογοήτευσε αυτός. Οι προσδοκίες μας από αυτόν ήταν περισσότερες από όσες άντεχε η μπορούσε. Τι φταίει λοιπόν αυτός;

Θα ζούσα όλα όσα δεν έζησα, όλα όσα λαχταρούσα πάντα. Ίσως να προλάβαινα να ταξιδέψω λίγο…

Θα ζούσα έναν έρωτα ιδανικό. Ναι … θα ήταν ιδανικός γιατί θα ξέραμε ότι είναι ο τελευταίος. Σε αυτόν τον έρωτα δεν θα υπήρχαν ψέματα. Ούτε καχυποψία. Δεν θα χωρούσε η ζήλεια. Ούτε τα αντίποινα. Η εμπιστοσύνη θα έπαιρνε τη θέση της αμφιβολίας, και η αλήθεια θα καθρεφτιζόταν σε μάτια ζεστά που δεν κοιτανε αλλού αποφεύγοντας απαντήσεις, ούτε που χαμηλώνουν ντροπιασμένα. Σε αυτόν τον έρωτα δεν θα υπήρχαν ερωτήσεις, γιατί οι απαντήσεις είναι ήδη δοσμένες.

Τέλος… θα άνοιγα την αγκαλιά μου και θα έχωνα εκεί ότι λάτρεψα σε αυτή τη ζωή. Θα έλεγα όχι κάτι καινούριο… όχι κάτι που δεν γνωρίζουν , αλλά θα ήταν η τελευταία φορά. Θα έλεγα ευχαριστώ σε αυτά τα τρία υπέροχα πλάσματα που με έκαναν να γνωρίσω τον εαυτό μου, τις δυνατότητες μου, την απεριόριστη και χωρίς αντάλλαγμα αγάπη . Σας αγαπώ. Σας ευχαριστώ. Χωρίς εσάς θα ήμουν ένα κορμί που πηγαινοέρχεται χωρίς σκοπό και προορισμό.

Αυτά με έκανε να σκεφτώ ξενυχτώντας το υπέροχο, το καταπληκτικό βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα!!!

Αν λοιπόν ένα βιβλίο με κάνει να ξενυχτάω με τέτοιους προβληματισμούς…

Αν ένα βίβλο με κάνει να βιώνω τόσο έντονα της καταστάσεις που περιγράφει… με κάνει να γίνομαι ένα με τους ήρωες του… Μου στέλνει τέτοια μηνύματα ζωής…

Αυτό το βιβλίο… εγώ το θεωρώ Αριστουργηματικό!!!

Μαρία Τζιρίτα…

πέρα, και άσχετα από τη φιλία που μας ενώνει …

Είσαι μεγάλη συγγραφέας!!!

Μη σταματάς να μας δίνεις μαθήματα. κάθε σου βιβλίο εμένα προσωπικά με βοηθάει να θέλω, και να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος !!!

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ !!!

2010-04-17T17:15:00.001-07:00

Δεν θα ξαναγκρινιάξω ποτέ!!!

ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ!!!

Τι; Δεν έχω λεφτά; Ε, και…;

Δεν έχω το σπίτι που ονειρευόμουν;

Ε, και..;

Δεν έχω πολλά από όσα είχα ανάγκη και πόθησα;

Ε…ΚΑΙ;;;

Έχω το πιο σημαντικό από όλα!!!

ΥΓΕΙΑ!!!

Εγώ και τα παιδιά μου είμαστε υγιείς !!!

Είμαι τόσο πλούσια …Πάντα το ήξερα αυτό, αλλά το ξεχνούσα κάποιες φορές, και έμενα στα υλικά.

Και τώρα …Τώρα κατάλαβα!!!

Ότι τίποτα υλικό δεν έχει καμία απολύτως αξία.

Πάνω από τέσσερις μήνες τώρα ζω ένα μαρτύριο.

Ένας ξαφνικός πόνος… νοσοκομείο… εξετάσεις… ξανά εξετάσεις..Μαγνητικές… Καρκινικοί δείκτες…

Γιατί χρειάζονται τόσο εξονυχιστικές εξετάσεις για μία κύστη;

Γιατί το ΙΚΑ κλείνει μετά από ένα μήνα το ραντεβού για την εξέταση που γράφει κατεπείγον; Γιατί περνά άλλος ένας, ενάμισης μήνας μέχρι να πάρεις τα αποτελέσματα των… κατεπειγόντων σου εξετάσεων;

Γιατί χρειάζεσαι δυο και τρεις μήνες να μάθεις τελικά τι έχεις; Γιατί για εξετάσεις που το πολύ που θα χρειαζόσουν είναι μια εβδομάδα να γίνουν και να έχεις τα αποτελέσματα, στο ΙΚΑ βγαίνουν όταν (αν έχεις κάτι σοβαρό) ίσως να είναι πολύ αργά πια;

Έλα στο ΙΚΑ να σου γράψω τις εξετάσεις είπε ο γιατρός, γιατί άμα τις κάνεις έξω, θέλεις γύρω στα δυο χιλιάρικα!!!

Πόσο άδικο και απάνθρωπο είναι ένα κράτος να αφήνει να χάνονται ζωές ίσως…

Ζωές… που… δεν έχουν γύρω στα… δυο χιλιάρικα να πληρώσουν για την υγεία τους;

Εμείς… δεν είχαμε άλλη επιλογή. Και ξέρω πως δεν είμαστε οι μόνοι ...

Και… αν τελικά το παιδί μου είχε κάτι σοβαρό; Και αν σε αυτούς τους τεσερις χαμενους μήνες κρεμόταν η ζωή του; Θα έφταιγα εγώ αν έπαιρνα φόρα και ντουφέκιζα έναν έναν τους υπευθύνους;

Ανεβασμένοι καρκινικοί δείκτες!

Το παιδί μου…!!!

Το κοριτσάκι μου…!!!

Θεέ μου… δώσε μου όλους τους καρκίνους που υπάρχουν στη γη! Δώσε τους σε μένα!

Μη στο παιδί μου...!!

Παναγιά μου… Βοήθησε να μην είναι τίποτα… Βοήθησε να φύγει…

Δώσε μου δύναμη να το αντέξω και αυτό …

Γιατρέ μου… είναι αυτό που φοβάμαι;

Μην ανησυχείτε κυρία μου, καταλαβαίνω τον πανικό σας, γονιός είμαι και εγώ, δεν νομίζω ότι είναι… αλλά αν είναι… είναι στην αρχή. Ηρεμήστε, να ξέρετε πάντως πως το χειρουργείο δεν θα το αποφύγουμε!

Να ηρεμήσω…

ΠΩΣ;;;

Γιατί να ηρεμήσω; Που να βρω τη δύναμη να ηρεμήσω βγήκε η μαγνητική… τη… ‘μελέτησαν’ όλες μου οι φίλες …όλοι οι γνωστοί και οι… γνωστοί των γνωστών…

Η αλήθεια είναι… ότι περιπτεράς δεν την ‘μελέτησε’

Έλα βρε δέσποινα… τίποτα δεν θα είναι, θα το δεις!

Ρε συ Μαρία, Λένα, Λίτσα… δεν βλέπεις εδώ που λέει …μόρφωμα αλλοιώσεις; Τι σημαίνει αυτό χριστέ μου; Κακό είναι. Δεν μου αρέσουν αυτές οι λέξεις!

Αλλοιώσεις … μόρφωμα…!

Οι μέρες μέχρι να την δει ο γιατρός πέρασαν βασανιστικά αργά. (και φυσικά δεν της είδε το παιδί) σκαρφίστηκα τα πιο απίθανα πράγματα για να το αποφύγουμε αυτό.

Και χθες… η επίσκεψη η τελική. Βγήκαν και οι επαναληπτικές για τους δείκτες.

Οκτώ η ώρα το πρωί.

Περάστε μέσα παρακαλώ…

Πέρασα με το βλέμμα τρελής μάλλον…

Ηρεμήστε. Σας έχω ευχάριστα νέα!

Θεέ μου… Υπάρχεις!!!

Είσαι εδώ!!!

Όχι μόνο δεν είναι καρκίνος, αλλά η κύστη έχει μικρύνει πολύ, η μισή έγινε. Ίσως τελικά αποφύγουμε την εγχείρηση.

Θα έρθεις να κάνουμε υπέρηχο σε τρις μήνες, είπε στην κόρη μου.

Κατεβήκαμε στο δρόμο. Ίσως και να πετάξαμε … Άνοιξαν ταυτόχρονα οι αγκαλιές…

Σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα ψηλά …Ο ήλιος μου χαμογέλασε ξανά. με είχε ξεχάσει πολύ καιρό τώρα…

Έλα μανούλα να πάμε για καφεδάκι στη θάλασσα τώρα…

Αχ κοριτσάκι μου…

Τι πέρασες… τι πέρασα… τι περάσαμε τόσους μήνες, και φοβόμασταν να δείξουμε τον φόβο μας η μια στη άλλη… πόσες μαύρες σκέψεις ξεχείλιζαν τις νύχτες και ακουμπούσαν στα μαξιλάρια μας υγρές…

Τώρα…

ΝΑΙ!

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ!!!

Έχω τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο!

Την υγεία μας… Και… Πολύ καλές φίλες, που στάθηκαν δίπλα μου σε όλη αυτή τη διάρκεια… που είναι πάντα δίπλα μου, στις λύπες… κυρίως όμως στις χαρές μου!!!

Βαθιά από την ψυχή μου σας ευχαριστώ! …Λίτσα …Μαρία …Τίνα … Λένα… Σοφία … Ελένη … Κωνσταντίνα …Νάντια…

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

2010-04-03T16:41:00.001-07:00

2010-04-02T17:07:00.001-07:00

2010-04-02T02:32:00.001-07:00

2010-04-01T11:12:00.001-07:00

Απόψε θέλω να πιω.

2010-02-28T05:47:00.001-08:00

Αποψε...

Θέλω να τα ξεχάσω όλα.
Να πεθάνω...
Να ξαναγεννηθώ...
Να ζήσω...

Μακρυά...
Από όλους...
Από όλα...
Κυρίως όμως από σένα!!!

Στα προχειρα....

2010-02-16T00:46:00.000-08:00

Βρισκομαι στην αθηνα εδω και δυο μηνες περιπου. Χωρις τα υλικα και τα εργαλεια μου, (ευτυχως πηρα μαζι μου φευγωντας απο το σπιτι μερικα χρωματα) αγορασα και απο την ΙΚΕΑ μερικα φτηνα πραγματακια, και μπορεσα κατι να φτιαξω. τιποτα σπουδαιο, αλλα τουλαχιστον ασχοληθηκα γιατι θα τρελαινομουν τοσον καιρο χωρις να ασχοληθω με το ντεκουπαζ που λατρευω.

Η Τινα, και η Μαρια, δυο φιλες μου, μαζεψαν στα σπιτια τους μερικες φιλες τους, (κατι σαν... επειδιξη) και πουλησα μερικα απο τα εργα μου.
Κοριτσια σας ευχαριστω πολυ!!!

Γιατι... Οσο και αν εμεις που ασχολουμαστε με το ντεκουπαζ το κοσμημα η κατι αλλο... το λατρευουμε και παθιαζομαστε, δεν γινεται μονο να φτιαχνουμε. Εκτος απο το που θα τα χωρεσουμε ολα αυτα, το κυριοτερο ειναι οτι πληρωνουμε πολλα χρηματα σε αγορες υλικων.

Ξερω οτι δεν ειναι τιποτα σπυδαιο, αλλα θα σας τα δειξω.

Απο σας περιμενω την αληθεια.
Θελω η κριτικη σας να ειναι αστηρη, δεν θελω να μου χαιδευεται τα αυτια, δεν με ενδειαφερει να μου λετε τι ωραια που ειναι κλπ...
Θελω να με βοηθησετε να γινω καλυτερη.
Και μονο η αληθεια βοηθαει σε αυτο!!!

ΩΧ!!! Αυτη την αναρτηση ηθελα να την ανεβασω στο αλλο μου blog, (οι προσπαθειες μιας ξυπολητης) αλλα... μπερδευτικα και τα εκανα θαλασσα, και τωρα δεν ξερω πως να ξεμπερδεψω...

Η μοναξιά σου η παρέα σου…

2009-12-26T09:49:00.003-08:00

Πόσες πασιέντζες να παίξεις πια; έστω... κι αν είναι αράχνες.

Και που παίζεις τι;

αφού όλο χάνεις.

Σε κερδίζει το μηχάνημα.

Ένα μηχάνημα σε νικάει ρε βλήτο…

Αλλά πώς να κερδίσεις αφού μόνο το σώμα σου είναι καθισμένο απέναντι από την οθόνη.

Το μυαλό σου είναι αλλού, ταξιδεύει σε άλλα Χριστούγεννα θλιμμένα πάντα.

Όλα σου τα Χριστούγεννα ήταν θλιμμένα.

Πάντα σε πονούσαν αυτές οι μέρες.

Προσποιοσουν όμως τη χαρούμενη για να μην πικράνεις τους άλλους.

Τα παιδιά… Μην καταλάβουν τα παιδιά.

Τα παιδιά όμως μεγάλωσαν, και συ δεν έχεις πια λόγο να κρύβεσαι…

Έκανες το τυπικό και φέτος.

Μπράβο κοπέλα μου!

Μαγείρεψες, έστρωσες τραπέζι, φόρεσες χαμόγελο, και μαζευτήκαν όλοι γύρω σα να΄τανε γιορτή.

Εχθές!

Σήμερα... τι;

Μια μέρα όπως όλες οι άλλες, η χθεσινή... η σημερινή... η αυριανή... και... οι επόμενες.

Όλες οι επόμενες!!!

Γιατί… είσαι μόνη.

Δεν περιμένεις τίποτα πια, αφού όλα σου τα όνειρα σε έχουν προδώσει.

Η μήπως τα πρόδωσες εσύ;

Σου το έλεγα πάντα!

Μην πιστεύεις τόσο στα όνειρα.

Μην επενδύεις σε αυτά.

Τα περισσότερα χάνονται με το πρώτο φως της μέρας.

Ας μην ήσουν τόσο ξεροκέφαλη.

Σε ενοχλούν τα φώτα, οι λάμπες κάθε λογής που αναβοσβήνουν προκλητικά.

Μα ποιος γιορτάζει σκέφτεσαι…

Ποιος μπορεί να γιορτάζει… Για ποιο λόγο γιορτάζουν…

Ένα δέντρο στολισμένο σε μια γωνιά του σπιτιού, σου θυμίζει ότι και συ γιόρταζες κάποτε. Η έκανες ότι γιόρταζες.

Ένα δέντρο που δεν το στόλισες εσύ, αλλά που έπρεπε να βρίσκετε εκεί έτσι από συνήθεια, τυπικό είναι το θέμα.

Εσύ όμως μισείς τα τυπικά.

Κάτι πακέτα βρίσκονται κάτω στα μεταλλικά του πόδια.

Περιμένουν την πρωτοχρονιά για να ανοιχτούν, ανάμεσα σε χαρούμενες παιδικές φωνές.

Βλέπεις… έχεις υποχρεώσεις ακόμη και πρέπει να φανείς αντάξια των περιστάσεων.

Εσύ όμως δεν είσαι παιδί.

Και που ήσουν όμως…

Η ουσία είναι ότι εσύ από πολύ νωρίς έμαθες πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Αλλά κι αν υπήρχε…

Σιγά τον άγιο… τι αγιος είναι αυτός που δεν μπορεί να γεμίσει το κενό της ψυχής σου; που δεν μπορεί να ζεστάνει την παγωνιά της;

Η μοναξιά!!!

Η μοναξιά σου η παρέα σου…

Γιατί τα στέλνεις πίσω τα δάκρυα που ανεβαίνουν στα μάτια σου;

γιατί δεν τα αφήνεις να ξεπηδήσουν;

αφού… κανένας δεν θα σε δει που κλαις.

Λυπάσαι που μεγάλωσες;

Λυπάσαι που ποτέ δεν ήσουν παιδί;

Που ποτέ δεν έζησες σαν παιδί;

Ζηλεύεις τα αλλά παιδιά;

Όχι.

Είναι που σου λείπει ένα χέρι…

Ένα χέρι ζεστό κι αγαπημένο…

Είναι… που το δικό σου χέρι, αγγίζει το κενό.

Αφιερωμένο...

2009-12-19T15:20:00.000-08:00

Εντάξει.
είσαι από την Κρήτη.
Μας το πες... μας το ξαναπες...
το εμπεδώσαμε σου λένε...!
Μου μοστράρεις και τον χάρτη της λεβεντογγένας φάτσα κάρτα στο μπλογκ σου...
http://logo-texnia.blogspot.com
Εντάξει κοπέλα μου... Τι θέλεις τώρα; να σου πούμε ότι ζηλεύουμε;
Σιγά τα λάχανα!
Αν εσύ είσαι από την Κρήτη...
Εγώ... είμαι από την Κατερίνη.
Ξέρεις τι σημαίνει Κατερίνη;
ε...; ξέρεις;
Ούτε εγώ...
Ένα ίσωμα, μια ανοιχτωσιά... κάμπο δεν το λες... λακκούβα δεν το λες... βάλτο, το λες δεν το λες...
Δεν λέω... έχει όμορφα χωριά στα ψιλά σημεία της.
πλούσια γη. και σκατά να φυτέψεις, θα φυτρώσουν.
)Ο αδερφός μου πριν μερικά χρόνια, είχε φυτέψει... λίρες.
Αυτές... δεν φύτρωσαν!
λες να φταίει που... δεν ήταν Αγγλίας;; )
Έχει τα Πιέρια.
Έχει το βουνό των... βουνών!
Τον ΟΛΥΜΠΟ!!!
Έχει όμορφες παραλίες ) θα μπορούσαν να είναι δηλαδή) αν δεν πλάκωνε όλο το ανατολικό μπλοκ μολις τους... ξαμολήσανε.
Και ήρθαν αυτοί... και φέραν και τα παιδιά-εγγόνια-ανίψια-πρωτοδευτεροτριτα ξαδέρφια, συμπεθέρες, κουμπάρες, και το κακό συναπάντημα.

Και καλά κάναν οι χριστιανοί. .. κάπου ήθελαν να πανε, βρήκαν ανοιχτη την πόρτα και μπήκανε.
ποια πόρτα δηλαδή...

Μυρίστηκαν ΅τουρισμό΅όλοι οι λαζογερμανοί που χρόνια κάναν το σκατό τους παξιμάδι εκεί στα ξένα στην ξενιτιά...
ΟΠΑ!!! εδώ είμαστε σκέφτηκαν.
Με μιας... πήγαν στις τράπεζες,... , γύρισαν όλες τις τσέπες ανάποδα, σήκωσαν μέχρι και το τελευταίο φινίκι που μάζευαν και σου λέει πάμε τώρα να κονομήσουμε!
Πήραν ένα οικοπεδάκι 125 τμ... έκτισαν δυο πρόχειρα δωμάτια με υποτυπώδη ΅άνεση΅ δίφυλλη ντουλάπα,- τρίφυλλη κόστιζε περισσότερα- μια ντουζιέρα, δυο ντουλάπια και έναν μoνό νεροχύτη, και...
Εκεί να δεις...
ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ ΔΩΜΑΤΙΑ .
СТАИ ПОД НАЕМ
Пакоя
Кімнати
КомнатыWynająć pokoje
ИЗНАЈМЉИВАЊЕ СОБЕ

Σε μια πινακίδα του κώλου όλα μαζί. τι πινακίδα δηλαδή... έκοψε ο καθένας ότι σανίδα βρήκε μπροστά του, την έβαψε άσπρη, και με μπλε και κόκκινα ναυλον-μπιαχ- γράμματα ολοκλήρωσε το τερατούργημα του..
Τα δυο έγιναν τέσσερα, τα τέσσερα οκτώ... τα οκτώ τετραώροφο καρακιτσαρατο .
Χωρίς κήπους -μη χαθεί κανένα μέτρο και δεν το εκμεταλλευτούν.
- χωρίς ένα στολίδι, φτιαγμένα με ότι πιο φτηνιάρικο υλικό βρίσκανε μπροστά τους.
Δεν ξέρω με τι άδεια.
Δεν ξέρω ποιος πούστης έδωσε άδεια για την καταστροφή της παραλίας.
Δεν ξέρω τι συμφέροντα παίχτηκαν και πως.
Δεν ξέρω γιατί δεν τα γκρεμίζουν όλα και να χτίσουν το χωριό από την αρχή.
Αν ήξερα έναν από αυτά τα αρχίδια τους αρχιτέκτονες -σιγά μην πλήρωσαν αρχιτέκτονες οι λαζογερμανοι, αλλά λέμε τώρα... αν είχα έναν από δαύτους μπροστά μου... θα τον ξέσκιζα!
Τελευταία τα έχω πάρει χοντρά με τους αρχιτέκτονες γενικώς και... ειδικώς.

Τέλος... εγώ ξέρω μόνο ότι... είμαι λίγα χιλιόμετρα από την παραλία, και δεν πήγα μια φορά να κάνω μπάνιο εκεί.
Όχι κυρία μου... στη μπανιέρα μου θα το κάνω το μπάνιο μου!!
Δε γουστάρω να θίγεται τόσο αισχρά η αισθητική μου!!
Με τρελαίνει να είμαι στον τόπο μου, και να μην ακούω μια ελληνική λέξη, να περπατάω στο δρόμο, να βλέπω χιλιαδες κόσμο και να ψάχνω να μαντέψω ποιος είναι ΕΛΛΗΝΑΣ.
Διότι... λιγοστοί, έως καθόλου Έλληνες κατεβαίνουν εκεί. πάνε αλλού να κάνουν διακοπές οι ντόπιοι, και αυτοί από άλλες πόλεις και χωριά γιατί να προτιμήσουν να έρθουν εδώ; τι έχουν να θαυμάσουν; τι να απολαύσουν;

Και έρχεσαι εσύ κοπελιά... να μας φωνάζεις όλη την ώρα στη μούρη... ότι είσαι από την Κρήτη!
Δε μας παρατάς στον πόνο μας λέω εγώ;
Τι; θέλεις να σου πω ότι ζηλεύω;
Ε ναι λοιπόν... ζηλεύω!!!

Άλλος για τον παράδεισο…

2009-11-21T16:57:00.001-08:00

Άντε και αποφάσισες να την σώσεις την ψυχή σου …

Κάπου να την ακουμπήσεις, να την εμπιστευτείς, να την ανοίξεις…

Στον ψυχολόγο θα πει κάποιος…

Ο ψυχολόγος θα σώσει την ψυχή μου;

Μπα… άντε να της ρίξει μια ματιά, να με αφήσει να μιλάω για μια ώρα, άντε δυο (αν πληρωθεί διπλή ταρίφα εννοείτε) κοιτώντας δήθεν αδιάφορα το ρόλοι του τρεις και λίγο. Και τι να προλάβεις να πεις σε δυο μετρημένες στο λεπτό ώρες; Πώς να ξεδιπλώσεις μια ζωή; Που να χωρέσεις τόσο συγκεντρωμένο από τα χρόνια πόνο; Τόση οργή; Τόσο παράπονο;

Που να προλάβεις να πεις τα λάθη σου; Τις αδυναμίες; Τις αδικίες που εσύ έκανες στους άλλους;

Που να στοιβάξεις τις αρνητικές σκέψεις που σου τριβελίζουν το μυαλό; Πώς να πεις σε δυο γαμημένες ώρες όλες μα όλες τις μεγάλες και μικρές σου αμαρτίες;

Αμαρτίες…!!!

Εδώ είμαστε!

Σε μάθανε από τα γεννοφάσκια σου ακόμα ότι είναι αμαρτίες τα περισσότερα από όσα ζεις. Αμαρτία να γελάς πολύ. Αμαρτία να χορεύεις, να τρως όλες τις μέρες ότι γουστάρει η ψυχή σου, να πας σινεμά, θέατρο, και γενικά κάθε είδους διασκέδαση είναι αμαρτία.

Το σεξ; Καλέ τι λες τώρα; Σεξ μόνο με τον την σύζυγο και αυτό μόνο αν είναι να τεκνοποιήσεις , αν το κάνεις για την ευχαρίστηση σου… μαύρο φίδι που σε έφαγε. Τι; Δεν ήταν ο σύζυγος ο μόνος; Είχες εραστές πριν-κατά-και μετά τον γάμο σου; Στο πυρ το εξώτερον.

Έκανες εκτρώσεις; (πληθυντικός αριθμός) σκότωσες άνθρωπο. τι σημασία έχει αν δεν γεννήθηκε; Εσύ του το στέρησες αυτό. Και το ξέρεις! Ξέρεις ότι έκανες κάτι πολύ κακό ( άσχετα από τον λόγο) και αυτοτιμωρείσαι... Δεν συγχωρείς τον εαυτό σου, και οι τύψεις σε ακολουθούν σε κάθε σου βήμα.

Περνάνε τα χρόνια… Χρόνια έξω από τον… δρόμο του θεού, μακριά από την εκκλησία και τους παπάδες που τους ξέρεις καλά, γνωρίζεις το πόσο αυστηρά θα σε κρίνουν, πόσο μάλλον να σε κοινωνήσουν…

Συνειδητοποιείς κάποια στιγμή ότι δεν υπάρχει γαλήνη μακριά ( έτσι σε μάθανε, και αυτό χαράχτηκε βαθιά μέσα σου) και … νοιώθεις έντονη την ανάγκη να μεταλάβεις. Πιστεύεις ότι θα ζεσταθεί η ψυχή σου, θα γαληνέψει και θα επιστρέψει μέσα σου ο χριστός που εγκατέλειψες, η σε εγκατέλειψε.

Και τότε τον συναντάς!!!

Νομίζεις πως τον αναγνωρίζεις. Αυτός είναι σκέφτεσαι…

Σε αυτόν θα εμπιστευτώ την ψυχή μου!!

Είναι διαφορετικός αυτός. Έχει τον τρόπο να σε φέρει κοντά του χωρίς να σου ζητά πράγματα που δεν μπορείς η δεν θέλεις να κάνεις. Είναι ανοιχτό μυαλό, δεν φοράει παρωπίδες, είναι ψαγμένος και έχει ένα βλέμμα που σε αφοπλίζει.

Και το κάνεις. Κάνεις την εξομολόγηση. Λες τις ποιο μεγάλες αμαρτίες σου. αυτές που σε κανέναν άλλον δεν είπες ποτέ.

Θεωρείς ότι μπορείς πλέον-μετά από πολλά πολλά χρόνια- να δεχτείς μέσα σου το σώμα και το αίμα του χριστού.

Πλήρωσες για όλα όσα έκανες. Αυτοτιμωρήθηκες.

Εκείνος σε ακούει…Δεν διακρίνεις στο βλέμμα και την φωνή του καμία απόρριψη.

Αναθαρρεύεις…

Λοιπόν; Θα μεταλάβω πάτερ; Μπορώ;(του έχεις εξηγήσει ότι είναι για σένα πολύ μεγάλη ανάγκη αυτό, και ότι είσαι έτοιμος πια να το κάνεις)

Ναι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο για να μην μεταλάβεις.

Νιώθεις ευτυχισμένος!!

Επιτέλους!!!

Θα νηστέψεις της Παναγίας (δεκαπενταύγουστος) και θα έρθεις…

Νηστεύεις αυστηρά…και περιμένεις με λαχτάρα τη μέρα εκείνη…

Την παραμονή παίρνεις τηλ να βεβαιωθείς ότι τίποτα δεν άλλαξε ( η γμν διαίσθηση μου)

Λοιπόν… Νήστεψες; Ρωτάει

Νήστεψα.

Έκανες όλα εκείνα που είπαμε; (προσευχή κλπ)

Τα περισσότερα ναι, τα έκανα.

Ωραία λοιπόν…

Δε μου λες… Με το τσιγάρο έκανες κάτι; Το ελάττωσες καθόλου;

Όχι δεν το ελάττωσα.

Θα μπορούσες να μην καπνίσεις για δυο μέρες τουλάχιστον;

Όχι, δεν μπορώ!!!

Ξέρω ότι μου κάνει κακό, ξέρω ότι πρέπει να το κόψω , και θα το κάνω κάποια στιγμή, αλλά τώρα δεν μπορώ. Δεν θέλω να σας το υποσχεθώ και να μην το κάνω. Δεν θέλω να σας πω ψέματα…

Ξέρεις … πιστεύω πως δεν πρέπει να μεταλάβεις τώρα. Η θεία κοινωνία είναι βαρύ πράγμα για ένα τραυματισμένο στομάχι, μπορεί να σου κάνει κακό αντί για καλό….

Μπλα μπλα μπλα…

Δεν άκουγα τίποτα από κάποια στιγμή και μετά…

Έλεγα μόνο…

Είπα πολλά…

Και λυπόμουν… Λυπόμουν που γελάστηκα για ακόμα μια φορά. Που πίστεψα ότι ήταν διαφορετικός. Πιο κοντά …ότι κατανοεί τις αδυναμίες των αδύναμων ανθρώπων.

Λυπόμουν που δεν κατάλαβε. Που δεν είδε το βάθος αλλά έμεινε στα επιφανειακά.

Και μετάνιωνα…

Μετάνιωνα που δεν έχω μάθει το ψέμα. Την υποκρισία. (θα μεταλάβαινα αν είχα υποσχεθεί ότι δεν θα κάπνιζα δυο μέρες).

Θύμωσα … πικράθηκα… έκλαψα…

Και σήμερα…

Αυτός ο άνθρωπος ήρθε να με δει. Να μιλήσουμε.

Είπε ότι εκτός από το τσιγάρο, ο λόγος που δεν μετάλαβα ήταν ότι είχα πει ότι ξέρω ότι τώρα είμαι έτοιμη να μεταλάβω. Ότι μπορώ και μου αξίζει.
είπε ότι έπρεπε να δείξω ταπεινότητα, και με αυτό που είπα κάθε άλλο έδειχνα πάρα ταπεινοφροσύνη .

Ανόητη ταπεινότητα κατά τη γνώμη μου. Γιατί… τι άλλο ήταν ότι τόσα χρόνια δεν πήγαινα να μεταλάβω σκεπτόμενη της αμαρτίες μου;

Ίσως… μάλλον δηλαδή… αυτός ο δρόμος είναι δύσκολος για μένα. Κρατώ λοιπόν αυτό που είναι η έννοια της θρησκείας μας, και προχωράω… ακοινώνητη…

Συνεχίζω να εκτιμώ αυτόν τον άνθρωπο, σε άλλο επίπεδο πλέον και σε άλλου είδους επαφής ( χαίρομαι πάντα να μιλώ μαζί του) και το ότι ήρθε στο σπίτι μου να μιλήσουμε γιαυτό, τον ανεβάζει ακόμα περισσότερο στη συνείδηση μου, και δικαιώνει την αρχική μου κρίση, άσχετα αν και αυτός είναι εγκλωβισμένος σε καλούπια και κανόνες αμφιβόλου προελεύσεως και σκοπών .

Ο παράδεισος απέχει από μένα πολύ λοιπόν…

Άλλος για τον παράδεισο;

Η φίλη μου η Ρίκη ... Η συγγραφέας Ματαλλιωτάκη.

2009-10-05T14:01:00.000-07:00

Όταν πριν μερικούς μήνες γνώρισα τη Ρίκη, κι εγώ όπως κι ο φίλος Ακρατ ιντερνετικά, όχι μέσα από το μπλοκ της βέβαια αλλά από ένα άλλο φορουμικό χώρο, ούτε κουβέντα δεν άκουσα να βγει από το στόμα της για το συγγραφικό της έργο.

Κάτι όμως μετά από λίγο καιρό άρχισε να μου κάνει εντύπωση πάνω της..έγραφε περίεργα όμορφα και δυνατά αυτή η κοπέλα για να μη συμβαίνει τίποτα.αλλά και πάλι που να φανταστώ.

Δεν την ήξερα φυσικά με το όνομα της εκεί γιατί τότε θα ήταν εύκολο να μάθω μια και δεν χρειάζεται επίθετο, τo περίεργο της, μαζί με όλα τα υπόλοιπα περίεργα της, όνομα αρκεί να χτυπηθεί στο Google για να βγάλει όλο το συγγραφικό της έργο στην επιφάνεια.

Τέλος πάντων, με τη γνωστή μου περιέργεια εγώ άρχισα να το ψάχνω, βρήκα μια αφορμή, της έστειλα ένα μνμ, τη ρώτησα πως τη λένε, τίποτα αυτή.τη ξαναρώτησα τίποτα.έπρεπε να περάσει πολύς καιρός για να μου πει «με λένε Ρίκη» αυτό μόνο και τίποτα άλλο.

Χτύπησα όμως εγώ το Ρίκη και στο Google και για μια ακόμα φορά το ενστικτό μου, μου απέδειξε ότι δεν έκανα λάθος

http://logo-texnia.blogspot.com/

Η Ρίκη ήταν αυτό που είχα υποψιαστεί από την αρχή:

Μια γνήσια, αυθεντική καλλιτέχνης με όλη την απαιτούμενη συστολή που κανονικά πρέπει διαθέτει ένας καλλιτέχνης..

Μια συγγραφέας που παρά το μεγάλο, για τη σχετικά νεαρή ηλικία της, συγγραφικό της έργο,- εφτά ολόκληρα βιβλία- έχει παραμείνει απλώς ένα παιδί που παίζει.τίποτα άλλο.

Κι έτσι λοιπόν, μια και τα οικονομικά μου δεν μου επέτρεπαν μεγάλες αγορές, αποφάσισα και αγόρασα το τελευταίο της βιβλίο:

«ΑΧ ΠΩΣ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑ» -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΩΡΙΚΟΣ

Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα:

«...Συστηματικά φρόντισαν το παιδί να παραμείνει σε ουδέτερο έδαφος , ή σωστότερα το μετέτρεψαν σε ένα μπαλάκι μοιρασμένο στους δύο σύμφωνα με τις αποφάσεις του δικαστηρίου:

Τις καθημερινές με τη μαμά, και τα Σαββατοκύριακα, καθώς επίσης και όλες τις γιορτές, με τον μπαμπά ενώ αν καμιά φορά ο ένας ήθελε να υποδείξει στο παιδί κάτι που χρειάζονταν την επισφράγιση ή την άδεια του άλλου, η προσφώνηση ήταν όμοια:
«Πες σ΄ εκείνον..»
«Πες σ΄ εκείνη..»
Κι όσο βέβαια το παιδί ήταν μικρό λογικά παρέμενε σε τούτη την κατάσταση μετεωρισμού περισσότερο ευχαριστημένο παρά δυσαρεστημένο μια και με την άγνοια της παιδικότητας του στην όλη κατάσταση δεν έβλεπε παρά μονάχα διπλούς εκτελεστές των επιθυμιών του και τίποτα περισσότερο.
Αργότερα όμως, στην ηλικία της εφηβείας αλλά και πιο μετά, επιχείρησε, όσο φυσικά του επιτρεπόταν, για να ξαναβρούν οι γονείς του κάποιο έστω τυπικό σημείο επαφής αφού παρατηρούσε πως κανείς από τους δυο δεν ήθελε να ξαναφτιάξει τη ζωή του.
Ο κόπος του δυστυχώς πήγε χαμένος και η νεανική του προσπάθεια πυροδοτήθηκε αλύπητα από την κώφωση της μεσήλικης αδιαλλαξίας , κι έτσι το μόνο που κατάφερε τελικά ήταν να εδραιώσει οριστικά πλέον στο μυαλό του την ήδη διαμορφωμένη του άποψη για τους ανθρώπους που τον έφεραν στον κόσμο..»

Κι αυτό είναι ένα μόνο από τα διηγήματα που με ταρακούνησαν συθέμελα, που με γύρισε πολλά χρόνια πίσω, με έφερε αντιμέτωπη με τα δικά μου λάθη, τον δικό μου εγωισμό, και στάθηκε αφορμή για τούτο εδώ το θέμα.

Δώδεκα διηγήματα...
Δώδεκα μαθήματα...
Δώδεκα καθρεφτίσματα...
Δώδεκα μακροβούτια εντός μου... Ήταν το κέρδος μου από ένα μόνο βιβλίο.

Με τον καιρό, η Ρίκη αποδείχτηκε και μια πολύ καλή φίλη, έτοιμη πάντα να συμπαρασταθεί, να ακούσει, να νοιώσει.
Όχι δεν την έχω γνωρίσει από κοντά. ακούω μόνο τη φωνή της, νοιώθω την ψυχή της, και την θεωρώ φίλη σαν από...πάντα.

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

2009-09-21T07:58:00.000-07:00

Φίλοι μου
Μέσα από το παρακάτω κείμενο -του οποίου τη δημοσίευση αρνήθηκε κάποιος άλλος διαδικτυακός χώρος όπου οι εκεί «θαμώνες» θα καταλάβαιναν επαρκώς και το λόγο της ύπαρξης του- πιθανόν να μη με αναγνωρίσετε
Τι πιθανόν δηλαδή, το πιο σίγουρο..η αλήθεια πως ούτε κι εγώ αναγνωρίζω τον εαυτό μου..
Θα μου πείτε λοιπον, ρε Ξυπόλητη και τότε ποιος ο λόγος της ύπαρξης που αναιρεί την ύπαρξη σου;;;;;

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ θα σας πω ευθύς αμέσως..η προδοσία....η συκοφαντία, η ψευτιά από ανθρώπους φίλους και αγαπημένους που στη διάρκεια της κοινής πορείας σας, μικρής ή μεγάλης δεν έχει σημασία, εσύ επένδυσες πάνω τους δίνοντας ότι είχες και δεν είχες από τα μέσα σου..
Θα μου ξαναπείτε όμως:
Και είναι λόγος η προδοσία και η συκοφαντία επαρκής ρε Ξυπόλητη για να φτάνεις εσύ στο σημείο να ρίχνεις τον εαυτό σου σε τέτοιο βαθμό;
Κλείνεις τα μάτια και απλά αγνοείς όποιον δε σου κάνει ..
Ναι , εν μέρει μπορεί να έχετε δίκιο.σύμφωνα πάντα με τα δικά του κριτήρια κρίνει ο καθένας μας.
Όταν σε πνίγει το δίκιο άλλος αγνοεί, άλλος κλαίει, άλλος παρακαλά, άλλος βρίζει κι άλλος λέει τα πράγματα με το όνομα τους.έστω κι αν ακόμα ο τρόπος αυτός κινδυνευει να φανεί στα μάτια κάποιων ξεκατίνιασμα
Εγώ καλώς ή κακώς είμαι από τους ανθρώπους που λέω τα πράγματα με το όνομα τους
Και στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πράγματα έχουν ακριβώς το «όνομα»που θα διαβάσετε παρακάτω
Και πριν βιαστείτε να κρίνετε, σκεφτείτε μόνο αν θα θέλατε ποτέ να βρισκόσασταν στη θέση μου...
Σε κάθε περίπτωση θα σεβαστώ την οποιανδήποτε άποψη και πάνω απ΄ όλα την οποιανδήποτε αντίρρηση
Στη κρίση σας λοιπόν αυτό που τόσο με πόνεσε..το μοιράζομαι μαζί σας

Αυτό λοιπόν που θα διαβάσετε, είναι η απάντηση που θα ήθελα αλλά δεν πρόλαβα να της δώσω
..............................................................................................................................................................................................................................
........................................................................................................................................................................................................................................

Ναι έκανες τραγικό λάθος που συναναστράφηκες μαζί μου, και με άφησες να σε σέρνω από το μανίκι και το λαιμό σου.

Ναι ναι. είμαι φορτική, και έχω πείσμα, και είμαι και ξεροκέφαλη, είμαι όλα αυτά, συν τόσα κι άλλα τόσα που μπορείς να πεις ( σάματι πληρώνεις φόρο;)
Εγώ όμως που είμαι όλα αυτά.... ήμουν αυτή που ξενύχτησα στο πλευρό σου, δίπλα σου σε μια καρέκλα όλη νύχτα όταν ήσουν άρρωστη, εγώ σου έφερνα την πάπια, εγώ σε ξεσκάτισα, εγώ σου έβρεχα τα χείλι με νερό.
Γιατί εγώ σε αντίθεση με σένα, έχω ανθρωπιά. Είμαι καλός άνθρωπος!!!
Εσύ... Έκτος από κακός και αισχρός άνθρωπος όμως, είσαι και αισχρή ψεύτρα!!!
Αρνείσαι ότι μου χρωστάς λεφτά; Μέχρι εκεί μπορείς να φτάσεις; Δεν σου δάνεισα (και μάλιστα (πρόθυμα) κάποτε που η μάνα σου και η αδελφή σου ήταν στο νησί, και είχες ξοδέψει τα λεφτά που σου είχαν αφήσει για το τηλέφωνο και μου κλαιγόσουν τι θα κάνεις τώρα, και σου είπα εγώ η ανόητη, εγώ θα σου τα δώσω Τζίνα μη στενοχωριέσαι, και πήγαμε μαζί μέχρι το μηχάνημα και έβγαλα και σου έδωσα 420 ευρώ
Εγώ μπορώ να ορκιστώ στα παιδιά μου ότι έτσι έγινε!!!
Εσύ μπορείς να ορκιστείς ότι δεν έγινε;
Είναι ψέματα ότι είχαν περάσει δυο χρόνια, και καμία κίνηση δεν έκανες να μου τα επιστρέψεις;
Είναι ψέματα όταν είχα τα ζόρια με το μαγαζί,πριν 3 χρόνια (σύνολο 5) και χρώσταγα του Ελικα 200 ευρώ από τις κολόνιες που είχα πάρει από εκείνον για το μαγαζί, μου είπες θα τα δώσω εγώ δέσποινα από αυτά που σου χρωστάω;
Δεν ξέρω καν αν τα έχεις δώσει ακόμα. Τα άλλα 220; Που είναι;
Μα δεν ντρέπεσαι καθόλου λοιπόν; Έχεις το θράσος και να μιλάς ακόμα;
ΑΙΣΧΟΣ!!!
Αν έχεις ίχνος εντιμότητας μέσα σου, θα βγεις και θα πεις δημόσια ότι το θέμα με τις συνομιλίες δεν σου ζήτησα εγώ να το βάλεις!!!
Είχες έρθει σπίτι μου, με είδες στεναχωρημένη, τσατίστηκες, και είπες ως εδώ και μη παρέκει. και ναι. με ρώτησες να το κάνεις και δεν αρνήθηκα!!
Καλέ; Είσαι λογική; Με απέρριψες εσύ; Λίγο πριν φύγω για το χωριό δεν είχες έρθει σπίτι μου; Δεν με είχες μετά καλέσει και πήγαμε στο θέατρο με τα εισιτήρια που σου έδωσε η αδερφή σου;
Δεν με απέρριψες εσύ, εγώ σε απέρριψα γιατί εσύ δεν έχεις τη τόλμη να πεις μπροστά και στα ίσα αυτό που έχεις να πεις.

Εσύ φέρεσαι ύπουλα όπως η οχιά, έγραφες στο μπλοκ σου για μένα και με ξεφτίλιζες, και παράλληλα είχες τα μούτρα να έρχεσαι στο σπίτι μου και να πηγαίνεις μαζί μου στα θέατρα και στα ταβερνάκια.
Και γω.. ΗΞΕΡΑ!!!
Ήξερα τι έγραφες για μένα!!! ( και τώρα ξέρω, και ας το κλείδωσες!)Και σε άφηνα, ήθελα να δω πόσο χαμηλά μπορείς να φτάσεις.
Ήθελα να δω αν την γνώμη σου (αυτήν που έγραφες για μένα) θα είχες την εντιμότητα και το φιλότιμο να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου την πεις!!!
Δεν το έκανες όμως.
Και μετά που έφυγα ανέβασα το θέμα εμείς οι δυο οι φίλοι.
Το ήξερα αλλά δεν το έλεγα απλώς για να σου δώσω να καταλάβεις τη μικρότητα της ψυχής σου!
Άλλα που.
Όλοι αυτοί οι φίλοι σου που αναφέρεις, είναι φίλοι που σε βλέπουνε μόνο σε μαζώξεις που και που, εκεί που φροντίζεις να μη δείχνεις τον πραγματικό σου εαυτό. Κανένας από όλους αυτούς δεν σε ξέρει όσο καλά σε ξέρω εγώ.
Βέβαια. ίσως με μένα αφέθηκες γιατί με πίστευες για χαζή, για αφελή.
Θα σε μάθουν όμως!!! Θα έρθει η μέρα που θα σε μάθουν, και τότε δεν θα σου στέλνουνε συμπαραστατικά φιλάκια.
Όσο για το άλλο που ανέφερες για να με θίξεις, εγώ .. δεν γίνομαι τροχονόμος στο κορμί , καμιανής, ακόμα και αν ήταν η γυναίκα του αδερφού μου, αν ο αδερφός μου ήταν τόσο κακός σύζυγος, που ανάγκαζε τη γυναίκα του να ψάχνει αλλού ότι τις στερούσε, δικαίωμα της, και θα έπρεπε να ντρέπεσαι γιαυτό που λες μιας και θα έπρεπε να ξέρεις ότι καμιά γυναίκα δεν απατάει τον άντρα της τον σύντροφο της, αν δεν έχει κενά απ αυτόν!
Αλλά... έλα μου ντε που σκύλιασες και λύσσαξες επειδή ο Μιλτιάδης που γούσταρες, προτίμησε αυτήν και σε είχε χεσμένη εσένα!!!
Γιατί δεν τα λες όλα;
Άντε λοιπόν να πούμε τις αλήθειες!!!
Γιατί δε λες ότι του έγινες τσιμπούρι του ανθρώπου και δεν ήξερε πως να ξεφύγει μέχρι που αναγκάστηκε, να σου δείξει ολοκάθαρα ότι θέλει την αυτην;

Γιατί δε λες ότι με παρακαλούσες σώνει και καλά να καλέσω τον ψηλό τον μακρυμάλλη (άλλος είναι αυτός,(ονόματα να μη λέμε) και να του κάνουμε το τραπέζι στο σπίτι μου, ( ενώ ήξερες ότι του αρέσει, και θέλει να κάνει σχέση, με γνωστή μας συνδικτρια;και μάλιστα τώρα την έχεις στο γλείψιμο;)
Γιατί σκυλιασες ξανά που ούτε να σε φτύσει δεν ήθελε και προτίμησε εκείνη (που είναι και κουκλίτσα) και με το ζόρι και μόνο για χατίρι μου ήρθε στο τραπέζωμα; και δεν έβλεπε την ώρα να φύγει ο χριστιανός;
Γιατί δε λες ότι με έβαζες να τον παίρνω τηλέφωνο και να τον ρωτάω; ( και τι να κάνω και γω η έρμη, έπαιρνα), και μου έλεγε ο χριστιανός... άσε με ρε συ δέσποινα που θα πάω εγώ με αυτό το πράμα, και γω κατάπινα τη γλωσσα μου, και σου έλεγα χίλιες όσες μαλακίες για να μη σου πω την αλήθεια και σε πληγώσω..

Όσο για το άλλο επίσης που λες...
Κορίτσι μου...
Εγώ... !!!δεν χρειάζεται να τα ρίξω σε κανέναν άντρα ( και φυσικά δεν τα έριξα και τότε σε αυτόν που λες!)
Εμένα μου τα ρίχνουν οι άντρες. γιατί εγώ έχω κάτι που εσύ... θα σκότωνες για να το είχες!
Θηλυκότητα!!!
Τελειώνω θα σου πω ότι...

Εσύ είσαι αυτή που ΕΣΤΕΙΛΕ όλα τα ιμειλ και τις συνομιλίες μας στο μεσεντζερ στη σχέση του!!
(Το πως... μπορώ να το φανταστώ μόνο) μιας που ήμουν τόσο ηλίθια και σου έδειχνα τόση εμπιστοσύνη ώστε είχες όλους τους κωδικούς μου αποθηκευμένους στον υπολογιστή σου..
Κάτι άλλο αξιοσημείωτο!!!
Αυτός ο άνθρωπος... με δυο γυναίκες είχε σχέση, με διαφορά δυο η τρία χρόνια η μια από την άλλη.
Η μία από αυτές είμαι εγώ!
Η άλλη...
ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΦΙΛΗ ΤΗΣ!!!
ΣΥΜΠΤΩΣΗ 1)
Και οι δυο αυτές γυναίκες...
ΗΤΑΝ ΦΙΛΕΣ ΣΟΥ!!!
ΣΥΜΠΤΩΣΗ 2)
Ακριβώς με τον ίδιο ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟ τρόπο η κοπέλα του έμαθε την σχέση!!!
Πολλές συμπτώσεις δεν ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΝ;

Και μετανιώνω ΟΙΚΤΡΑ, και χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, που όταν εκείνος έλεγε και φώναζε...
ΑΥΤΗ το έκανε!!!
Εγώ σε υπερασπιζόμουν, και σκοτωνόμουν μαζί του, ώσπου στο τέλος μου ειπε... «Αν συνεχίσεις να επιμένεις τόσο να την υπερασπίζεσαι... θα πιστέψω ότι μαζί το κάνατε!!!»
ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ!!!
Εκείνος το ξέρει!!!
Εκείνη το ξέρει επίσης!!!
αλλά που θα πάει;

Πόση σαπίλα ακόμα θα ξεράσεις;
Δεν μπορείς πια!!!

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ!!!
ΕΓΩ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑ. ΜΕ ΑΝΑΓΚΑΣΕΣ ΟΜΩΣ!!!
ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ...
ΑΝ ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
Η ΠΟΥ ΝΑ ΥΠΟΝΟΕΙ ΕΜΕΝΑ...
ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΣΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙς

ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ
ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑ...

..... Αντί - Παραμύθι ... Συνέχεια ...

2009-04-11T15:02:00.000-07:00

Μια έπεφτε, μια ανέβαινε ο πυρετός. Ένας πυρετός που τυραννούσε το μικροκαμωμένο κορμάκι του, το βασάνιζε. Μόνο τα μάτια του έλαμπαν και φώτιζαν το χλωμό προσωπάκι του. Λες και ήθελαν να φανερώσουν την δύναμη που είχε για επιβίωση. Πεισματάρικο μωρό. Ήρθε για να μείνει! Σε λίγες μέρες οι θέρμες έφυγαν, το σπυρί σιγά σιγά άρχισε να υποχωρεί,αφήνοντας σημάδι στη μάνα και στο παιδί. στο ίδιο ακριβώς σημείο, το ίδιο ακριβώς σημάδι. Αυτό, γαντζωμένο στο βυζί της μάνας του, ρουφούσε την ρόγα της λαίμαργα, να χορτάσει, να μεγαλώσει, να μην ξαναρρωστήσει.

Πέρασαν οι σαράντα μέρες της λοχείας, εκείνη ντύθηκε το μοναδικό καλό της φουστάνι... "έντυσε" το μωρό της με καινούριες φασκιές, και κίνησε όλο καμάρι να πάνε να πάρουν την ευχή. Ήταν η πρώτη βόλτα που έκαναν μαζί. Αυτή και η κόρη της. το στήριγμα και η ελπίδα της.
Όλα έγιναν βιαστικά μα καθώς έπρεπε να γίνουν. Είχαν αργήσει. Δεν μπορούσαν να αναβάλουν άλλο την αναχώρηση. Οι περισσότερες οικογένειες του χωριού είχαν φύγει εδώ και αρκετές μέρες. Είχαν ήδη εγκατασταθεί στο βουνό. Ο πατέρας και ο παππούς είχαν ετοιμάσει το τσαρδάκι, είχαν κουβαλήσει τα απαραίτητα και περίμεναν την οικογένεια να μαζευτεί εκεί. Τα καπνά δεν μπορούσαν να περιμένουν.

Έτσι γινόταν κάθε χρόνο, μια ζωή. Τον Ιούνιο φορτωνόταν τα κάρα με τα απαραίτητα και στήνανε τα νοικοκυριά τους στα τσαρδάκια στον Αντριανό, ένα λόφο, γιατί βουνό δεν μπορείς να το πεις. Το κάνανε αυτό γιατί ήταν μακριά από το χωριό και επειδή ένα ποτάμι που ήταν ανάμεσά τους, όταν κατέβαζε νερό, δεν μπορούσε κανένας να περάσει απέναντι. Άσε που ήταν γεμάτο ρουφήχτρες και φίδια. Νερόφιδα. Πολλά νερόφιδα. Θαρρείς και ο τόπος αυτός τα γεννούσε. Ακόμα και σήμερα. Όσοι είχαν χωράφια εκεί πάνω, αυτό κάνανε και ένας μικρός συνοικισμός δημιουργούνταν κάθε καλοκαίρι. Εκεί μεταφέρονταν και η δραστηριότητα του χωριού. Ποια δραστηριότητα δηλαδή. Δουλειά από τα χαράματα ίσα με την νύχτα. Χαράματα ξεκινούσαν τα κάρα για να πάνε στο "σπάσιμο" πριν βγει ο ήλιος. Δεν είναι αστείο πράγμα το να καλλιεργείς καπνό Τα καπνά έπρεπε να τα μαζέψουν πριν τα δουν οι αχτίνες του. Έπρεπε να είναι "ζωντανά". Ένα χωριό, μια γειτονιά, μια οικογένεια. Χρειαζόταν ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουν σε εκείνες στης άγριες συνθήκες. Και αν υπήρχε κάτι που στο χωριό τους απομάκρυνε, το άφηναν πίσω τους. Εκεί πάνω ξεχνιόταν. Και ο καθένας ήταν έτοιμος να απλώσει το χέρι του στον άλλο, να τον βοηθήσει, να τον στηρίξει.

Μάζεψε τα λιγοστά τους ρούχα και ανέβηκαν στο κάρο. Εκείνη κρατώντας το μωρό αγκαλιά, η γιαγιά που είχε μείνει πίσω μαζί της και η αδελφή της που ήρθε από το. αρχοντοχώρι να βοηθήσει την φουκαριάρα την αδελφή της. "Αχ. κάηκε το κορίτσι μου εκεί που έπεσε", έλεγε η μάνα τους και έστειλε την μικρή να βοηθήσει. Δεν μπορούσε η γριά να το χωνέψει. Αλλιώς τα λογάριαζε, αλλιώς της ήρθανε. Φτάσανε αργά το μεσημέρι και μέχρι να ταχτοποιηθούν σουρούπωσε. Από την άλλη μέρα άρχιζε σκληρή δουλειά! Ιούνιος. Ιούλιος.

Τότε ήταν που έγινε το κακό. Ήρθε η φωτιά. Πήρε φωτιά το τσαρδάκι, λαμπάδιασε. Σε δευτερόλεπτα. Μια αναμμένη γκαζιέρα αναποδογύρισε. Δεν ήθελε πολύ να πάει παντού. Σε όλο το βιός. "Το παιδί! Σώστε το παιδί". Όρμισε μέσα από τα φλογισμένα πλατανόφυλλα και τους κορμούς ο πατέρας φωνάζοντας απελπισμένα, άρπαξε το βρέφος που είχε μελανιάσει από τους καπνούς και κάνοντας το σώμα του ασπίδα το έβγαλε στο φως. Στη ζωή. Προσπαθούσαν με κουβάδες οι γείτονες να σβήσουν τη φωτιά μπας και σωθεί κάτι από το νοικοκυριό. Μάταιο.

Και τότε ήταν σαν ν' άνοιξαν τα ουράνια. Νερό. Πολύ νερό. Βροχή. Σαν να θύμωσε ο Θεός. Μια μπόρα που τράνταξε το σύμπαν. Και αυτοί εκεί έξω. Με το μωρό αγκαλιά. Στην μέση του πουθενά.

Συνεχίζεται ...

Πρέπει ... Θελω ...

2009-04-06T13:56:00.000-07:00

Ανταποκρίνομαι (έστω και καθυστερημένα) στο παιχνίδι των πρέπει και των θέλω, που με κάλεσε η Μαρία Τζιρίτα http://mariatzirita.blogspot.com

ΠΡΕΠΕΙ...

Να κάνω γενική καθαριότητα.
Να δώσω και το τελευταίο σκυλάκι που μου έμεινε.
Να κάνω την επίδειξη τάπερ, που με έχει φάει η ξαδέρφη μου μήνες τώρα.
Να καθαρίσω από τα χόρτα, και να λισγαρίσω τον κήπο.
Να ξεκινήσω επειγόντως δίαιτα.

ΘΕΛΩ...
Να δω να μεγαλώνουν τα εγγόνια μου, και να είναι γερά και ευτυχισμένα.
Να εξομολογηθώ, και να μεταλάβω.
Να φυτέψω, και να περιποιούμαι τα ζαρζαβατικά μου.
Να βάψω το σπίτι.
Να πάω σε ένα όμορφο μέρος το σαββατοκύριακο.
Να γέμισή κόσμο το σπίτι μου το Πάσχα.

Πειράζει που τα θέλω μου είναι λίγο περισσότερα από τα πρέπει; ( και που να τα έγραφα όλα ...)

Καλώ να παίξει όποιος θέλει.

Αφιερωμένο ...

2009-03-26T14:25:00.000-07:00

Επέστρεψα. Στα ίδια, τα γνωστά, τα αγαπημένα.
Άφησα κομμάτι μου όμως εκεί κάτω, στην Αθήνα. Άφησα στιγμές. Στιγμές πικρές, στιγμές ζεστές, στιγμές πόνου και αγωνίας. Σε αυτό εδώ το γραπτό όμως, μόνο οι καλές θα χωρέσουν. για αυτές θα σας μιλήσω.

(Γνώρισα αρκετούς ανθρώπους μέσα από το διαδίκτυο, αρκετά χρόνια τώρα, καλούς ... κακούς ... αδιάφορους. Κάποιους τους ξέρω ακόμα - θέλω να τους ξέρω. Κάποιοι γίνανε φίλοι μου - και είναι ακόμα. Κάποιοι ... - λίγοι ευτυχώς - με απογοήτευσαν, με πρόδωσαν, με πόνεσαν.Έτσι ... έμαθα να είμαι ... κάπως επιφυλακτική, με τις φιλίες δια ...γραφής, και πολλές φορές έπνιξα τον φυσικό μου αυθορμητισμό και το ευκολόπιστο (έως αηδίας) του χαρακτήρα μου.)

Πήγα σε εκείνο το ραντεβού για καφέ στη γλυφάδα,ζεστά μεν, με τις κεραίες τεντωμένες δε. την συμπαθούσα ήδη πολύ, από τον τρόπο που γράφει στο μπλογκ της, έδειχνε ευαίσθητη ... καλή. Για να δούμε ... Μετά τα πρώτα ... αχ, πόσο χαίρομαι που σε γνωρίζω... φιλιά αγκαλιές κτλπ ... αποφασίσαμε σε ποιο μαγαζί θα πιούμε τον καφέ μας.
Δεν ξέρω πόση ώρα περάσαμε εκεί, ούτε με ενδιέφερε. Αυτό το πλάσμα που καθόταν δίπλα μου στον καναπέ, με είχε συναρπάσει. με είχε καθηλώσει. Δυο φωτεινά μεγάλα μάτια, με κοιτούσαν με απόλυτη καθαρότητα και ειλικρίνεια. οι κεραίες ... είχαν εξαφανιστεί ταπεινωμένες. Μείναμε εκεί. Εκείνη ... και εγώ. εγώ, με τον παλιό μου εαυτό, αυτόν που εμπιστευετε απόλυτα τους ανθρώπους, που όλους τους αγαπάει. που πιστεύει ότι του λένε ... που δεν καταλαβαίνει γιατί οι άνθρωποι πληγώνουν τους ανθρώπους, (μου έχει λείψει αυτός μου ο εαυτός, αλλά δεν τον θέλω πάλι πίσω, γιατί κάνει μαλακίες) Εκείνη τη στιγμή όμως ... με αυτό το κορίτσι δίπλα μου, όλοι οι τοίχοι που προσπάθησα τόσον καιρό να χτίσω, κατέρρευσαν σαν χιονάνθρωποι που τους έλιωσε καλοκαιρινός ήλιος.
Είπαμε ... είπαμε ... γελάσαμε ... Και ήρθε η ώρα να πούμε ... χάρηκα που σε γνώρισα, θα τα ξαναπούμε... και να πάει η κάθε μια στη ζωή της ...
Έλα να μείνεις στο σπίτι μου απόψε την άκουσα να λέει... Μα τι λες; πως; ...
Τι μα και ξε-μα; τι να τρέχεις τόσο μακρυά τώρα, αφού αύριο έχεις δουλειές να κάνεις εδώ. τελείωσε! θα έρθεις! Μα... είσαι σίγουρη; δεν με ξέρεις καν ... νομίζω πως ψέλλισα... Φυσικά και σε ξέρω. είσαι η ξυπόλυτη και σε συμπάθησα από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο μπλογκ σου... Η μια μέρα έγιναν δυο... μετά τρεις... Ήμουν εκεί στο σπίτι της, μαζί της και με το υπέροχο, τρυφερό, χαρούμενο και πανέμορφο παιδί της.Το Χριστινάκι της! Στιγμή δεν ένοιωσα ότι βρισκόμουν σε ξένο σπίτι!!! Κοιμηθήκαμε στο ίδιο κρεβάτι, στρώσαμε τις ψυχές μας στο ίδιο τραπέζι και τις μοιραστήκαμε. ένοιωσα την αγωνία της για την πρώτη ανεπίσημη παρουσίαση του βιβλίου της ( θα σας πω για αυτό) και αφού τελείωσε η παρουσίαση, οι υπογραφές, και όλα τα σχετικά, πήγαμε σε ένα ταβερνάκι εκεί κοντά, και γνώρισα αρκετούς από τους φίλους της, που καθώς λέει ο σοφός λαός ... (δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι) είναι υπέροχοι άνθρωποι.
Όταν γύρισα πια στο σπίτι μου, είπα να ρίξω μια πρώτη ματιά στο βιβλίο. Τι το 'θελα; δεν ξέρω πόσες ώρες περάσαν, θυμάμαι ότι έτσουζαν τα μάτια μου από τη νύστα, αλλά ... τα χέρια και η ψυχή μου αρνιόταν να το αφήσουν. με πήρε ο ύπνος κάπου εκεί στη μέση κρατώντας το αγκαλιά. το συνέχισα και το τελείωσα την επόμενη. Αυτό το βιβλίο με έκανε να νιώσω έντονα και ανάμικτα συναισθήματα. η λύπη, διαδεχόταν το θυμό, η οργή πάλευε με τη χαρά, το μίσος μετριαζόταν από τον οίκτο. Δεν την αγάπησα τη Λένα την ηρωίδα. την αντιπάθησα. υπήρξε αρρωστημένα εγωίστρια. συμπόνεσα κάποιες στιγμές την Κατίνα, κατανόησα τον λόγο που την έκανε να συμπεριφέρεται τόσο εγωκεντρικά, μου ήταν αδιάφορη η Ελίσα, αγάπησα τον Κωνσταντίνο και τη Μαρία. Εκείνος όμως που λάτρεψα ... Ήταν ο Λουκάς! Ένας αληθινός άντρας, που ξέρει να αγαπάει, που μαθαίνει από τα λάθη του, που ξέρει να ζητάει συγνώμη...

Και έρχεται η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου. Είμαι εκεί από την προηγούμενη μέρα, ήρθε και η Έλενα από την Φλώρινα ( σου είπα λενιώ μου να μου δείξεις να βάζω λινκς, να, βλέπεις τώρα;δεν ξέρω να σε βάλω χαχα)και περάσαμε υπέροχα η τρεις μας, οι τέσσερις, με το Χριστινάκι.
Κόσμος πολύς εκεί στο βιβλιοπωλείο που έγινε η παρουσίαση του ... Μάτια μου. η πιο συγκινητική στιγμή όμως για μένα, εκτός από εκείνη που μίλησε ο Βαγγέλης Αυγουλάς, και μας συγκίνησε όλους περιγράφοντας με μοναδικό τρόπο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τυφλοί,με τη μόρφωση, και το εκπληκτικό του χιούμορ. ήταν τη στιγμή που μιλώντας η Μαρία για την κόρη της, γύρισα και είδα τη μικρή που κοίταγε με λατρεία και περηφάνια τη μαμά της και ξέσπασε σε κλάματα.
Εκεί γνώρισα και τον Κηπουρό , τη Χαρουλίτα, την Αφροδίτη, και την Κλημεντίνη (πότε θα κάνεις το δικό σου μπλογκ Κλημεντίνη μου;).
Τελείωσε η βραδιά με μια όμορφη ζεστή συγκέντρωση στο σπίτι της Μαρίας, και που προς το τέλος, μας απήγγειλε ποιήματα της.

Αυτή είναι η Μαρία Τζιρίτα!!!
Ένα ευγενικό, καλόψυχο, ευαίσθητο και τρυφερό πλάσμα.
Μια ... "μεγάλη" γυναίκα!!!

Ααααα... Παραλίγο να το ξεχάσω!!!
Δεν ξέρω τι λέτε εσείς για τη συγγραφέα Τζιρίτα...
Σαν κομμώτρια πάντως ... Όλα τα λεφτά!!! χαχαχα (έχω πείρα εγώ! με έβαλε κάτω ένα ολόκληρο απόγευμα και μου έφτιαχνε τα μαλλιά. τι βαφές, τι χτενίσματα...και προχθές ακόμα το κοριτσάκι μου... με όλη της την αγωνία και το άγχος, επέμενε να μου τα ξαναβάψει, βγήκε η ρίζα σου ξυπόλυτη, ποιος θα σου τα βάψει στο χωριό; στα κομμωτήρια θα τρέχεις;)

Σε ευχαριστώ για όλα όσα έκανες για μένα Μαρία μου, ποτέ δεν θα ξεχάσω!!!

¨Εκτακτο Παράρτημααααααα

2009-03-02T10:54:00.000-08:00

Παιδάκια, ξέρω ότι σας λείπω πολύ και... κλαίτε (καλά, όχι ότι το πιστεύω κιόλας...), συγγνώμη που δεν απαντάω στα σχόλιά σας στο προηγούμενο θέμα μου, λείπω όμως, δεν έχω τον υπολογιστή μου, βρήκα όμως μια ευκαιρία να... καταστρέψω τον υπολογιστή της φίλης μου και τη δική σας διάθεση.
Είμαι Αθήνα, περνάω πάρα πολύ ωραία, είδα αγαπημένα μου πρόσωπα, αναθερμάνθηκαν οι σχέσεις μου με κάποιους ανθρώπους που κάποιοι άλλοι θέλησαν να απομακρυνθούμε...
είδα τους παλιούς μου φίλους, γνώρισα καινούριους, αλλά η πιο σημαντική γνωριμία που με κάνει πολύ χαρούμενη κι ευτυχισμένη είναι αυτή με τη Μαρία Τζιριτα.
Είναι ένα υπέροχο πλάσμα, μια εξαιρετική κοπέλα, ζεστή, με καθαρό βλέμμα γεμάτο αγάπη. Τη γνώρισα καλά μια και με φιλοξένησε στο σπίτι της για δύο μέρες και δύο νύχτες (ναι, ναι, κοιμηθήκαμε μαζί!), βρέθηκα στην παρουσίαση του καταπληκτικού βιβλίου της "Μάτια μου", που δε μ' άφησε να το... αφήσω από τα χέρια μου μέχρι και την τελευταία του λέξη και μου δημιούργησε βαθιά και έντονα συναισθήματα, κι έτσι είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω ακόμα καλύτερα μέσα από τον τρόπο γραφής της. Μαρία μου, σε ευχαριστω πολύ για ολα!!!
Επίσης, έκανα σεμινάρια ντεκουπάζ με τη Μάγια (μια κοπέλα απο την πολωνία που γνωρίζει καλά ολα τα μυστικά της τεχνικής, οσο καμία άλλη.) Σε ευχαριστω πολύ Μάγια μου. και... έγινα κ α τ α π λ η κ τ ι κ ή! Σε λίγο που θα γυρίσω, θα δείτε κάτι άλλο απ' αυτό που έχετε δει μέχρι τώρα (ναι, ναι, είναι απειλή αυτό!). Το άλλο όμως δε σας το 'πα... Μπορεί να τρέχω ολημερίς κι ολονυχτίς σε ΤΕΒΕ, εφορίες, τράπεζες, δικηγόρους, αστυνομικά τμήματα (στο τσακ γλίτωσα τη χειροπέδα, χα!), αλλά... εγώ μες στην τρελή χαρά. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν!
Επιστρέφοντας, θα σας συνεχίσω την ιστορία, βέβαια, το "Αντιπαραμύθι", μέχρι τότε... να επιβιώσετε, να περνάτε καλά και να... νηστέψετε!!! Από... όλα!

Σας σκέφτομαι και μου λείπετε...

Αντί - Παραμύθι ... Συνέχεια ...

2009-02-13T14:10:00.000-08:00

Ήσυχο μωρό,βολικό. το κλάμα του ακουγόταν μόνο όταν πεινούσε, η είχε λερωθεί. Εκείνη ... για πρώτη φορά ίσως στη ζωή της, ένοιωθε ευτυχισμένη. Είχε κάτι δικό της.Κάτι που την έκανε να ονειρεύεται, να βλέπει τη ζωή της πιο... υποφερτή. Φρόντιζε το κορίτσι της με αφοσίωση.

Εκεί... σε μια κουζίνα, πέρναγαν οι μέρες και η νύχτες όλες.εκεί έκαιγε μέρα νύχτα το τζάκι τους χειμώνες, μέχρι αργά την άνοιξη. Δυο βήματα στα αριστερά, ο μεγάλος νεροχύτης από μωσαϊκό, χτισμένος θαρρείς στον τοίχο από τις δυο πλευρές του. σε ένα καρφί στη μια γωνία και ένα στην άλλη, δεμένο και καλά τεντωμένο ένα λάστιχο, περασμένο μέσα από ένα λουλουδάτο ύφασμα, κάλυπτε σουρωτά το κάτω μέρος, κρύβοντας την κατσαρόλα το τηγάνι, το λάδι κλπ ... κρεμασμένα στον τοίχο πάνω από το νεροχύτη, τρία ράφια με πλαϊνά, βαμμένα γαλάζια. "σήκωναν" όλο το νοικοκυριό. 3-4 πιάτα, 5-6 ποτήρια, μια κανάτα, μερικά πιρούνια και κουτάλια. Δίπλα κρεμασμένο το φανάρι. πράσινο κυπαρισσί βαμμένο, εκτελούσε χρέη ... ψυγείου). Στην άλλη πλευρά απέναντι από το τζάκι, ένα μεγάλο ντιβάνι, και στον τοίχο μια πολύχρωμη βελούδινη μπάντα με παραστάσεις από άλλες εποχές. στη μέση του δωματίου ένας σοφράς, που εκεί έτρωγαν καθισμένοι στις κουρελούδες. εκεί ανοίγονταν τα φύλα για τις πίτες, και τα πισία. Μια συρταριέρα ξύλινη από την άλλη πλευρά, και λίγο πιο πέρα η ξυλόσομπα, συμπλήρωνε τη διακόσμηση αυτού του λιτού, μα συνάμα τόσο ζεστού, και πεντακάθαρου πολυδωματίου.

Μια, μια οι γειτόνισσες, με ένα πιάτο λαγγίτες (λουκουμάδες) στα χέρια, ερχόταν νωρίς το απογευματάκι να ευχηθούν τη λεχώνα. μετά τη δύση του ήλιου δεν πατούσε κανένας. η λεχώνα ούτε έξω από το κατώφλι δεν περνούσε. μην τη βρει κακιά ώρα (σαράντα μέρες δεν έβγαινε από το σπίτι της καμιά λεχώνα τότε).

Τα βράδια αργά ... άκουγε φασαρία μεγάλη να έρχεται από τη σάλα. άνθρωποι πολλοί. μιλούσαν γελούσαν, πηγαινοέρχονταν ... θεέ μου, τι θα βρω το πρωί εκεί μέσα; αναρωτιόταν τρομοκρατημένη, "ήξερε τι ήταν" ( αφού ... είχε πρώτα ρωτήσει, τον κουνιάδο και τη συννυφάδα της,και τη διαβεβαίωσαν πως δεν ήταν αυτοί, (και την ενημέρωσαν για το ... τι ήταν αυτό) - πριν τρεις μήνες είχε γεννήσει και εκείνη ένα κοριτσάκι- μοιραζόταν το ίδιο σπίτι, τέσσερα δωμάτια και μια μεγάλη σάλα ήταν το σπίτι, από δυο το κάθε ζευγάρι, και η σάλα κοινή.
Το πρωί... όλα ήταν στη θέση τους.

(Πολλές ιστορίες για φαντάσματα άκουσε σε αυτό το σπίτι, όλοι κάτι είχαν δει. να... εκεί ακριβώς κάτω από την άσπρη μουριά, εκεί ήταν κάθε βράδυ ένας μεγάλος "άνθρωπος" φύλακας πιστός. φύλαγε τις ... "λίρες". πολλά κιούπια με λίρες χρυσές λέει ... την ήμερα γίνεται φίδι, και το βράδυ παιρνει μορφή ανθρώπου.
Άκουγε και στο δικό της χωριό τέτοια ... αλλά ποτέ δεν είχε δει η ίδια κάτι).

Ένα βράδυ όμως ...κάποιος από ... "αυτούς" που συμμετείχε στον πανικό της σάλας, μπήκε στο δωμάτιο που κοιμόταν η οικογένεια. εκείνη μόνο, ήταν ξυπνητή. τον είδε ξαφνικά μπροστά της. ήταν τεράστιος. άγγιζε σχεδόν το ταβάνι. άσχημος και άγριος. στεκόταν εκεί ακίνητος κοιτάζοντας την κατάματα. προσπάθησε να θυμηθεί μια από τις πολλές προσευχές που ήξερε, τίποτα. μπερδευόταν όλα μες το μυαλό της. προσπάθησε να σηκωσει το χέρι της, να κάνει το σταυρό της, μα εκείνο δεν υπάκουε, στεκόταν εκεί παράλυτο. πόσες ώρες πέρασαν; πόσοι αιώνες; καποια στιγμή κατάφερε να ψιθυρίσει μια προσευχή, να κάνει το σταυρό της. Το πρωί, όλα ήταν τακτοποιημένα στη θέση τους όπως πάντα. Εκείνη όμως, ψηνόταν στον πυρετό.
Σύρθηκε μέχρι την κούνια, να θηλάσει το μωρό της, και τότε είδε ένα μεγάλο σπυρί ανάμεσα στα στήθια της. πήρε το μωρό στην αγκαλιά της. ζεματούσε. ούτε κοιμόταν, ούτε ξυπνητό ήταν. σταλιά γάλα δεν βύζαξε. προσπάθησε να το αλλάξει, άρχισε να ξετυλίγει τη βρεγμένες φασκιές και τότε ... στο ίδιο ακριβώς σημείο, το ίδιο ακριβώς σπυρί με το δικό της είχε και το μωρό. φώναξε την πεθερά της, μητέρα τρέξε ... το χάνω το παιδί! έτρεξε αλαφιασμένη η γιαγιά. Στα γρήγορα ... με την πείρα μάνας που μεγάλωσε 5 παιδιά ... έτρεξε, έφερε τη σκάφη, γέμισε νερό και βούτηξε μέσα το μισοπεθαμένο μωρό.
σε λίγο έστειλε και φώναξαν τη μαμή ...

Συνεχίζεται ...

Αντί - Παραμύθι.

2009-02-05T14:43:00.000-08:00

Μια φορά κι έναν καιρό … σ’ ένα μικρό χωριό την πιάσανε πόνοι γέννας την πρωτομάνα.
Άλογα έσερναν τα κάρα με τους εργάτες, να πάνε στα παρνίκια να τραβήξουν φυτά, να τα τοποθετήσουν προσεχτικά σα μωρά σε τελάρα, για να πάνε μετά να τα φυτέψουν στο χωράφι. Εποχή φυτείας του καπνού.
Στο χωράφι ήταν χθες κι αυτή, με την κοιλιά στο στόμα.
Άμαθη από αγροτιά , βλαστήμαγε την τύχη της που την έριξε σε αυτό το καπνοχώρι.
Όμορφη και ντελικάτη. Από φτωχή οικογένεια, αλλά στο δικό της το χωριό δεν διανοούνταν να βγει η γυναίκα στη δουλειά, και ειδικά στα χωράφια.
Πως και πως το περίμενε η νιόπαντρη κοπελιά το πλάσμα που θα στήριζε την δύστυχη και μίζερη ζωή της.
Αφού … ο γάμος της δεν ήταν όπως τον προσδοκούσε και για διαζύγιο τότε ούτε κουβέντα …
Αυτός … ομορφάντρας, ήταν πραγματικός άρχοντας , καθότι Μικρασιάτης γιος μεγαλοκτηματία . αλλά, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.
Της τον προξενέψανε και τον πήρε με μισή καρδιά, τον ... αούτο !!!
Αναρωτιόμουν πάντα, το λόγο που δέχτηκε να κάνει ένα γάμο που ποτέ δεν θέλησε. ( Αλλά ... τι λέω; μπορούσε να κάνει και διαφορετικά; δεν είχαν δικαίωμα επιλογής οι νιές στα χωριά, τότε.)

Ήταν … «αρχόντισσα», κρατούσε από ... τζάκι, και έπεσε , κατά τη γνώμη της, σε κατώτερη φαμίλια. Ενώ ... στο ‘αρχοντικό χωριό της ‘ (μη χέσω) ήξεραν από υδρομασάζ και τζακούζι , είχαν επίγνωση του ζην και του ευ ζην οι μπουρτζόβλαχοι!!!
Εδώ, ο χαλές( τούρκικος) ήταν σε κάποια απόσταση από το σπίτι και αν την έπιανε έκτακτη μεταμεσονύχτια ανάγκη , βλαστήμαγε την τύχη της και φυσικά τον "αούτο" που έλαχε στο διάβα της.

Εύκολη γέννα. βιαζόταν αυτό το παιδί, να δει όλα τα χρώματα της άνοιξης, να μυρίσει όλες της της ευωδιές, να ζήση. Η νύχτα, έφευγε ... γλυκοχάραζε ...
Κορίτσι. Να σας ζήσει,ακούστηκε η φωνή της μαμής και σε λίγο το έδωσε στην αγκαλιά της λεχώνας. Εκείνη, ευτυχισμένη, (μέσα της λαχταρούσε να γεννήσει κορίτσι) το κοίταξε στα μάτια γεμάτη προσδοκία, λέγοντας πολλά, χωρίς ... μιλιά !
‘Εσύ, θα εκπληρώσεις τα όνειρα μου.
Εσύ,θα είσαι το στήριγμά μου στη ζωή. Εσύ η παρηγοριά μου.
Από σένα θα αντλώ δύναμη να αντέξω τη ζωή που δεν διάλεξα.’
Θεέ μου … !!!
Πόσο μεγάλο βάρος για την ψυχή ενός τόσο μικρού πλάσματος…..

Συνεχίζεται …

Θα ταξιδεύω ...

2009-02-01T13:56:00.000-08:00

Θα λύσω πλοία
από το αγκυροβόλι τους.
Θ' ανοίξω τα πανιά,
θα σκίσω θάλασσες
να πάω σ' άγνωστες πατρίδες.
Στη θάλασσα την ανοιχτή,
και σε λιμάνια ν' αγαπήσω.
Και όσες τρικυμίες πέρασα
Για να τα κάνω,
όμορφα τραγούδια..
Θα ταξιδεύω με τη σκέψη μου,
κι ούτε με νοιάζει που πηγαίνω.
Και πίσω πια δεν θα κοιτώ.
Θα προχωρώ σαν στη ζωή.
που κάθε μέρα είναι νέα.
Πόσο μ’ αρέσουν τα ταξίδια....
Να ταξιδεύω στη ζωή
Στις θάλασσες,
και στη στεριά
Στα σύννεφα,
πούνε ψηλά
Κι’ ας έφτασα,
στην ωριμότητα
Κι' ας πέρασα,
θάλασσες και βουνά
Θα φτάσω,
στην πληρότητα
να γίνει,
η άμπωτης παλίρροια.

Λευκό ...

2009-01-19T11:20:00.000-08:00

Τα χιόνια ήρθαν, και έφυγαν ... Εγώ όμως τα κράτησα φυλαγμένα στη φωτογραφική μου μηχανή, και σας τα δείχνω έστω και λιγάκι αργούτσικα.
Δεν υπάρχει ωραιότερο θέαμα (για μένα) από τον Όλυμπο χιονισμένο. Στέκεται εκεί ... περήφανος ... δυνατός... Και θέλω να σκαρφαλώσω, να αγγίξω την κορυφή του, να κυλιστώ και να χαθώ στο άσπρο του ...

Για όλους εσάς φίλοι μου, που δεν είδατε... "Άσπρη μέρα" αυτόν τον χειμώνα.

Όταν χάνομαι …

2009-01-02T04:49:00.000-08:00

Πέρασαν πια αυτές οι μέρες τις γιορτής, κάποια υπόλοιπα μείνανε, και θα τελειώσουν όλα για μια φορά ακόμα.
Κάποιοι θα βγάλουν τη μάσκα της καλοσύνης, που έχουν, και φορούν για αυτές τις μέρες ειδικά, και θα την ξαναβάλουν με ναφθαλίνη στο μπαούλο, μέχρι την επόμενη ... Γιορτή.
Τη μάσκα της καλοσύνης της ευγένειας και τις ανθρωπιάς.
Θα ξεχάσουν με μιας, τις ευχές που με … αφθονία μοίραζαν εδώ και εκεί, και θα θρονιαστεί και πάλι το μίσος και η μιζέρια στην ψυχή τους.
Θα γυρίσουν στης αγαπημένες τους συνήθειες. Θα συκοφαντούν, θα μισούν, θα καταριούνται, θα διεκδικούν, και θα αναπνέουν το δηλητήριο που βγαίνει από τα σωθικά τους.
Και γω … Χάνομαι …
Εκεί στη γωνιά μου.
Να μη βλέπω… Να μην ακούω …
Για να αντέχω.
Χάνομαι …
Στην προσπάθεια μου να προστατευτώ, γιατί δεν έμαθα ακόμη πώς να τα βγάζω πέρα με την κακία.
Με τρομάζει τόσο ... Με μουδιάζει.
Χάνομαι… Και κοιτώ με απορία.
ΖΩ ... ΒΛΕΠΩ ... ΔΙΑΒΑΖΩ ... ΑΚΟΥΩ ... αυτά που λένε και κάνουνε ...
Δεν ελπίζω πια, ξέρω ότι έτσι είναι. Δεν αλλάζουν κάποια πράγματα. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.
Άνθρωποι που έμαθαν να ζουν μόνο μέσα από το ψέμα.
Άνθρωποι που δεν λαχτάρισαν ποτέ το φως της αληθείας.
Που τους τρομάζει το απλό, το αυτονόητο.
Και το χειρότερο; Νομίζουν πως είναι και οι άλλοι σαν αυτούς, επειδή ... Ούτε ο καθρέφτης τους τους άντεξε, και έσπασε. Θρυμματίστηκε.
Άνθρωποι …

Χάνομαι …
Στην απλότητα μου. Στην αγάπη μου.
Χάνομαι, γιατί φοβάμαι.
Την κακία, το μίσος, τον φθόνο, τη συκοφαντία, την ψευτιά.
Φοβάμαι τα λόγια τα μεγάλα.
Φοβάμαι τις πράξεις που δεν γίνονται από αγνότητα, καθαρότητα, και μεγαλείο ψυχής.
Χάνομαι, γιατί σχεδόν γέρασα και δεν έμαθα, και δεν προστάτεψα τον εαυτό μου, γιατί δεν πίστευα πως μπορεί να συμβαίνει.
Χάνομαι, γιατί είμαι ανίκανη να τα βγάλω πέρα με τη σκληρότητα, τη μιζέρια και το μίσος.
Και θυμώνω.
Θυμώνω που δεν έμαθα.
Θυμώνω που φοβάμαι.
Θυμώνω που αφήνω να συμβαίνει. Θυμώνω με την αφέλεια μου.
Θυμώνω που ακόμα πιστεύω ότι … Δεν μπορεί … Δεν γίνεται … Δεν χωράει τόση κακία σε μια ψυχή.
Χάνομαι …
Θέλω να χαθώ…
Να μη βλέπω… Να μην ακούω …
Χάνομαι γιατί … Δεν ανήκω εδώ.
Δεν θέλω να ανήκω.
Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός.
Πάρτε με .
Ένα χέρι …
Μα δεν υπάρχει ένα χέρι;

Εύχομαι σε όλους σας, χαρούμενα Χριστούγεννα, και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος.

2008-12-24T10:04:00.000-08:00

Κάτι τέτοιες μέρες ...

2008-12-14T06:58:00.000-08:00

Παραμονές Χριστουγέννων. Που να πάω να κρυφτώ, που τα φώτα να μη με σημαδεύουν; Σε πια γωνιά που κανείς να μη με ανακαλύψει; Δεν τις αντέχω αυτές τις μέρες, δεν έχω τι να γιορτάσω.
Ποτέ δεν είχα.
Χρόνια και χρόνια το ίδιο μαρτύριο. Και εγώ μένω, και κάνω πως χαίρομαι για τους άλλους, τα παιδιά, αργότερα τα εγγόνια, και εγώ; Που είμαι εγώ; Που ήμουν τότε παιδάκι, που έβλεπα τους άλλους να γιορτάζουν, αλλά… εμένα μου απαγορευόταν;
Και όταν, μερικές μέρες μετά … «μπορούσα» να έχω τα δικά μου Χριστούγεννα, (σχετικό αυτό ) μιας και τα δικά μου Χριστούγεννα ακολουθούσαν το παλιό ημερολόγιο … (Και αφού είμαστε η μοναδική οικογένεια στο χωριό που το ακολουθούσε. Αργότερα, στην πόλη ήταν διαφορετικά, πιο... Εύκολα, αφού, εκεί συνάντησα και άλλα ... "Ξεχωριστά" παιδιά, που μεγάλωσαν σαν εμένα. Που γνώριζαν μόνο το ... ΜΗ!!!
Όλοι οι άλλοι είχαν καθημερινές μέρες! Μέρες όλου του χρόνου.
Εγώ έπρεπε να νηστεύω. Και όχι μόνο αυτό .
Έπρεπε να είμαι και περήφανη, γιατί… Εκείνοι … βρισκότανε σε… Λάθος δρόμο. Όλοι! Ενώ εγώ… Στον σωστό…
(Δεν με ένοιαζε που δεν είχα στολίδια να στολίσω δέντρο, έβρισκα εγώ τρόπο, φόρτωνα με μανταρίνια και φιρίκια ένα κλαρί από ένα οποιοδήποτε δέντρο, και έτσι είχα το χριστουγεννιάτικο μου δέντρο.
Ούτε που ο άγιος Βασίλης, δεν με επισκέφτηκε ποτέ με ένοιαζε, ήξερα πολύ καλά, ότι αυτός προτιμούσε τα πλούσια παιδάκια, ίσως γιατί, του είχαν φυλαγμένα πολλά γλυκά δίπλα στο τζάκι. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει αυτός ο ασπρομάλλης παππούλης, και ότι … Τα όμορφα παιχνίδια και ρούχα, τα αγόραζαν οι γονείς τους. Οι δικοί μου γονείς , δεν είχαν να μας αγοράσουν. Αλλά αυτό ποτέ δεν με πείραξε τόσο.)
Και έβλεπα… Δίπλα, παραδίπλα, ένα ολόκληρο χωριό, να σφάζει γουρουνάκια, που όλο το χρόνο έτρεφε η κάθε οικογένεια, μόνο για αυτές τις μέρες, να φτιάχνουν λουκάνικα, τσιγαρίδες, να μυρίζει παντού λαχταριστούς μεζέδες, που εγώ απαγορευόταν να δοκιμάσω.
Κουραμπιέδες, μελομακάρονα, ένα σωρό γλυκά, που λαχταρούσα να απλώσω το χέρι όταν μου τα προσφέρανε. Έλα κορίτσι μου, πάρε, δεν πειράζει, παιδί είσαι εσύ, δεν είναι αμαρτία. Όχι θεία, ευχαριστώ, εμείς δεν έχουμε Χριστούγεννα, θα με μαλώσει η μαμά μου…
( όχι, δεν θα με μάλωνε απλά, θα με σάπιζε στο ξύλο.
Ήταν ΑΜΑΡΤΙΑ.
Όλα ήταν αμαρτία!
Αμαρτία να γελώ.
Αμαρτία να χαίρομαι.
Αμαρτία να ακούω μουσική.
Αμαρτία να χορεύω.
Αμαρτία να τραγουδώ.
Αμαρτία αργότερα κοπελίτσα, να κοιτώ τα αγόρια.
Αμαρτία να φλερτάρω.
Αμαρτία να φορώ παντελόνι.
Αμαρτία να φοράω κοντά φουστάνια.
Αμαρτία να αφήνω ξέπλεκα τα μακριά πανέμορφα μαλλιά μου.
Αμαρτία να ζω σαν φυσιολογικό παιδί.
Αμαρτία να ... Ανασαίνω.
Μίσησα την αμαρτία!!!
Και … τις απόλαυσα προκλητικά όλες!!!
Όταν … ξέφυγα από το άγρυπνο μάτι του φανατισμού …
Λάτρεψα την αμαρτία!!!

ΕΥΧΟΜΑΙ … ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !!!

ΜΑ … ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ … ΕΥΧΟΜΑΙ ΥΓΕΙΑ!!!

Όρκο βαρύ θα κάνω ...

2008-12-01T10:59:00.000-08:00

Δεν το πιστεύω!!!
Την έκανα πάλι την πατατιά μου.
Μπα... Δεν μαθαίνω εγώ με τίποτα!!!
Κορίτσι μου... Είπαμε, δεν πατάμε το ...Γιες... όπου το ανταμώσουμε, δεν το'παμε; τι σκατά το πάτησες πάλι;
Τι το'θελα το γιορτινό; Τι τον ήθελα τον άγιο;
Άγιος να σου πετύχει ... ποτέ του δεν με συμπάθησε ο τυπάκος, δεν μου έφερε ποτέ δώρο, όπως σε όλα τα παιδάκια τότε που έπρεπε...
Άλλα και τώρα που δεν τον χρειάζομαι, και έπαψα να τον περιμένω (εδώ και μερικές δεκαετίες) πάλι δε με χωνεύει.
Σκασίλα μου μεγάλη, και δέκα παπαγάλοι βεβαία, άλλα...
Με νοιάζει που έχασα όλα όσα είχα με κόπο περάσει εδώ, πιο πολύ όμως με νοιάζει που "έχασα" όλους τους φίλους μου.
Θα πρέπει τώρα να τα ξαναπεράσω όλα τα μπλογκ τους ένα ένα από την αρχή;
Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει; γίνετε να τα επαναφέρω;
Και αυτή τη φορά το ορκίζομαι! Ποτέ πια γιες.

ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ ή ΒΑΤΟΠΕΔΙ ?

2008-11-28T14:38:00.000-08:00

Το άρθρο αυτό, το έγραψε ο Χατζηϊωαννίδης-Ορφέας Ιωάννης, καθώς και οι απαντήσεις στα σχόλια, είναι δικές του.

Κάποιοι από τους λαλίστατους ‘φωστήρες’ δημοσιογράφους, εδώ και αρκετές ημέρες τώρα, βομβαρδίζουν, τη νοημοσύνη και την υπομονή μας, με την χρονίζουσα κακοποιητική τους συμπεριφορά απέναντι στη γλώσσα μας.
Υποτίθεται όμως, ότι θα έπρεπε αυτοί τουλάχιστον, να γνωρίζουν καλλίτερα την Ελληνική γλώσσα καί να τη σέβονται, όταν ασκούν το λειτούργημα τους.
Μετά την λαίλαπα, των εξελίξεων, [όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της υπόθεσης Μ.Βατοπεδίου] εκείνος που θα βγει ζημιωμένος θα είναι ό Ελληνικός Λόγος.
Ο λόγος γίνεται για την τηλεόραση, ιδιωτική και δημόσια, [με εξαίρεση το κανάλι της Βουλής των Ελλήνων, ίσως καί κάποιο ακόμη] αφού δέν δόθηκε η προσοχή που θα ‘πρεπε, στον τρόπο της γραπτής διατύπωσης μιάς λέξης.
Μεγάλη ευθύνη γιἀ το διασυρμό της γλώσσας μας έχουν και οι καθηγητές, όταν αδιαμαρτύρητα δέχονται τον ευτελισμό της.
Υπάρχουν και εκείνοι που, προχειρότατα προτείνουν μεγαλύτερη δήθεν, απλοποίηση της, όταν λένε πώς είναι λάθος να γράφουμε π.χ. ΤΡΑΙΝΟ , σωστότερο λένε, θα ήτανε ΤΡΕΝΟ, ξεχνώντας ίσως, ότι αυτή η λέξη είναι ξένη, και αδιαφορώντας για τα Ελληνόπουλα που είναι υποχρεωμένα την ίδια αυτή λέξη, να τη γράφουν με διαφορετικό τρόπο στα σχολεία ξ. γλωσσών [ οι άλλοι λαοί τη γράφουν TRAIN].
Αδιαφορούν τόσο, που δεν παρεμβαίνουν ευεργετικά,ούτε σε ζητήματα ουσίας όπως θα έπρεπε¨ νομίζω πως αυτή δεν είναι η καλλίτερη προσφορά τους προς την κοινωνία.
Σάν να μην είναι διαφορετικές οι έννοιες , ΠΕΔΙΟΝ και ΠΑΙΔΙΟΝ, πέρασε άκριτα λοιπόν, και χωρίς ‘συγνώμη’, το όνομα της Ι.Μ. Βατοπεδίου.
Αλλά είναι και θέμα λογικής σκέψης, διότι τι μπορεί να σημαίνει ‘βατό παιδί’?
Ποιος όμως ποτέ νοιάστηκε, Η προσοχή είναι στραμένη αλλού, στην ύλη, στα οικόπεδα, στα ‘’φράγκα’’!
Ας αναρωτηθούμε όμως κάποτε, μήπως αυτή η υπερβολική απλοποίηση, είναι υπεύθυνη για την ανορθογραφία μας ή για το ότι μικραίνει μέρα με την ημέρα το λεξιλόγιό μας?
Πως είναι δυνατόν, με τις ελάχιστες λέξεις, και σχεδόν μη γνωρίζοντας το νόημά τους, θα μπορέσουμε να συμμετάσχουμε στις ανθρώπινες κοινωνίες?
Φαντάζομαι πως σε λίγα χρόνια ,μεταξύ άλλων, και το Πεδίον του Άρεως, θα μπορούσε να έχει την ίδια, αν όχι χειρότερη μοίρα, όταν ίσως, μιά μέρα διαβάζαμε το ‘μοντέρνο’ ΠΑΙΔΙΟΝ ΤΟΥ ΆΡΕΩΣ, χωρίς και να μας εντυπωσιάζει καθόλου¨ πως όμως θα μπορούσαμε να καταλάβουμε το νόημα του ‘ποιητή’?

[ Για την ιστορία, παλαιότερες αναφορές είναι αυτές του δεκάτου αιώνος, από τόν Ιωάννη Καντακουζηνό ] :
A’ [ oj pro\j tv= Batopediou monv= to\n a)skhtiko\n hnue dro/mon kai pollou\j u(pe\r a)reth=j kai qaumasiouj e)pedeicato a)gw½naj].
B’ [kai e)do/kei to\ Batopediou airetwteron, au)tika te toij e)keise monaxoij e)ke/leuon, a)nalwmata pare/xwn, oikh/seij e)moi poiein, ai kai eij deu=ro diaswzontai a)po/deicij e)nargh\j th=j par' e)moi presbeuome/nhj a)lhqeiaj].
G’[ kai a)ne/strefon eij Qessalonikhn pro\j e)keinouj meta\ to\ tou\j a(giouj e)keinouj proseipein, kai th\n decome/nhn e)n u(ste/r% oikhsin oikodomeisqai e)n Batopedi% paraskeua/sai].
D’ xro/non de/ tina tv= tw½n Magka/nwn monv= e)ndiatriyaj, epeita e)ske/yato eij Aqw to\ iero\n oroj e)n tv= Batopediou monv= gene/sqai kai to\n e)piloipon bion dianu/ein].
Iwa/nnhj o( Kantakouzhno/j, o( t%½ sxh/mati metonomasqeij Iwa/saf monaxo/j, o( porfuroge/nnhtoj, eth id§.

ο διαμαρτυρόμενος πολίτης.

Τι γλυκό να σ' αγαπούν ... και να σου το λένε...

2008-11-21T14:00:00.001-08:00

Μετά από τρις μήνες κοντά, απίστευτης ταλαιπωρίας και στεναχώριας...
Είμαι εδώ.
Εδώ που ανήκω.
Εδώ που αγαπώ.
Εδώ που με αγαπούν.
Τι όμορφο που είναι να ακούς από όλα τα στόματα...
Μου έλειψες... Μας έλειψες...
Τόσες μέρες τώρα αυτό ακούω.
Και όχι μόνο από τους δικούς μου ανθρώπους, αλλά από όλη τη γειτονιά, από όποιον κι αν συναντήσω.
Αυτοί που με ξέρανε και τους ήξερα από μικρο παιδί... Αλλά και αυτοί που γνώρισα τώρα, μέσα στον ένα χρόνο που ζω εδώ.
Να γιατί δεν αλλάζω τη ζωή στο χωριό, με αυτήν τις πόλης.
εκεί ... Κανένας δεν θα έπαιρνε είδηση, ούτε που έφυγα, ούτε που γύρισα.
Όμως...
Επεισοδιακή ήταν η επιστροφή.
Το αεροπλάνο δεν μπορούσε να προσγειωθεί στη Θεσσαλονίκη λόγω κακοκαιρίας.
Ξεκινώντας από τη Γερμανία, μας είπαν ότι σε δυο ώρες και δέκα λεπτά θα έχουμε φτάσει.
Πετούσαμε επί τρεισήμισι ώρες ...
Μα ... Τι γίνετε; τι συμβαίνει; γιατί δεν φτάνουμε ποτέ; ψίθυροι, ανησυχία ... Ώσπου μας ενημέρωσαν ότι ... Αδύνατον να προσγειωθούμε, και έτσι ... κατευθυνόμαστε στην Αθήνα.
Φτάσαμε ...
Μείναμε κλεισμένοι στο αεροπλάνο μιάμιση με δυο ώρες.
Δεύτερη ενημέρωση.
Θα μας περιμένει ένα λεωφορείο του αεροδρομίου, να μας πάει στο σταθμό των λεωφορείων, για να πάμε Θεσσαλονίκη.
Ο καιρός δεν επέτρεπε την προσγείωση ακόμα.
Ψίθυροι, διαμαρτυρίας που όλο και γινόταν εντονότεροι. Ένταση ... Φωνές ...
Εγώ δεν θα πάω με λεωφορείο έλεγε ο ένας, θα μου πληρώσετε ξενοδοχείο, και θα με πάει η εταιρία σας αύριο, μεθαύριο, όποτε...
Εγώ θέλω να πάω με το τραίνο, έλεγαν κάποιοι.
Θα νοικιάσω αυτοκίνητο, που θα πληρώσετε εσείς, ο παραπέρα.
Ακούς εκεί ... Να μας φέρουν στην αθήνα.
Και γιατί παρακαλώ δεν μας πήγαν στην καβάλα; αλλά βέβαια ... Το δρομολόγιο τους ήταν θεσσαλονικη αθήνα, τη δουλειά τους κοίταξαν να κάνουνε, σιγά μη νοιαστούν για τη δική μας ταλαιπωρία, ακουγόταν από ένα άλλο πηγαδάκι.
Είχαμε γίνει μικρές ομάδες.
Εγώ ήμουν με αυτούς που προτιμούσαν το τραίνο (πάντα αντιπαθούσα τα λεωφορεία, με περιόριζαν ένοιωθα.)
Νέα ανακοίνωση ...
Θα περιμένουμε λίγο ακόμα, γιατί πριν λίγο προσγειώθηκε ένα αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη.
Ο καιρός κάπου κάπου καλυτερεύει, θα το ρισκάρουμε, και αν δεν τα καταφέρουμε, θα ξαναγυρίσουμε στην Αθήνα, και θα κατεβείτε όλοι εκεί.
Νέος πανικός, νέες φωνές, ξανά πηγαδάκια.
Εγώ δεν ρισκάρω τη ζωή μου, δεν θα γίνω εγώ πειραματόζωο των Γερμανών.
Ωρυόταν ένας νεαρός. θα κατέβω εδώ! ανοίξτε να μου δώσετε τις βαλίτσες μου.
Αν θέλετε να κατεβείτε κύριε, μπορείτε να το κάνετε, αλλά χωρίς τις βαλίτσες σας, του έλεγαν οι συνοδοί.
Τις βαλίτσες μου ΤΩΡΑ!!! Χτυπιόταν εκείνος.
Βρε καλό μου ... Βρε χρυσό μου ... (αναλάβαμε εμείς τώρα ...) Είσαι με τα καλά σου; θέλεις να αδειάσουν όλες τις αποσκευές για να βρούνε τη δική σου βαλίτσα;
Ναι! Εγώ πειραματόζωο των Γερμανών δεν γίνομαι. Το βιολί του αυτός.
Κατέβα χρυσό μου, κανε ότι θέλεις, αλλά ... Άσε μας εμάς που γουστάρουμε, που ... άλλο όνειρο δεν έχουμε από το να γίνουμε πειραματόζωα, να το κάνουμε με την ησυχία μας, μη μας πρήζεις.
Δεν ξέρω αν του κάνανε καμιά βάλιουμ ... Αν τον φίμωσαν ... Η αν τον κλείδωσαν κάτω να ... "ψάχνει" τη βαλίτσα του ... Αλλά δεν τον ξανάκουσα, ούτε τον ματαείδα.
Η δική μου ... "ομάδα" αποφάσισε να πάρει το ρίσκο. ( Όχι παίζουμε)!
Εμείς θα πάμε πίσω στη Θεσσαλονίκη. ( Κάτι σαν...Ελευθερία η θάνατος) Ε ... Δεν μας δίνετε και συχνά η ευκαιρία να παραστήσουμε τους ήρωες ... Τώρα που μας δόθηκε ... Εμείς θα την κλοτσήσουμε; Δεν ήμαστε καλά!
Καθόμουν στη μεσαία θέση, στα αριστερά μου ένας παπάς (χωρίς τα ράσα) και δεξιά μου μια Γερμανίδα, που ερχόταν για ένα τριήμερο, να παρακολουθήσει το φεστιβάλ κινηματογράφου !!! ( Πρέπει να πω, ότι ένοιωσα μεγάλη ντροπή! Κάποτε που ... ήμουν κάπως μέσα στα πράγματα, ( και ... δεν χρειαζόταν να πληρώσω), κάθε χρόνο ήμουν εκεί. Όλες τις μέρες. Εχω πολλά χρόνια να πάω πια ). Και εκείνη ... Ερχόταν από τη Γερμανία για αυτό το σκοπό.
Το αεροπλάνο άρχισε να απογειώνετε.
Βρε παιδιά ... Τι κάνουμε; είμαστε σίγουροι ...;( μου ξέφυγε, γιατί... καλοί οι ηρωισμοί, αλλά ...) η Υβόνη, έτσι λέγανε την συνταξιδιώτισσα μου, έβαλε τα γέλια, περίμενε ... να του πούμε να σταματήσει να κατεβούμε ...
Μη γελάς. Εσύ δεν φοβάσαι; ρώτησα ... Ακόμα όχι, σε λίγο, έλεγε ανάμεσα στα ξεκαρδίσματα της.
Κορίτσια; αν είναι να ήρθε η ώρα μας, δεν θα γλιτώναμε ούτε με τραίνα ούτε με λεωφορεία, έλεγε ο παπάς.
Πάτερ; εσύ ξέρεις τι να κάνεις στην περίπτωση που ... αρχίσουμε τις ... βουτιές; ρώτησα πάλι, ναι, ξέρω μην ανησυχείς είπε. Ναι ... Αλλά ... Μην κοιτάξεις να σώσεις μόνο το τομαράκι σου, να μας σώσεις και μας. Ναι;
Άλλη μια ώρα στον αέρα ... Ώσπου να μπορέσουμε τελικά να προσγειωθούμε στον προορισμό μας.
Ώρα πέντε και μισή, ( από τις μιάμιση κανονικά )έπαιρνα τη βαλίτσα μου και κατευθυνόμουν προς την έξοδο.
Εκεί ... Αποζημιώθηκα για όλη την ταλαιπωρία που πέρασα ... Βλέποντας δυο πλασματάκια, ( που περίμεναν τόσες ώρες )... να σκύβουν ... να περνάνε τα κάγκελα, και να τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά μου.

Μου λείψατε λατρεμένα μου παιδάκια.
Και μένα ... και μένα ... γιαγιά.

Μήπως τα φτύσε ο δίσκος;

2008-10-29T13:03:00.000-07:00

Άντε πια... Σας έπρηξα με τα στενάχωρα μου.
Και να σκεφτεί κανείς ... Ότι είμαι από τους πιο αισιόδοξους ανθρώπους.
Δεν με πιστεύετε, ε;
Κι όμως. Έτσι είναι.
Ίσως η περίοδος αυτή... Ε... Δεν περνάω και την πιο καλή μου εποχή...

Τέλος πάντων ... Άλλο θέλω να πω ...
Την αφορμή μου την έδωσε η Αθανασία,( της οποίας και αφιερώνω αυτό το ποστ) και το ... Άφτιαχτο μπλογκ της. Και παρακαλώ όποιον θέλει να της εξηγήσει τι να κάνει για να μπορέσει να γράφει το κορίτσι.
Εγω δεν τολμάω, γιατί...

Είναι μερικά χρόνια που ασχολούμαι με το ίντερνετ.
Όοοχι... Δεν το ρώτησα αν θέλει.
Το αποφάσισα μόνη μου.

Μόλις με είχε παρατήσει ο γκόμενος ...
( αυτό το κακό έχουν οι γκόμενοι. Αν δεν προλάβεις να τους παρατήσεις εσύ, γιατί είσαι ... Ψυχοπονιάρα, και δίνεις νέες ευκαιρίες συνεχώς ... Σε παρατάνε αυτοί.)

Και ... Ηθελα με κάθε τρόπο κάποιος να πληρώσει.

Εκείνον δεν ήθελα να τον εκδικηθώ.

Δεν άξιζε κιόλας τον κόπο, γιατί...
Ένας άντρας που θα άξιζε... Δεν θα παρατούσε πότε μια θεά, μια τέλεια γκόμενα γκχχχγκ ( λίγο νερό καλέ Πνίγομαι ) Σαν εμένα.

Έτσι λοιπόν την πλήρωσε το ετσι κι αλλιώς ... Όχι και τόσο αθώο Ίντερνετ.
Στην αρχή έγραφα σε ένα φόρουμ, και ακόμα όποτε έχω διάθεση.
Μπλογκ έφτιαξα τον τελευταίο χρόνο.
Και είναι κάπως σαν... Καινούριο κοσκινάκι μου, και που να σε κρεμάσω...

Πως τα κατάφερνα και τους χαλούσα;
Α... Απλό είναι. Να το κάνετε και σεις...

Γιατί... Σκαλίζω.
Δεν κάθομαι στα αυγά μου ως σωστή κλώσα.

Μωρή... Αφού δεν ξέρεις την τύφλα σου... τι ανοίγεις και κολαντρίζεσαι με καλώδια και βύσματα;

Εγω αγγλικά δεν ξέρω ντιπ. ( όχι ότι ... Ξερω ελληνικά, άλλα...Δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα).
Όπου κι αν έμπαινα όμως αγγλικά έγραφε, και έβγαινε και ένα κουτάκι, που ρώταγε... Γιες- Νο
( Εντάξει... αυτά τα δυο τα καταλαβαίνω, και είναι και τα μόνα.
μπορώ και να τα προφέρω κιόλας Αμε;)

Τι έπρεπε να κάνω; Να... γίνω αγενής και να πατήσω Νο; Γιατί; Τι μου έκανε το καημένο το κουτάκι; Έτσι λοιπόν πάταγα πάντα Γιες!

Ε... Πόσα Γιες να αντέξει ένα μηχάνημα; Τα έφτυνε.

Μου έλεγε ένας φίλος, που με σιχάθηκε ο έρημος στο τέλος, από τις πολλές φορές που τον φώναξα να μου φτιάξει τον νεκρό μου υπολογιστή.
Βρε... κοπέλα μου... πάτα και κανένα Νο, Δεν είναι κακό.
Δεν θα σε δαγκώσει... Ούτε θα πληγωθεί το Γιες. Σου το ορκίζομαι.
Άλλα, που εγώ ... Είπαμε... Ξερό κεφάλι.

Στο πλαίσιο μιας περιοχής των Αθηνών, με το που έμπαινα, δεν χρειαζότανε να πω κουβέντα.
Με το που με βλέπανε τα παιδιά στο σέρβις, ξέρανε τι θα τραβήξουν.
( θα σκεφτόταν στα σιγουρα, να τη πάλι η παλαβιάρα...)
Γιατί ... έμπαινα μέσα ... Πως μπαίνει μια μάνα με το άρρωστο παιδί της αγκαλιά στο παίδων;
Έτσι ακριβώς!
Αγκαλιά τον κρατούσα, σφιχτά με τα δυο μου χέρια, σε κατάσταση αλλοφροσύνης, ξεμαλλιασμένη, τι λες καλέ;... να χτενιστώ θα κοιτούσα εγώ τώρα; εδώ παιδί μου έχουμε πρόβλημα σοβαρό. Πήραν φωτιά τα μπατζάκια μας...

..........Εγω όμως τον άνοιγα για να... Γλιτώσω τα γαμησιάτικα που θα τους πλήρωνα, είχε, δεν είχε πρόβλημα.
Φυσικά... Πάντα είχε πρόβλημα. Αλίμονο.

............... Δεν είναι ότι φορτωνόμουν τον υπολογιστή και τον πήγαινα. Είχα και άποψη!
Παιδιά... Είμαι σίγουρη ότι το πρόβλημα είναι στην κάρτα γραφικών. ( έμαθα και τι είναι η κάρτα γραφικών πανάθεμα με)
Καλά... Θα τον δούμε... αφήστε τον και θα σας πάρουμε τηλέφωνο να σας πούμε ακριβώς.
Παιδιά; Πάω δίπλα για καφέ, σε πόση ώρα να περιμένω;
Ε... σε καμιά δυο... Οκ... Θα μου τον φτιάξετε όμως... Χτες. Οκ;
Ξέρανε τα παιδιά, ότι... Την ίδια μέρα έπρεπε να τον πάρω πίσω.
Δεν ξέρω... Τους έπειθε το μάτι που γυάλιζε επικίνδυνα, μόνο στην ιδέα ότι θα ζήσω ένα βράδυ χωρίς το λατρεμένο μου μηχάνημα...;
Δεν θέλανε να με ξαναδούν στα μάτια τους;
Δεν ξέρω τι, θα σας γελασω.
Μου τον έφτιαχναν Πάντως...πάντα την ίδια μέρα.

Πέρυσι που μετακόμισα στο χωριό, είχα ένα πρόβλημα όσο να πεις... Τι θα κάνω αν κάτι συμβεί;
Και συνέβη. 3 φορές σε ένα χρόνο. Ε... Με μάθανε και εδώ... Με το που σκάω μύτη στο σέρβις... Οπ... Τι έχουμε; Τον ανοίξαμε πάλι; Τώρα και να πω ότι δεν τον άνοιξα, κανένας δεν με πιστεύει.

Πιστέψτε με εσείς τουλάχιστον...
Έχω ανάγκη κάποιος να με πιστέψει.
Ορκίζομαι ότι δεν τον ανοίγω πια!!!

Σου μιλάω...

2008-10-26T14:31:00.000-07:00

Δεν έχεις φύγει στιγμή σήμερα από τη σκέψη μου.
Όλες αυτές τις μέρες είσαι καρφωμένη στο μυαλό μου.
Όχι ότι τόσα χρόνια δεν είσαι... το ξέρεις αυτό έτσι δεν είναι; Φυσικά το ξέρεις. Σου μιλάω...
Σε παρακαλάω τόσα χρόνια να έρθεις ένα βράδυ να με ανταμώσεις, θέλω τόσο να σε δω...
Ξεθωριάζει η εικόνα σου σιγά σιγά ... κάνω κόπο να κρατήσω το πρόσωπο σου στο μυαλό μου.
Και συ... Δεν έρχεσαι. Δεν ήρθες ποτέ.
Είχε πει κάποτε ο μπαμπάς ... Αρκετά πριν έρθει να σε ανταμώσει , Ότι είσαι καλά εκεί.
Τίποτα δεν σου λείπει.
Παίζεις με άλλα παιδάκια σε ολάνθιστους κήπους.
Έτσι του είχες πει, τη μοναδική φορά που ήρθες να τον βρεις.
Εκείνος όμως... Συνέχισε να σου φέρνει σοκολάτες και γλειφιτζούρια, και κείνες τις ( απαίσιες πως σου αρέσανε); Καραμέλες, κάθε Σάββατο που πληρωνόταν το βδομαδιάτικο.
Ότι αγόραζε στην μικρή μας αδερφή, το ίδιο ακριβώς και για σένα.
Ούτε μια καραμέλα λιγότερη.
Και σου τα άφηνε κάθε απόγεμα Σαββάτου... Στο άσπρο μάρμαρο που σκέπαζε τα όνειρα σου.
Για καιρό, μας μάλωνε όταν κλείναμε τα βράδια την εξώπορτα του σπιτιού. Μην ξανακλείσετε ποτέ την πόρτα, έλεγε θυμωμένος.
Θα γυρίσει η Βαγγελίτσα. Πρέπει να την βρει ανοιχτή.
Έλεγε κι άλλα πολλά τέτοια, δεν τα θυμάμαι όλα,( κουβαλούσα και,άλλον σταυρό τότε, είχα πριν λίγο γεννήσει το μωρό μου, θυμάσαι; Πότε επιτέλους θα με πεις θεία; Το ρωτούσες. Ήταν τεσσάρων μηνών αγάπη μου όταν έφυγες...Δεν πρόλαβες να την ακούσεις να σε φωνάζει θεία.
Εγω όμως... τις μίλαγα συνέχεια για σένα, και είσαι αγαπημένη της θεία. Και μετά... Στο άλλο μου μωρό, έδωσα το όνομα σου.
Και έτσι... Κάθε μέρα ήσουν... μαζί μας.)
..............Ήταν αρκετά πάντως για να τον οδηγήσουν στο δωμάτιο με τα κάγκελα στα παράθυρα, και τους διάφορους με τις λευκές στολές να πηγαινοέρχονται.( και... Ξέρεις ότι... Δεν ήταν η πρώτη φορά...) Κληρονομικό... Λέγανε όλοι... Ο μπαμπάς... (ποιος ξέρει ποιος... πριν από εκείνον ...) Το παιδί που γέννησε η μαμά μετά από μένα... Μέτα εσύ... Και εγώ... Φοβόμουν Βαγγελίτσα μου. Φοβόμουν πολύ!!! Αν... και το δικό μου μωρό; Και κάθε φορά... Σε κάθε μου μωρό... Έτρεμα από φόβο. Κι αν;... Αν ο θεός, με επέλεξε για τα δύσκολα...να μεγαλώσω ένα παιδί...Ιδιαίτερο... τι να γίνει...Έλεγα.
( Έτσι λέει, έτσι κάνει, και μια άλλη κοπέλα. Λυγερή τη λένε. Όμορφο όνομα δεν είναι;)
Όχι όμως... τα παιδιά μου ήτανε ... Καλά. Ευτυχώς γιατί δεν είμαι τόσο δυνατή εγώ, ίσως δεν το άντεχα κι αυτό το δύσβατο μονοπάτι.
Θυμάμαι καμιά φορά, και με πιάνουν τα γέλια, και τα κλάματα μαζί, που μάλωνες και έβριζες τις γειτόνισσες εκεί στην Κ. τούμπα. ( βρε συ... ντροπή! Την φώναζες πουτάνα την κυρία καίτη, και αυτή... δεν έλεγε κουβέντα, έμπαινε μέσα , σιγουρα μέσα της έλεγε πολλά, το ξέρω... Άντε βρε καθυστερημένο φύγε από δω, και άλλα πολλά. Ήσουν καθυστερημένο για όλους... Για μένα όμως ήσουν... Είσαι η αδερφή μου, και σε αγαπώ.
Και μου λείπεις!!! Πολύ.
Και της μαμάς της λείπεις. Ούτε και σε εκείνη έρχεσαι, τις προάλλες μιλάγαμε για σένα ( συνήθως το αποφεύγουμε)... Εγώ για να μην δω τον πόνο της για το χαμό σου, και εκείνη για να μη μου θυμίζει εκείνη την ήμερα, και τις ενοχές που για χρόνια με βασάνιζαν.
Ναι ... Πίστευα πως έφταιγα εγώ για τον χαμό σου.
Αν δεν είχα πάει να κάνω εκείνη την πρόβα,για κείνο το καταραμένο κόκκινο φόρεμα...
Αν ήμουν στο σπιτι την ώρα που σε έφερε το σχολικό...
Νωρίτερα από την ώρα που πάντα σε έφερνε (που να το φανταστώ;) Και ήταν η γιαγιά στο σπιτι, μπορούσες να μείνεις μαζί της για λίγο, στο δρόμο ήμουν... Ερχόμουν... Και συ... Ερχόσουν να βρεις εμένα...
Εκεί... Στα μισά του δρόμου... 100 μέτρα από το σπιτι... Κόσμος μαζεμένος...
Ένα κοριτσάκι... Ένα αμάξι...Χτύπησε ένα κοριτσάκι!!!
Κάποιος ασυνείδητος, αποφάσισε να μάθει οδήγηση στον γιο του, στο ήσυχο δρομάκι έξω από το σπιτι μας. Και ήταν... Σαν ο χάρος να είχε βάλει εσένα στόχο μικρή μου.
Κανένας δεν τιμωρήθηκε για τον χαμό σου αδερφούλα.
Πληρωμένοι δικηγόροι... Δικαστές... Ψέματα σωρό... Και εσύ... Ένα ... Καθυστερημένο... Που πήγες και έπεσες πάνω στο αυτοκίνητο.
Φυσικά δεν ακούστηκε ότι οδηγούσε ο γιος. Ανέλαβε την ευθύνη ο πατέρας, πληρώνοντας παντού και τους πάντες.
Βλέπεις αγάπη μου... Ο δολοφόνος που σου πήρε τη ζωή πριν ακόμα προλάβεις να τη γευτείς... Δεν ήταν...Παιδί εργάτη σαν εσένα.
Υπάρχει όμως πάντα η θεία δίκη Βαγγελίτσα μου.
Και όλη η οργή...Όλες οι κατάρες που ούρλιαξα ακούγοντας την...Αθώωση του φονιά σου, πιάσανε. Το ξέρω!
( Η μαμά δεν ξεστόμισε κατάρες)... Είχε γείρει το κεφάλι της στο πλάι, και κοιτούσε με βλέμμα άδειο το πουθενα. Κάπου κάπου όταν της μίλαγε κάποιος, έλεγε... Δόξα το θεό. δικό του ήταν... ήθελε να μου το πάρει, και μου το πήρε !!! Και εγώ θύμωνα!!! Με θύμωνε η τόση καρτερικότητα, η τόση πίστη, ο τόσος βουβός πόνος. Είχα θυμώσει πολύ με τον θεό τότε. Για πολλά χρόνια είχα κόψει... "Επαφές" μαζί του
Α... Δεν σου είπα... Ο αδερφός μας, ζωγράφισε μια φωτογραφία σου. Ήταν η τελευταία νομίζω.
Είσαι πανέμορφη Βαγγελίτσα μου.
Είσαι ένας άγγελος!!!

Αφιερωμένο με όλη μου την αγάπη στη Λυγερή. http://ligery.pblogs.gr

Και εγώ στο παιχνίδι...

2008-10-25T15:53:00.000-07:00

7 Αλήθειες!

Τι να κάνω, θα παίξω μιας και μου το ζήτησε η αγαπημένη μου Μαρία Τζιρίτα. http://mariatzirita.psichogios.gr

Λένε ότι με αυτό το παιχνίδι, γνωρίζουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον.
Εγω αυτό δεν το πιστεύω.
Για τον απλό, απλούστατο λόγο... Όλοι θα γράψουμε τις... Όμορφες αλήθειες της ζωής και του χαρακτήρα μας. Δεν ξέρω κανέναν που θα έγραφε ποτέ τα κακά και τα ανάποδα του.

Ας πω λοιπόν και εγώ τις 7 αλήθειες μου, όσο πιο... Αντικειμενικά, μπορώ και... Γίνεται.

Πρώτη αλήθεια.
Είμαι πεισματάρα και ξεροκέφαλη. Αυτο που λεμε...Σκαω γαιδαρο.
Έτσι και μου μπει κάτι στο μυαλό... Δεν υπάρχει περίπτωση, να μην το κάνω

Δεύτερη...
Μετάνιωσα για αρκετά πράγματα στη ζωή μου. Ένα από αυτά ( και το σοβαρότερο) είναι που εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο θέατρο.
Έπρεπε να είχα βρει τρόπους να τα καταφέρω να συνεχίσω.
Είναι κάτι αυτό που με κάνει δυστυχισμένη, και δεν μπορώ ακόμα να συγχωρήσω τον εαυτό μου.

Τρίτη...
Μου αρέσει πολύ η συζήτηση.Πιστεύω πως όλα τα προβλήματα λύνονται με μια έντιμη και ειλικρινή συζήτηση.
Τρελαίνομαι όμως...Για τα ξενύχτια που κάνουμε συζητώντας με τις φίλες μου.

Τέταρτη...
Είμαι καλός άνθρωπος από τη βάση μου. Δεν έχω μέσα μου κακίες. Ναι... Θυμώνω καμιά φορά πολύ, και μπορεί να πω πολύ κακά πράγματα (και να τα ευνοώ εκείνη τη στιγμή) αλλά είμαι ανίκανη για κάθε τι κακό.

Πέμπτη...
Είμαι τόσο ειλικρινής που εκνευρίζομαι πολλές φορές και εγώ η ίδια. "Πετάω" χωρίς δεύτερη σκέψη από τη ζωή μου έναν άνθρωπο, αν ανακαλύψω ότι μου λέει ψέματα ( όχι μόνο μια φορά, και αφού τον κάνω πρώτα... "σκουπίδι") γιατί θεωρώ πως με υποτιμά.

Έκτη...
Έχω πάρα πολλές ανασφάλειες γενικά, άλλα... Δεν αφήνω να φανούν.
Από την άλλη... Νοιώθω τόσο σίγουρη για τον εαυτό μου... Τοσο δυνατή και περήφανη...

Έβδομη...
Δεν μου αρέσει να μαγειρεύω, και ούτε να φτιάχνω γλυκά φυσικά.
Τρελαίνομαι όμως,να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου κατά καιρούς.
Ράψιμο, κοσμήματα, συνθέσεις με λουλούδια, καμιά φορά τολμώ και να "ζωγραφίζω", κλπ...Τελευταία μου τρέλα το Decoupage Το οποίο θα είναι και το τελευταίο επάγγελμα της ζωής μου μόλις μάθω όλα του τα μυστικά.

Δεν θα καλέσω κανέναν να παίξει, γιατί οι περισσότεροι φίλοι μου το έπαιξαν νομιζω. Όποιος θέλει λοιπόν ας παίξει.

Μια φορά και έναν καιρό…

2008-10-23T15:33:00.000-07:00

Ήταν ένας πρίγκιπας.
Είχε πανοπλία που άστραφτε στον ήλιο, και ένα μακρύ και αιχμηρό δόρυ ...
Για να κυνηγάει... Μπεκάτσες.
Και φυσικά... ένα όμορφο και ρωμαλέο άλογο. Περνούσαν όμως οι μέρες... τα χρόνια... ο καιρός...
Αυτός μεγάλωνε ... Η πανοπλία του πάλιωνε... Το δόρυ ράγισε.
Το άλογο κουράστηκε. Αρρώστησε και... ψόφησε!
Όμως, ο πρίγκιπας... στην κοσμάρα του!
Δεν έδινε σημασία, ούτε στη φθορά της πανοπλίας του, ούτε στο ραγισμένο του δόρυ, ούτε ... στο ψόφιο άλογο!
Και συνέχιζε να περπατάει καμαρωτός καμαρωτός, στο δάασος
εξακολουθώντας απτόητος να κυνηγάει... Μπεκάτσες!

Μια γιαγιά είμαι...
Που αντί να κάτσω ήσυχα ήσυχα και να πλέξω καμιά ζακετούλα για την εγγονούλα μου, κάθομαι η ονειροπαρμένη, και σκαρφίζομαι παραμυθάκια.
Και... Κλασικά! Τι παραμύθι λες σε ένα κοριτσάκι;
Για πρίγκιπεεες…!!!

Κληρονομιές είναι αυτές χρυσά μου...

Τέτοιες... "μαλακίες" δεν μας λέγανε και μας οι γιαγιάδες μας;

Και... (Ακόμα και τώρα στα γεράματα...που λέει ο λόγος)... Το ένα μάτι είναι κατω στο δρόμο, μη σκοντάψουμε...( γιατί... έτσι και σπάσει κανένα πόδι σε αυτήν την ηλικία.... Τη γάμησες.) Και το άλλο... Στη γύρα.
Μη και... φανεί κανένας πρίγκιπας, και χάσουμε την ευκαιρία να ζήσουμε το παραμύθι.

Είπα κι' εγώ...να μη σπάσω την παράδοση.
Σιγά,( ποια είμαι εγώ για να το κάνω;)
Άσχετα αν μεθαύριο θα με βρίζει η μικρή, γιατί θα διαπιστώσει πως... Δεν υπάρχουν πρίγκιπες...
Α... Ναι... Έχω και άλλα παραμύθια.
Με νεράιδες ... βασιλόπουλα ... πούπουλα ... και μετάξια.
Τι; Νομίζετε ... Είναι απλό να είσαι γιαγιά;
Και μάλιστα ... Νεραιδογιαγιά. Γιατί εγώ που με "βλέπετε"... Δεν είμαι μια απλή γιαγιά. Είμαι η γιαγιά μιας νεράιδας. Άρα ... νεραιδογιαγιά.
Τι να κάνω...;
Τι να του πω του παιδιού;
Ότι ζει, σε έναν κακό και σκληρό κόσμο; Ότι πρέπει να προσέχει σε κάθε της στιγμή; Ότι... Δεν θα πρέπει να εμπιστεύεται... Κάτι που μοιάζει τόσο με την ίδια; Που έχει όπως και εκείνη ... δυο πόδια... Δυο χέρια... Μυαλό... Καρδιά... Συναίσθημα... Και... Λέγετε ... Άνθρωπος, συνάνθρωπος... Πως να το πεις αυτό σε ένα πεντάχρονο;
Πως να το πω...;
Αφού... Καλά καλά, δεν το έχω πιστέψει ούτε εγώ.

(Γράφτηκε στις...03/07/06)

Τώρα πια...

2008-10-13T17:30:00.000-07:00

Περπατώ αργά…
Τα όνειρα να μη ξυπνήσω,
στο μισοτελειωμένο υφάδι της ζωής μου, βρίσκω ξανά, την χαμένη μου σαΐτα,
που στέκεται εκεί, μ' ένα παράπονο να με κοιτά.
Με κάνει και θυμώνω.
Τόση καρτερικότητα
Τόσο παράπονο βουβό.
Δεν με κατηγορεί, μα κλαίει!
Δεν με μαλώνει, μόνο με μάτια με κοιτάζει υγρά…
Και πόσο θέλω να την πάρω αγκαλιά…
Και να την παρηγορήσω...με λόγια όμορφα, γλυκά....
Διστάζω όμως έτσι που κοιτά,
φοβάμαι,μην την παρασύρω πάλι
Σε όνειρα και δρόμους…
Που και τις δυο μας πονούν........
Άκου ζωή μου…
Σ' Αγαπώ.
Κι’ αν λάθη έκανα,ήταν γιατί…
Ο ήλιος πίστεψα,για μας παντοτινά θα λάμπει.
Άμαθη ήμουν,κι’ αφελής.
Σε λόγια πίστεψα, και πλάνα μάτια.
Μα τώρα έμαθα και ξέρω.
Σήκω να περπατήσουμε μαζί…
Σε δρόμους που δεν κρύβουνε
αγκάθια κι’ άσχημες στροφές.
Δεν θα ανεβούμε βουνά…
δεν θα κατέβουμε χαράδρες.
Έλα… να πάμε μαζί στη δύση μας….
τα λάβαρα κρατώντας.

Γερμανία-Ελλάδα 0-2

2008-10-06T12:56:00.000-07:00

Σήμερα...
Την περίμενα τη σημερινή μέρα, με αγωνία, με φόβο, και... Ελπίδα.
Τις δυο προηγούμενες μέρες έπεσα σε απελπισία .
Τι θα συμβεί; και αν συμβεί τι θα κάνω;
Όλον αυτόν τον καιρό που είμαι εδώ, προσπαθώ να διώξω μακριά τις μαύρες σκέψεις που... Απρόσμενα ξεφυτρώνουν, και ψάχνουν μέρος να θρονιάσουν.
Τις διώχνω μακριά μου, όχι δεν θα πιστέψω στο κακό.
Εγω θα έχω σύμμαχο μου την αισιοδοξία και την ελπίδα.
Εχθές όμως...
Σήμερα στις 8 ήμασταν ήδη στο νοσοκομείο, και στην αίθουσα της χημειοθεραπείας.
Νοσοκόμες ευγενέστατες...
( Μεταξύ μας... Ποτέ δεν με έπεισε αυτή η... ευγένεια.
Πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι είναι καλές ηθοποιοί, αφού... Καταφέρνουν τις περισσότερες φορές, να χαμογελούν και...Τα μάτια.)
Ψυχροί άνθρωποι αδερφάκι μου... Παγεροί.
Εκεί που βλέπεις ένα γλυκύτατο χαμόγελο, γεμάτο κατανόηση και προσφορά...
Σε δευτερόλεπτα, ένα τσαφ... Και αντικρίζεις ένα πρόσωπο που σε κάνει να θέλεις να φύγεις μακριά πανικόβλητη.
Βεβαιώθηκα απόλυτα σήμερα, παρατηρώντας 2 συγκεκριμένες που αν δεν ήμουν σε ξένο τόπο Θα τις βουτούσα από τα μαλλιά.
Σταματάω τη μια ... Από αυτές τις ... "Γλυκύτατες" στο διάδρομο.
Σας παρακαλω... μια ερώτηση θέλω να σας κάνω...
Ορίστε, λέει... αλλά με παγώνει ολόκληρη το βλέμμα, και το πόδι στον αέρα για το επόμενο της βήμα.
Βιαζόταν και δεν μου άφηνε κανένα περιθώριο, έπρεπε να βιαστώ αν ήθελα να μου κάνει την τιμή να με ακούσει.
Τι; δεν ξέρω καλά τη γλώσσα και πρέπει να μιλάω αργά ψάχνοντας τις λέξεις; Τολμάω και δεν ξέρω γερμανικά τέλεια; Ατύχησα!
Τώρα... θα μου δείξει αυτή...
Μήπως εργάζεται εδώ στο νοσοκομείο σας κάποιος Έλληνας γιατρό... κάποιος οτιδήποτε...
Θέλω να να μου εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει, μέχρι τώρα κανείς δεν μου έχει πει κάτι (τόλμησα να ξεστομίσω)
( τα λέω και δεν μπορώ να μη σκεφτώ...
Να έτσι την βουτάς από το μαλλί την καριόλα, και την πατάς κάτω να τη λιώσεις).
Γιατί... Με κοιτάζει τόσο κακά... τόσο περιφρονητικά...
Ένοιωθα τα δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια μου, τα έστελνα με πείσμα πίσω...
Όχι μωρή σκύλα... Δεν θα σου δώσω την ικανοποίηση να με δεις να κλαίω.
Λυπάμαι... Δεν ξέρω ελληνικά για... να σας βοηθήσω.
Και ούτε δουλεύει κανένας Έλληνας εδώ.
Αν θέλετε να μάθετε, να φέρετε μαζί σας κάποιον που ξέρει καλά γερμανικά, και καλά ελληνικά.
Ναι.. Εσένα περίμενα να μου το πεις... Που να τον βρω, ρε μουλάρα;
Έφυγα...
Αδειαζαν οι φιάλες, και καμιά δεν έμπαινε στον κόπο να έρθει τις αλλάξει, σας παρακαλώ... Έλεγαν ένας ένας οι ασθενείς. Ειδοποιείτε ότι τελείωσε;
Ειδοποιούσα, άλλες φορές εγώ, άλλες κάποια άλλη συνοδός.
Όσες, φορές συνάντησα κάποια, η οποία ερχόταν μετά από κάνα τέταρτο...
Τελείωσε και η τελευταία δικιά μας. Πήγα έξω από το γραφείο, περίμενα να τελειώσει τη δουλειά που έκανε, και τις είπα ότι τελειώσαμε.
Ένα λεπτό... απάντησε τσατισμένη ( άντε πνίξου βρώμοελληνίδα, είμαι σίγουρη ότι σκεφτόταν. Ξέρω τι λέω!)
Είχε περάσει μισή ώρα και δεν είχε έρθει.
( Ο άνθρωπος αυτός... Επί 5 συνεχόμενες ώρες έπαιρνε χημειοθεραπεία. Και σε λίγο θα πήγαινε για ακτινοβολία).
Σηκώθηκα πάνω αποφασισμένη να τη φέρω, έστω και σέρνοντας αν χρειαστεί.
Πήγα κάθισα ακριβώς απέναντι της,την κοίταζα και περίμενα. σε μισό λεπτό... με προσπέρασε και ήταν ήδη στο θάλαμο , μεταμορφωμένη στη γλυκύτατη νοσοκόμα που είδα το πρωί.

Αγγελούδια είναι οι δικές μας νοσοκόμες.
Τουλάχιστον ξέρεις με τι έχεις να κάνεις.
Ε... Και όπως και να γίνει... Έχουμε ακόμα...Μια ευαισθησία σαν λαός.

Αγοράζω ... όσο, όσο.

2008-10-04T15:12:00.000-07:00

Αισιόδοξες σκέψεις...
Που τις πουλούν;
Να αγοράσω πολλά κιλά θέλω...
Τόνους ίσως, όσο κι αν κοστίζουν...
Αφού... Δεν τις χαρίζουν πια...
Ας τις αγοράσω.
Αφού...Ούτε και σαν δανεικές μου επιστρέφουν κάποιες όλοι αυτοί... που τους τις χάριζα απλόχερα τότε που είχα περίσσευμα.
Τότε που... Τίποτα δεν φοβόμουν.
Τότε που... Εμπόδιο κανένα δεν έβρισκα μπροστά μου.
Η, κι αν έβρισκα, έκανα πως δεν το έβλεπα και προχωρούσα αγνοώντας το.
Θαρρείς και... Με εκδικούνται τα αγνοημένα εμπόδια τώρα.
Δυνάμωσαν ... Αποδυναμώθηκα...
Και με τιμωρούν...
Για την αδιαφορία μου.
Για τη χαρά μου.
Για τα όνειρα μου.
Για τα νιάτα μου.
Για την αισιοδοξία μου.

Μου λείπεις απελπισμένα ... Άλλα ... Σε πέταξα από τη ζωή μου!!

2008-09-30T09:07:00.000-07:00

Τριάντα οκτώ χρόνια...
Τόσα εσύ και εγώ περάσαμε μαζί...Τι μαζί δηλαδή...Ένα!
Εγω, και εσύ... είμαστε ένα.

Κοριτσάκι ήμουν όταν σε..."Πρωτογνώρισα"
Ένοιωσα... "Σπουδαία" όταν σε πρώτοκράτησα ανάμεσα στα δάχτυλα μου...
Και όταν τα τρυφερά μου χείλη σε πρωτακούμπησαν... Ρούφηξαν την πρώτη ηδονή της μακροχρόνιας σχέσης μας
Μοιράστηκα χαρές και λύπες μαζί σου...
Ένοιωθα να με... "Στηρίζεις" σε πολλές δύσκολες στιγμές.
Εκεί και στις χαρές... εσύ και εγώ ένα.
Γάμοι...Γεννητούρια...Αρρώστιες...Κηδείες...Έρωτες χαμένοι...Έρωτες κερδισμένοι...
Εσύ εκεί.
Σε κουβαλούσα πάντα μαζί μου.
Έδωσα μάχες για σένα, έφαγα πολύ ξύλο για χάρη σου...Όταν...Με τσάκωσε ο πατέρας μου μαζί σου κρυφά στην τουαλέτα.
Έδιωξα ανθρώπους από κοντά μου, επειδή δεν σε συμπαθούσαν, ( αν θέλετε έμενα -έλεγα θα με δεχτείτε μαζί του)
Γινόμουν θηρίο κάθε φορά που κάποιος μιλούσε εναντίον σου, Σε επέβαλα παντού και πάντα. Προκλητικά πολλές φορές.
Δεν μπορούσα λεπτό να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα...Όσο κι αν μου λέγαν - και το ήξερα και εγώ- πως σιγά σιγά με καταστρέφεις...
Ήσουν κάτι παραπάνω από έρωτας...Πιο πάνω από πάθος.
Έγινες η αρρώστια μου!
Όμως...
Εγω αποφάσισα να μην ζω σαν άρρωστη.
Με κούρασες πια... Σε βαρέθηκα. Βαρέθηκα να είμαι έρμαιο σου.
Με έκανες να μισήσω τον εαυτό μου για την αδυναμία μου να σε πετάξω σε ένα σκουπιδοτενεκέ, και να μη σε αναζητήσω πότε ξανά.
Είναι αρκετός καιρός τώρα που σκέφτομαι να ξεφύγω από σένα...
Δεν μπορώ όμως...Είσαι μέσα μου παντού...Σε κάθε μου κύτταρο, Θέλω να σε διώξω από μέσα μου... Από πάνω μου... Από τη ζωή μου.
Καιρό το λέω...Προετοιμάζομαι καιρό για τον αποχωρισμό μου από σένα...
Θα το κάνω..Έλεγα...
Μπα..Δεν μπορείς... Έλεγε μια φωνή μέσα μου...
Δεν μπορείς...Έλεγαν και όλοι οι άλλοι τριγύρω σαν χορωδία...Δεν θα τα καταφέρεις.
Τα πήρα χοντρά...!!!
Δεν θα τα καταφέρω; Εγω;

30-09-2008

Εδώ και ένα μήνα περίπου... Έχω ορίσει αυτήν την ημερομηνία σαν την ήμερα που θα σταματήσω να καπνίζω
Στις 3 το μεσημέρι κάπνισα το τελευταίο μου τσιγάρο.
Το πέταξα μισό...
Τέσσερις ώρες τώρα και... κρατιέμαι... σφίγγομαι... τρώω...
Μου λείπει... Ένα τσιγαροοοοοοοοοοοοοοο...............

Θα τα καταφέρω...;
Ναι...
ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ!!!

Και του κουτρούλη ο γάμος...

2008-09-27T17:19:00.000-07:00

Μακρύ, λίγο πάνω από τον αστράγαλο κόκκινομπορντό φόρεμα,παλιάς μόδας δεκαετίας και βάλε.
Μαύρη φτηνιάρικη εσάρπα, ριγμένη ατσαλα στους ώμους.
Μαύρα στρωτά παπούτσια, αυτά που φοράει κάποια για να πεταχτεί μέχρι απέναντι στο περίπτερο για τσιγάρα.
Μαλλιά λουσμένα, πιασμένα με μικρά κοκαλάκια γύρω από όλο το κεφάλι.
Βλέμμα...Βλέμμα Μα τι είχε αυτό το βλέμμα...;
Είχε θλίψη; είχε πόνο; είχε χαρά; είχε ενοχή; Δεν είχε τίποτα;
Μήπως είχε παράπονο;
Δυο τεράστια γκρίζα μάτια, που δεν έλεγαν τίποτα. Έλεγαν όμως τόσα πολλά..
Ήταν η νύφη.
Ένα δεκαοχτάχρονο, ψιλό αδύνατο άχαρο κορίτσι, που όμορφο δεν το λες με τίποτα.
Άσχημο μάλλον. Μόνο δυο μάτια ήταν όλη της η παρουσία.
Παραδίπλα ένα χαριτωμένο δίχρονο αγοράκι. Το παιδί της.
Εκεί γύρω 5-10 άνθρωποι, στεκόταν έξω από το δημαρχείο για να παρεβρεθούν στο...Μυστήριο.
Ανάμεσα τους και ο γαμπρός. Ένα πανύψηλο όμορφο τριανταδυάχρονο παλικάρι,που έχει άλλα δυο παιδιά σκορπισμένα εδώ κι εκεί.. (κοπέλες πια) από δυο διαφορετικές γυναίκες. ( Η νύφη είναι η τρίτη μάνα) Και που τη ζωή του την έχει κάνει σκατά από την εφηβεία του ακόμα.
Σε περίπου ένα χρόνο αποφυλακίζετε για πολλοστή φορά, είναι σε τετραήμερη άδεια για το γάμο τώρα...
Κανείς δεν συνόδευε τη νύφη.
Απούσα η μάνα. (και έτσι ισως έπρεπε) Ούτε αδερφή, ούτε αδερφός.
Κανένας θείος, καμιά θεία.
Ούτε καν μια γειτόνισα.
Αντίθετα ο γαμπρός είχε...Αυλή...
Ανάμεσα σε όλους αυτούς και εγώ.
Είχα αποφασίσει να μην πάω, έπρεπε όμως, και πήγα με βαριά καρδιά.
Έδωσα ψυχρά το χέρι μου στη "Νύφη" όταν μας κάναν τις συστάσεις,και αναρωτιόμουν...
Μα δεν έχει τίποτα από όλα αυτά που θα κάνουν έναν άντρα να ξετρελαθεί μαζί της.
Δεν έχει καν την..."πουτανιά". Φανταζόμουν ένα τσουλί του κερατά, τούτη εδώ όμως...
Τελείωσε ο..Γάμος, και πήγαμε στο σπιτι της μητέρας του γαμπρού να..."Γιορτάσουν" το κατόρθωμα του γιου.
Αφού τελείωσαν τα σχετικά, γλυκά καφέδες κλπ... Σηκώθηκα να φύγω ( ναι ναι... Χωρίς να ξεράσω, έχω αντοχές).
Χαιρέτισα έναν έναν όλους, και άπλωσα το χέρι να χαιρετίσω και τη νύφη.
Θεέ μου... Αυτό το βλέμμα...
Εκείνη, μου δίνει το αδύνατο χεράκι της και με πλησιάζει... Σκύβει... (με έριχνε ένα κεφάλι) έρχεται στην αγκαλιά μου, με έναν τρόπο...Τόσο τρυφερό, τόσο ζεστό, τόσο φοβισμένο...Ένοιωσα πως μου ελεγε... Μη με κρίνεις τόσο αυστηρά,δεν φταίω... Ενα παιδάκι είμαι, μεγαλωμένο χωρίς αγάπη, δεν με χάιδεψε ποτέ κανένας πατέρας.

Πρώτη φορά μια αγκαλιά μου " Μίλησε" τόσο.
Δεν μπόρεσα να μην ανταποκριθώ σε αυτή την απελπισμένη αγκαλιά. (ήθελα να ουρλιάξω, να τα σπάσω όλα,να φτύσω κατάμουτρα όλους αυτούς που γιόρταζαν. Τι γιόρταζαν αλήθεια; Άνθρωποι μη σκεπτόμενοι. μηχανές κακοκουρδισμένες, με νέας τεχνολογίας σάπια ανταλλακτικά...
Δεν άντεξα να μη χαϊδέψω με αγάπη αυτούς του αδύναμους ώμους που είχαν χωθεί στην αγκαλιά μου, και να νοιωσω τη δυστυχία αυτού του πλάσματος... Που δεν ήθελα καν να γνωρίσω, που θεώρησα ότι ήταν ότι χειρότερο.
Άκουγα πολλά.
Έριξα ευθύνες στη μικρή. Και δεν την απαλλάσσω τώρα...
Αλλα.... Που πας μωρή... " Μάνα"... Με κορίτσι στην εφηβεία, και σπιτώνεις (τον κατά πολλά χρόνια νεότερο σου) γκόμενο;
Σε δουλεύανε για χρόνια, και όταν πήγαινες για δουλειά, ο "μάγκας" σου την φυστίκωνε την δεκατετράχρονη κόρη, (και δεν ήταν ο πρώτος)
Ε...Πολυ θέλει; γκαστρώθηκε η μικρή, ποιανού είναι το παιδί, παιδί μου; δεν ξέρω... Σε ένα πάρτι που είχα πάει, είχα πιει πολύ, και δεν θυμάμαι.
Α..Ωραία θα το μεγαλώσουμε μαζί το παιδί. ( είναι απλό για σας να γεννάνε τα παιδιά σας , το κράτος πληρώνει, ε.. όλο και κάτι περισσεύει πάντα να φάνε και οι υπόλοιποι. Σιγά μην καθίσετε να σκεφτείτε... Βαθύτερα...)
Και γεννήθηκε το παιδί...Και μεγάλωνε...Και έμοιασε αυτουνού που είχες στο κρεβάτι σου τις νύχτες.
Δεν είσαι χαζή... Το ψυλλιαζόσουν, άλλα δεν ήθελες να το πιστέψεις, ώσπου...Σου το ξεφούρνισαν. (βλέπεις...το πήδημα εξελίχτηκε σε... Ερωτα αγάπη)
Που να το φανταστείς και συ τώρα.. Ότι το ίδιο σου το παιδί θα σου τον πάρει τον όμορφο ;
Καταλαβαίνω το σοκ που πέρασες, άλλα βρε κοπέλα μου...
Αφου έγιναν όλα όσα έγιναν, αφού ξέρεις ότι αύριο παντρεύονται, γιατί δεν συγχωρείς;
Το παιδί σου μόνο.
Γιατί δεν του αγοράσες ένα φόρεμα της προκοπής;
γιατί δεν της δίνεις την ευχή σου, καταπίνοντας τον δικό σου πόνο;
Γιατί τα μάτια του την ήμερα του γάμου του να γράφουν θλίψη;
Γιατί κατηγορείς ένα παιδάκι, για την δική σου "εγκληματική" συμπεριφορά;

Δεν ξέρω τι ζωή θα έχει αυτό το ζευγάρι (μόνο να φανταστώ μπορώ).
Ξέρω όμως, ότι αυτά τα μάτια, αυτό το βλέμμα, θα τα έχω για πολύ καιρό μπροστά μου.

Τέχνη με χαρτοπετσέτες...Και οχι μόνο... Decoupage

2008-09-19T15:51:00.000-07:00

Το αποφάσισα!!!

Ήρθε η στιγμή...

Να σας δείξω τα...Τερατουργήματα μου!!!

(Δεν θέλω γελάκια και ειρωνιούλες, να μου κάνετε τη χάρη εντάξει...; Το ξέρω ότι χρειάζομαι πολύ δουλειά ακόμα ως που να μάθω.)Περιττό να σας πω ότι... Δεν έχω αφήσει πιάτο για πιάτο στο σπίτι χαχαχα, ψάχνουμε που θα φάμε κάθε φορά...

Ωστόσο... Είναι καλοδεχούμενα τα σχόλιά σας, όπως και οι ιδέες σας και οι παρατηρήσεις σας.

Δρομάκι;http://dromaki.blogspot.com και Αφροδίτη http://arts.pblogs.gr/(αν τα δεις)... Και όποια-ος γνωρίζει την τεχνική... Δυσκολεύομαι στο στρώσιμο της χαρτοπετσέτας -και οχι μονο- μου βγαίνουν με ζάρες, κανένα κόλπο να στρώνουν; Θα τα καταφέρω κάποτε, ε; τι λέτε;

Εγώ...Μια ξένη.

2008-09-15T15:00:00.000-07:00

Εγω. Ποια είμαι λοιπόν εγώ; Είμαι μια γυναίκα όχι νέα (αισθάνομαι όμως έτσι), ούτε γρια. Ούτε όμορφη πολύ, (Υπήρξα όμως, κάποτε). Ούτε άσχημη. (ποτέ δεν υπήρξα). Ψωνάρα όμως...Ήμουν και...Εξακολουθώ όπως βλέπετε. (Ο λύκος κι αν εγέρασε...χαχαχα
Μια γυναίκα που βαδίζει με σταθερά, συνειδητά βήματα προς... Την φθορά και το τέλος μιας ζωής που...Δεν μου χάρισε "κάστανα" ποτέ. Αντίθετα μου έδειξε από πολλή πολλή νωρίς το πιο κακό της πρόσωπο. Και εγώ όμως... Δεν της χαρίστηκα. Κόντρα αυτή; κόντρα και εγώ.Ότι μου έδινε το έπαιρνα, το περνούσα από το κόσκινο της ψυχής μου και κρατούσα το καλύτερο. Τα άλλα τα έβαζα στην άκρη, σχεδόν τα ξεχνούσα, έτσι πίστευα πως έπρεπε να κάνω αν ήθελα να βρω νικήτρια από την κόντρα μαζί της. Και βγήκα!Η τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. Για άλλους μπορεί να θεωρούμε αποτυχημένη (χέστηκα όμως) Θεωρώ επιτυχία το ότι έχω ανθρώπους γύρω μου που τους αγαπώ και με αγαπάνε, επιτυχία που γέννησα και μεγάλωσα τρια υπέροχα πλάσματα, τρεις καταπληκτικούς ανθρώπους, που τους έμαθα να αγαπάνε τη ζωή ( ειρωνεία ε; Είπαμε κόντρα...Αλλά... την αγαπάω την πουτάνα ζωή όπως κι αν με...έπαιξε) Και τους ανθρώπους.Επιτυχία που οι φιλίες μου κρατάνε χρόνια και χρόνια ( κάποτε λέγαμε με τις φίλες μου για γκόμενους και νέες αγάπες, και τώρα ...Για γιατρούς και...Παθήσεις. Πλάκα κάνω - πάλι τα ίδια λέμε στο...Ενδιάμεσο.) Θεωρώ Επιτυχία που μπορώ και χαμογελώ ακόμα...Που κάνω όνειρα...Που βρίσκω πάντα τρόπους να έχει χρώματα και ευωδιές η ζωή η δική μου, και όσων αγαπώ, που μπορώ να κοιτάζω τους ανθρώπους κατάματα με βλέμμα καθαρό. Που έχω αγάπη μέσα μου που ξεχειλίζει, με πλημμυρίζει, μου περισσεύει και την μοιράζω χωρίς τσιγκουνιές, χωρίς πρέπει, και δήθεν.
Επιτυχία που κατάφερα και παρέμεινα παιδί, που δεν "μεγάλωσα" που δεν με σάπισε όποια σαπίλα κι αν συνάντησα.

Εγω λοιπόν...(Ξέχασα για ποιο λόγο ξεκίνησα να το γράφω αυτό, βρεεε... καλώς τον μου τον Αλτς...) Α ναι...
Είχα έναν άντρα μια φορά και έναν καιρό. (Δεν είχα μόνο έναν, άλλα...Δεν είναι του παρόντος)
Αυτός ο άντρας λοιπόν, πριν μερικά χρόνια με εγκατέλειψε για μια άλλη γυναίκα.
Πριν αρκετό καιρό προσπάθησε να..."Ξαναεπικοινωνήσουμε" (αφού η άλλη...Τον έστειλε για βρούβες).
Αποφάσισα για μια και μοναδική φορά στη ζωή μου να βάλω μπροστά τη λογική ( πάντα με κυριαρχούσε το συναίσθημα σε όλη μου τη ζωή) Άσε...Σκέφτηκα, μην την κλείνεις την πόρτα, ποτέ δεν ξέρεις...Έτσι κι αλλιώς σε διαφορετικές χώρες ζούμε...
Το άφησα πάντως ανοιχτό το θέμα.
Ώσπου... Ήρθε το τηλεφώνημα. Πρόβλημα υγείας σοβαρό. Καρκίνος. Παρηγοριές τηλεφωνικές, λόγια αισιοδοξίας κουράγιο...Όλα τηλεφωνικά...
Δεν άντεξα. Αυτός ο άνθρωπος ήταν κάποτε επιλογή μου, τον παντρεύτηκα, δεν μπορώ να πω ότι έζησα καλά μαζί του...Όμως...Του χρωστάω! Μεγάλωσαν σχεδόν τα παιδιά μου μαζί του, ήταν δεύτερος πατέρας για αυτά, ήταν ηθικός (σε ότι αφορά τα παιδιά μου).
Την πήρα την απόφαση. Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δεν μου το επέτρεπε η συνείδηση μου, να μην είμαι κοντά του στης δύσκολες ώρες που περνάει.
Όχι...Δεν το έκανα από υποχρέωση! Ούτε για να κάνω την καλή, σε ποιον άλωστε; (αυτοί που με γνωρίζουν αληθινά, ξέρουν πόσο καλή είμαι...Αλλα και πόσο κακιά μπορώ να γίνω όταν με 'δαγκώνουν') Ήταν το μόνο που ήθελα να κάνω!!!
Πόνεσα και πονάω για αυτόν. Ήθελα να είναι καλά. Πόνεσα πολύ περισσότερο από ότι και εγώ η ίδια πίστευα πως θα πονέσω.
Είμαι εδώ τώρα, και προσπαθώ να...Φαίνομαι δυνατή, να προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη.
Δεν ξέρω που την βρίσκω τη δύναμη. Ώρες ώρες φοβάμαι τόσο πολύ...
Μου λείπει το σπίτι μου, τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, οι άνθρωποι μου.
Είμαι μόνη μου, σε μια ξένη χώρα ανάμεσα σε ξένους ανθρώπους, που ούτε τη γλώσσα τους ξέρω καλά καλά, παλεύοντας με τι;
Με τον καρκίνο; με τον θάνατο; με τι; και με τι όπλα; που... πήγα να ρωτήσω τον γιατρό, εξηγώντας του ότι είμαι Ελληνίδα και τον παρακάλεσα να προσπαθήσει να μου μιλάει αργά για να καταλαβαίνω τι μου λέει,μιας και δεν ξέρω καλά τη γλώσσα, και εκείνος...Μου μίλαγε όπως θα μίλαγε κανονικά σε μια γερμανίδα. ( μετά έμαθα ότι είναι Τούρκος) διαφορετικά...Δεν μπορώ να το εξηγήσω...
Στην άγνοια λοιπόν... Ότι ξέρω το ξέρω από τον ίδιο τον ασθενή, που του τα λένε όλα εδώ οι γιατροί,λέει...

Έτσι...Για να περάσει η ώρα...Και να μην τρελαθώ,(Περιμένοντας τα δύσκολα, γιατί όπως ο ίδιος μου λέει...Είμαστε στην αρχή ακόμα, σε λίγο θα ξεκινήσουν οι ακτινοβολίες, οι χημειοθεραπείες, και δεν ξέρω τι άλλο ακόμα). Ασχολούμαι και μαθαίνω την τεχνική της χαρτοπετσέτας Decoupage, χωρίς πολλά υλικά εδώ, μόλις τα είχα αγοράσει και δεν πρόλαβα να φτιάξω σχεδόν τίποτα εκεί, όταν έφυγα. Θα σας βάλω φωτογραφίες να δείτε τα...Κατορθώματα μου...Μόνο αν μου υποσχεθείτε ότι Θα μου...χαϊδέψετε τα αυτιά χεχε... ψέματα λέω...Έτσι κι αλλιώς θα σας δείξω αυτά που φτιάχνω.

Και επίσης... Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, στον άνθρωπο που πίστεψε, και με βοήθησε τόσο, να πραγματοποιήσω αυτό μου το όνειρο. Να είσαι καλά, όπου... Κι αν είσαι!!!

2008-08-30T07:58:00.000-07:00

Αισθάνομαι την ανάγκη, να ζητήσω συγγνώμη από όλους σας φίλοι μου, που δεν σας επισκέπτομαι συχνά, και δεν γράφω κάτι στα θέματα σας, αλλά... Zω μια πολύ σοβαρή κατάσταση υγείας (όχι δική μου, αλλά δικού μου ανθρώπου) και όπως καταλαβαίνετε...
Σε λίγες μέρες ταξιδεύω στο εξωτερικό για τον λόγο αυτόν.
Θα μου λείψετε, αλλά όταν μπορώ θα σας διαβάζω.
Να είστε και να περνάτε όλοι καλά.
Και...Προσέχετε την υγεία σας. Τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από αυτό.

Σας φιλώ γλυκά όλους...!

Οι στροφές και αυτού του δρόμου...

2008-08-18T16:11:00.000-07:00

Ναι…Το ξέρεις.
Το ξέρεις πως με πληγώνεις.
Εγώ σε κάθε στροφή, σε κάθε σοκάκι αυτού του δρόμου,
πάντα εσένα περίμενα .Κι' άλλαξες τόσες μορφές ,τόσα πρόσωπα .Πού δεν ξέρω , αν θα τα ξαναδώ.
Κι ήμουν πάντα τόσο μόνη ,πού στην ερημιά τού πλήθους έψαχνα μία όαση, να δροσίσω το κορμί μου,την ψυχή μου.
Πέρασες, και χάθηκες, από μπροστά μου, αργά μα και τόσο γρήγορα.
Σαν φως...Σαν ήλιος...Σαν βροχή.
Δεν μπορώ να σε κρατήσω ούτε στα χέρια μου, μα ούτε και στην καρδιά μου.
Φοβάμαι το παγωμένο σου βλέμμα και έτσι δεν σε κοιτώ στα μάτια,και σε αφήνω να τριγυρνάς, στους δρόμους...Στα λεωφορεία...Στις συνοικίες... Σε πόλεις και νομούς...
Ώσπου να βρεις αυτό πού ψάχνεις, τις νύχτες πού η μοναξιά, σου γεννά ίσως μία μικρή θλίψη για μένα.
Ίσως αυτή πού περιμένεις, να έρχεται, Ίσως να βρίσκεται κάπου εδώ κοντά στο δρόμο .
ίσως, τα κόκκινα βαμμένα χείλη της, να ζωγραφίσουν το σώμα σου απόψε.
Μα εγώ είμαι δίπλα σου.
Και αν δεν με δεις, θα ξαναγυρίσω στη βροχή.
και βέβαια το ξέρεις πώς με πληγώνεις.
Πιο πολύ, κι' από σύρσιμο ξυραφιού πάνω σε σάρκινη φλέβα.
Πιο πολύ, κι' από ένα πυρωμένο σίδερο μες τα στήθη μου.
Οι στροφές και αυτού του δρόμου, κομμάτια τα έκαναν τα όνειρα μου.

Γιαγιά…Πες μου ένα παραμύθι…

2008-08-03T08:53:00.000-07:00

Λείπω!
Είμαι εδω που ο χρόνος σταματά για μένα πάντα, εκεί που ξαναγίνομαι μικρο κορίτσι, που έζησα τις πιο γλυκές μου αναμνήσεις!

Στον τόπο που λατρεύω όσο κανέναν άλλο, εδώ που ζουν ακόμα οι νεράιδες και τα άλλα ξωτικά της παιδικότητας μου.Λείπει βέβαια η γιαγιά... Κανείς δεν υπάρχει πια να μου διηγηθεί ιστορίες για δράκους,και το φίδι με το καπέλο που...συγκατοική μαζί μας στη σκεπή εκείνο, τα βράδια όμως... πάντα κατέβαινε να φυλάει το σπίτι(κανείς δεν έπρεπε να το δει).και η χαράδρα που μέσα του ζούσε ο τεράστιος δράκος που όταν θύμωνε έβγαιναν φωτιές από το στόμα του και μεις... Ολα τα παιδιά της γειτονιάς μεγαλώναμε ακόμα πιο πολύ με την φαντασία μας όλους αυτούς τους μύθους που τότε... Φάνταζαν τόσο αληθινοί στο μυαλό μας...

Ούτε κοτσίδες μακριές έχω πια για να με κυνηγάει να μου τις χτενίσει.
Μα τι λέω...Δεν είμαι πια παιδί...Είμαι εγώ πια γιαγιά!!
Μαζί με την εγγονή μου ήρθαμε, εδώ είναι και ο μικρός, ο εγγονός μου.
Τώρα;...Που να βρω τόσες ιστορίες να τους πω; για πια ξωτικά να τους μιλήσω;
Και...ενδιαφέρονται να τις ακούσουν;Αφού...Η δικές τους ιστορίες διαφέρουν τόσο...
Από τη μια η Ντόρα, η φραουλίτσα η κίττυ... ο Σπαιντερμαν ο μπατμαν, ο παουερ ρεϊντζερ, για τον μικρό. Μάλλον γελοία θα φανώ στα μάτια τους.
Από την άλλη...Από το στόμα της γιαγιάς μια ιστορία, αποκτά άλλο νόημα, γίνεται γοητευτική, καθηλωτική, αυτό δεν άλλαξε νομίζω...Αυτό θα κάνω!...
Θα αφήσω ελεύθερη τη φαντασία μου, να δημιουργήσει τις δικές της ιστορίες, ανακατεμένες με αυτές, που η δική μου γιαγιά έλεγε σε μένα.
Μόλις επιστρέψω, θα γράψω για το υπέροχο ταξίδι μου στην καβάλα, τη γνωριμία μου με το γλυκό το αξιαγάπητο Δρομάκι, και...Το καινούριο μου ξεκίνημα.
Να είστε, και να περνάτε καλά όλοι!!

Κι εγώ;

2008-07-27T02:14:00.000-07:00

Και 'γω που σ αγάπησα;
Εγώ που πιάστηκα από τα μάτια σου…
που έκανα θεό μου την ανάσα σου…
Εγώ… που τίποτα για μένα,
τίποτα δεν θέλησα να κρατήσω;
Εγώ που άλλο δρόμο δεν γνωρίζω…
Που δεν εκπαιδεύτηκα στον πόλεμο;
Εγώ που φοβάμαι το σκοτάδι...
που ζω την έρημο μακριά σου;
Εγώ που δεν είχα ποτέ ομπρέλα,
που πάντα πίστευα πως...

Δεν χρειάζεται…δεν έχω ανάγκη από μια ομπρέλα…
Εγώ που δεν ήξερα ότι πρέπει να πληρώσω
για οτι άλλοι κάνανε,που άγνοια είχα από παγίδες που οι άνθρωποι στήνουν
Εγώ που δεν εχω...Δεν ξέρω να προφυλαχτώ…
Από ποιον;;; γιατί;;;
Γιατί πρέπει να προφυλαχτώ; ας μου πει κάποιος
όποιος θέλει Οποιος ξέρει....
Εσύ...Εσύ που αγάπησα.Εσύ που μ αγάπησες.
Εσύ που αφήνεις, τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά...
Που ποτέ δεν θα ξαναγυρίσουν
Που αφήνεις να φεύγουν δακρυσμένα...
Που σου φωνάζουν.Φωνάζουν τόσο... που τρομάζεις

Μα... δεν ακούς,Κλείνεις τα αυτιά σου
Εσύ… Που δεν μπορείς να δεις,ότι και ένας τυφλός μπορεί...
Εσύ… που τρέμει η φωνή σου,όταν μου λες... Η...όταν δεν μου λες...
Σ αγαπώ ψυχή μου...Σ αγαπώ!!!
Αλλά....

Δ.

Άργησα Φαραωνα μου, αλλά...

2008-07-23T14:51:00.000-07:00

Δεν ξέχασα. http://www.pharaona.blogspot.com

Το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί,
είναι προχείρως μεν, ορεξάτως δε δημιουργημένο
από 127 βιοχημικούς και ερευνητές τής πυρηνικής φυσικής...
Μην ανησυχείτε, αν οι απαντήσεις σας δεν είναι σωστές δε θα μείνετε στην ίδια τάξη... Λοιπόν, οι όροι είναι απλοί...
1. Ο καλεσμένος -η, κάνει ανάρτηση με το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί.
2. Δίνει τις απαντήσεις του στα σχόλια της ανάρτησής του, σε αυτόν που τον κάλεσε, και κυρίως πάντα, στο xeblogarisma.
3. Καλεί 3-7 να κάνουν το ίδιο.
4. Στην ανάρτηση του, δεν ξεχνά να βάλει τη διεύθυνση του xeblogarisma για τη διευκόλυνση του παιχνιδιού και των 127 κριτών...
xeblogarisma
Για να σας δούμε....

1. ΣΕΞ...

α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες
β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες
γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες
δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες
ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα
Και διαφωνω με τη φιλη μου την http://giotavita.blogspot.com οτι ειμαστε μονο για φασκομιλο। Απο... Τωρα καλε;;;
2. HOBBY
α) μαγειρική - γυμναστήριο
β) ποδηλασία
γ) ταξίδια - τοξοβολία
δ) συναυλίες - κολύμπι
ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος
3. ΤΕΧΝΗ
α) μουσική
β) χορός
γ) θέατρο
δ) λογοτεχνία
ε) ζωγραφική
Και αν είχα σκάφος...(προς το παρόν έχω δυο τρεις σκάφες, αλλά ποτέ δεν ξέρεις...χαχα Εγώ πάντα θα ελπίζω) Και πάντα με σωσίβιο και δεμένη, γμτ τις φοβίες μου.
4. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
α) αριστερά
β) κεντροαριστερά
γ) κεντροδεξιά
δ) δεξιά
ε) πάρτο αλλιώς (Εντελώς όμως!!!)
5. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ
α) μαθηματικά - γεωμετρία
β) χημεία - φυσική
γ) έκθεση και γλώσσα
δ) ιστορία - γεωγραφία
ε) θρησκευτικά και γυμναστική
Μάθημα αγαπημένο, λυπάμαι που... θα σας στεναχωρήσω, αλλά δεν είχα κανένα, γι'αυτό και έμεινα κούτσουρο απελέκητο.
6. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ PET
α) γατάκι
β) σκυλάκι
γ) ψαράκι
δ) πουλάκι
ε) κροκοδειλάκι
7. ΔΙΑΚΟΠΕΣ
α) στη θάλασσα
β) στο βουνό
γ) στη Μύκονο
δ) στη Γαύδο
ε) στην Αθήνα
Τα τελευταία χρόνια άρχισα να αγαπάω τη θάλασσα, η λατρεία μου είναι πάντα το βουνό.
8. ΧΡΩΜΑ
α) λευκό
β) κόκκινο
γ) μοβ
δ) μπλε
ε) μαύρο
Μου αρέσουν τρελά τα έντονα χρώματα όπως... πορτοκαλί...
9. ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
α) κρεβατοκάμαρα
β) κουζίνα
γ) τουαλέτα
δ) σαλόνι
ε) πατάρι
Το δωμάτιο μου το ζω και το χαίρομαι, περνάω εδώ πολλές ώρες τις ημέρας, δεν είναι για μένα χώρος μόνο για ύπνο.
10. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
α) 7 ώρες
β) 7 ημέρες
γ) 7 μήνες
δ) πάνω από 7 χρόνια
ε) ε, όχι και 7 χρόνια._
Α ρε φιλενάδα...Πάλι διαφωνούμε χαχα
Δεν ξέρω ποιος δεν το έχει παίξει, δεν ξέρω σε ποιον να προτείνω Φαραωνα μου.
Καλά...Εγώ θα πω, και αν το έχουν παίξει... Ας το παίξει όποιος θέλει.
Καλώ λοιπόν τη Νινέτα, τη neni,Τον πριόνι, Την ξανθούλα, την Anna-Silia, την Θεία Λένα
Τελικά θα μου πει κάποιος ποιος είναι ο...Καλός σκοπός αυτού του παιχνιδιού;

Κόκκινο....

2008-07-08T17:00:00.000-07:00

Σαν κόκκινο, το Όνειρο φαινόταν..
Προκλητικό κι αθώο... Μου χαμογελούσε.
Με ξελόγιασε... Με θάμπωσε...
Και σαν τυφλή το ακολούθησα.
Άλλαζε χρώματα πολλά σε κάθε οδό...
Τη μια λευκό... Την άλλη μοβ του πένθους.
Περίεργη, και καταματωμένη...
Ακόμα τυφλά το ακολουθώ...
Το τελευταίο χρώμα...
Δεν θα φύγω αν δεν το δω.

Κόκκινο το πρώτο κοριτσίστικο φόρεμα μου.
Mαγνήτης για απονήρευτα αρσενικά.
Κόκκινο το τριαντάφυλλο που κόψανε τα χέρια μου,
απ"έναν μυρωδάτο κήπο, κι έκλεψα την καρδιά του τότε.

-Μα... μη ξεχαστώ, κι' απ την πορεία μου ξεφύγω...
Και χάσω του Ονείρου μου το χρώμα.
Κίτρινο τώρα τ’ Όνειρο, σε τούτη την οδό.
Πορτοκαλί στο επόμενο στενό...
Αργεί...
Μα εγώ... Θα κάνω υπομονή.
Θα κοκκινίσει κάποτε στη λεωφόρο το όνειρο μου.

Χωρίς...τίτλο.

2008-07-03T17:05:00.000-07:00

Θα προσπαθήσω να μιλήσω για μένα, για τον δικό μου τρόπο σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων.
Δεν έμαθα γράμματα πολλά, για την ακρίβεια... Σχεδόν καθόλου!
Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω γιατί, στην πορεία μου μέχρι τώρα... Είδα... Ακουσα... Μπορεί και... Να έμαθα.
Πάντα όμως είχα στο νου μου αυτό. Εγώ ξέρω καλύτερα!
Όχι εγωιστικά πιστεύω, αλλά... το μονοπάτι που έπρεπε να ακολουθήσω ήταν προδιαγεγραμμένο.
Ήρθα για ένα σκοπό, αυτόν έπρεπε να ακολουθήσω, αυτό δεν σημαίνει ότι έκλεισα αυτιά και μάτια, το αντίθετο.
Ηξερα όμως, ότι αυτό που έβλεπα και άκουγα δεν ήταν δικό μου, έτσι έπαιρνα ότι νόμιζα καλύτερο, δεν υιοθετούσα τίποτα, όταν διάβαζα κάποιο βιβλίο εσωτερικής αναζήτησης, η αυτοβελτίωσης, έλεγα...Ωραία! Γιατί εγώ τώρα θα πρέπει να ακολουθήσω αυτά που λέει αυτός ο τύπος, που θεωρεί σοφό τον εαυτό του, και...Την πουλάει ακριβά τη...Σοφία του, δίνοντας... <Συνταγές>; Εγω θέλω να κουβαλάω τη δική μου σκέψη και τρόπο, να μάθω από τη δική μου ζωή, και τη δική μου εμπειρία.

Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να μπερδευτεί σε άγνωστα και αμφίβολα μονοπάτια.
Δέχτηκα από πολύ νωρίς ότι είμαι μια μετριότητα.
Ίσως και... Λίγο λιγότερο από μια μετριότητα. Όμως αυτή η μετριότητα ήμουν εγώ.
Χωρίς μπολιάσματα, χωρίς μπερδέματα. Ίσως γιατί... Ημουν τεμπέλα.
Η... Μήπως αυτάρκης;
Έχω έναν αδερφό ο οποίος πέρασε από πάμπολλα τέτοια ψαξίματα.
Τον παρακολουθούσα πάντα με προσοχή και ανησυχία, έχοντας τεντωμένες τις κεραίες μου να τον κρατήσω όρθιο σε κάποιο παραπάτημα.
Με καλούσε σε διάφορα…. Μερικές φορές πήγα.
Έτσι για να δω….Μήπως έχει δίκιο; αναρωτιόμουν...
Τον άκουγα νύχτες ολόκληρες, να μου μιλάει για την ομορφιά του νέου του μονοπατιού.
Με έλεγε άκαμπτη, προσπαθούσε να μου αναίρεση όλα όσα ήξερα και πίστευα, άλλοτε με αποδείξεις και άλλοτε με επιχειρήματα, σωστά η όχι…
Μετά έβλεπε ότι όλο αυτό που ακολουθούσε ήταν μια φούσκα που ξεφούσκωνε πολύ εύκολα, ότι δεν στηριζόταν σε γερά θεμέλια, και έφευγε.
Μετά ακολουθούσε κάτι άλλο…

Την τελευταία φορά προσπάθησε, να μου ανατρέψει την θρησκεία μου, την θρησκεία που εγώ και αυτός, και όλοι μας μάθαμε, γαλουχηθήκαμε, έγινε ένα με μας.
Πολλά από αυτά που μου έλεγε στεκόταν, είχαν αρχή και τέλος. Είχαν λόγο.
Τον άκουσα. Γνώρισα ανθρώπους που ήταν φίλοι και συνοδοιπόροι στο νέο του μονοπάτι, φάγαμε και ήπιαμε μαζί, καλαμπουρίσαμε, και συζητήσαμε με σεβασμό στην άποψη του άλλου.
Και ήρθε η ώρα που έπρεπε να αποφασίσω, αν θα ήμουν κοντά του στη μεγάλη αλλαγή.
Μου το ζήτησε. Σε θέλω κοντά μου σε αυτό που θα κάνω, άσχετα αν το δέχεσαι η όχι, θέλω να είσαι εκεί.
Πήγα...Σεβόμενη την επιθυμία του, και γιατί αγαπώ τον αδερφό μου.
Ήταν μια τελετή. Μια τελετή που αναιρούσε ότι μέχρι τότε έζησε και πίστεψε.
Άλλαξε το όνομα του, την θρησκεία του, τα άλλαξε όλα!

Ομολογώ ότι ήταν μια όμορφη, παράξενη τελετή. Εκεί... Στη μέση του πουθενά. Ακούγονταν ήχοι... Αγνωστοι, αλλά...Τόσο γνώριμοι κι' αγαπημένοι...
Ανθρωποι ντυμένοι με όμορφα ρούχα. Μια άγνωστη παράξενη μυρωδιά απλωνόταν παντού.
Σχηματίστηκε ένας κύκλος ανθρώπων που... Με δέος περιμένανε. Τι;
Άνθρωποι σπουδαίοι, άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών με σπουδαίες θέσεις
Και εγώ... Σα μύγα μες το γάλα να αναρωτιέμαι…

Είναι ευτυχισμένοι όλοι αυτοί; Είναι πιο ευτυχισμένοι από μένα;
Όταν τελείωσε όλο αυτό, είδα κατάλαβα ότι... Οχι δεν είναι!
Δεν είναι καν σίγουροι για αυτό που κάνουν!!!
Μια φράση του... «Αρχηγού» στάθηκε ικανή να τους κλονίσει όλους!!! Τους έβλεπα να αναρωτιούνται…
Να οργίζονται. Να αντιδρούν!!!
Και εγώ… Αισθάνθηκα τυχερή. Ασφαλής!
Το ήξερα από μικρή, το είχα αποφασίσει ότι, το ένστικτο μου μόνο θα άφηνα να με οδηγεί. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα έκανε λάθος.
Έτσι πάντα το βάζω στο τραπέζι απέναντι μου, και ...«μιλάμε» Εγώ,κι'εγώ.
Εγωισμός;
Ίσως. Ίσως και όχι.
Ίσως φόβος για το άγνωστο.
Η…Γνώση; Γνώση από το πουθενά.
Θέλω να πω με λίγα λόγια, ότι...
Η Σοφία βρίσκετε μέσα μας. Ο καθένας μας την κουβαλάει.

Απλά κάποιοι την κάνουν επάγγελμα, για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους και οφέλη.

Αφιερωμένο, στην αγαπημένη μου Anna-Silia http://silia.wordpress.com

Όταν το Δρομάκι... Ανοίγει Δρόμους.

2008-06-30T02:13:00.000-07:00

Τελευταία δεν ήμουν και στα καλύτερα μου.
Φάνηκε ε; και σήμερα ξύπνησα με μια διάθεση... Άντε να πέραση και αυτή η μέρα...
Τελείωσα σερνόμενη, τις απαραίτητες δουλείες μου... Πήρα τον καφέ μου, κάπνισα 512 τσιγάρα, και βόλταρα εδώ και κει, στους φίλους, και φίλους φίλων μου μπλόγκερ.
Πέρασα μια βόλτα από την αγαπημένη μου Αχτίδα, http://aktida.blogspot.com και... Βρέθηκα στο Δρομάκι.http://dromaki.blogspot.com
Σελίδα σελίδα τη γνώριζα, μου άρεσε... τη θαύμασα... ΚΑΙ............... Είδα όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που φτιάχνει.
Στην αρχή, νόμισα πως είναι μόνο ζωγραφική, σε μια απάντηση της όμως σε ένα σχόλιο, λέει πως είναι... τεχνική decoupage, κάτι μου θύμισε...
Πήγα στον Google έψαξα... Και τώρα... Πετάω από τη χαρά μου!!!
Αυτό είναι!!!
Αυτό που θέλω. Αυτό, η... Περίπου αυτό... Που πριν μετακομίσω στο χωριό, είχα αποφασίσει ότι θα πάω να παρακολουθήσω σεμινάρια,( μονο που φαντάστηκα ότι γίνεται μόνο σε ξύλο, γιατί γι'αυτό είχαμε μιλήσει, και μάλιστα οτι λέγεται μεικτή τεχνική σε ξύλο, χωρίς να μου διευκρινίσουν ότι είναι τρόπος για να τον δουλέψεις σε ότι υλικό θέλεις) μου είχαν πει επίσης ότι θα χρειαστούν έξη μήνες.
Απογοήτευση ...
Δεν είχα τόσο χρόνο. Είχε ήδη παρθεί η απόφαση της μετακόμισης, άσε που μου ζητούσαν 300 ευρώ το μήνα. Εγώ τότε κοιτούσα να " Σκοτώσω" το κολωμάγαζο που είχα, και που με κατέστρεψε οικονομικά (και ήταν- το ορκίστηκα,- η τελευταία απόπειρα εμπορείου που έκανα, γιατί...Ολη μου τη ζωή... Ανοίγω μαγαζιά και την υπόλοιπη τα κλείνω, κάποια άλλη στιγμή θα μιλήσω για... αυτές μου τις περιπέτειες) που να τα βρω λοιπόν; έτσι... το όνειρο, παρέμεινε όνειρο.
Πάντα μου άρεσε να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου. Ετσι... από μόνη μου, Φτιάχνω υπέροχες λουλουδοσυνθέσεις... Ψευτοκοσμηματάκια...Ε.. και καμιά φορά ... Πιάνω τα πινέλα και τα λάδια, οχι οτι ζωγραφίζω... Αλλά..Λέμε τώρα...( ολα αυτά... όταν τα οικονομικά μου μου το επιτρέπουν, γιατί είναι και πανάκριβα τα υλικά.
Έψαξα εδώ που ήρθα μήπως βρω κάτι...Κάποιο σεμινάριο, τίποτα.
Σήμερα λοιπόν, βρήκα κάτι, αλλά θα χρειαστεί να πάω στην Καβάλα για ενα τριήμερο, να δω πως θα τα καταφέρω, γιατί πρέπει να δούμε ποιος θα κρατήσει τη μικρή, την εγγονή μου που τη φροντίζω.
Θα τα καταφέρω όμως! Το θέλω τόσο πολύ....
Έτσι λοιπόν... Έφτιαξε η μέρα μου, και γέμισε χρώματα κι αρώματα, γέμισε ελπίδα και όνειρα.
Και όλα αυτά...Τα χρωστάω σε σένα Δρομάκι.
Σε ευχαριστώ!!!

Σου γράφω... κι' ας μην υπάρχεις.

2008-06-29T05:10:00.000-07:00

Έτσι πέρασε η ζωή μου, αγάπη μου… Να σε περιμένω. Κάθε φορά νόμιζα πως σε συναντούσα. Μα δεν ήσουν εσύ. Μορφές μόνο που πηγαίναν και ερχότανε , με ξεγελούσαν κάθε φορά.
Τώρα ...Κοιτάω πάντα το δρόμο μήπως φανείς Ελπίζω και φοβάμαι...Φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα έρθεις. Κι αν ερχόσουν όμως...Μεγάλωσα, δεν είμαι πια όπως παλιά, φοβάμαι μήπως με απορρίψεις, μήπως είμαι πολύ κουρασμένη για σένα, μήπως είναι πολλά αυτά που έχω ζήσει και σε λυγίσουν, και σε κάνουν να θέλεις να φύγεις.
Δεν είμαι νέα, αγάπη μου, κι εσύ... ακόμα να φανείς, κι εγώ όλο σε ψάχνω στα βλέμματα τα ξένα, με την ελπίδα πως είσαι εσύ, και δεν είσαι, γιατί θα σε αναγνώριζα αμέσως,και προσπαθώ να κρατηθώ να μη χάσω ότι μέσα μου όμορφο έχει μείνει, πριν πια ολοκληρωτικά παραδοθώ.
Μην αργείς!
Ο χρόνος μου στενεύει, και η ελπίδα να σε συναντήσω όλο και μακραίνει...Τώρα έλα, που ακόμα μπορώ, που ακόμα "έχω" Τώρα, αγάπη μου, πριν ο πόνος της απουσίας σου με τσάκιση. Γιατί τότε, δεν έχει νόημα να έρθεις, ίσως και να μη σε δω -να μη θέλω να σε δω- γιατί θα έχω χάσει τη δύναμη μου, επειδή δεν είχα από που να κρατηθώ.
Μα... αν είναι να μην έρθεις ποτέ, αν το έχεις αποφασίσει, πρέπει να με ειδοποιήσεις.
Βαρέθηκα την προσδοκία, έχει κόμπο στο λαιμό αυτή η λέξη, έχει δάκρυα που κυλάνε χωρίς λόγο, ετσι, γιατί συννέφιασε νωρίς,γιατί μπουμπουνίζει και φοβάμαι, γιατί ...γιατί...
Αν είναι να μην έρθεις... βρες κάποιο τρόπο να μου το πεις. Να μη σε κουράζω με τα παρακάλια μου, να μην προσεύχομαι άδικα, να μην πεθαίνω κάθε μέρα περιμένοντας σε.
Αν είναι να μην έρθεις...Ας μείνω έτσι, όπως έτσι πέρασε η ζωή μου, να δέχομαι, αυτό που έρχεται, κι ας μην είν αυτό που θέλω ακριβώς. Κι ας νοιώθω μισή, κι ας νοιώθω μια ζητιάνα, που το μόνο που εύχεται είναι ν' ανοίγει τα μάτια της στον ήλιο με χαμόγελο.
Δεν το αντέχω άλλο αυτό το κενό αγάπη μου, δεν αντέχω να ελπίζω και συ, ποτέ να μην είσαι εδώ.
Αυτά ήθελα να σου πω, και πως, καταλαβαίνω. Δε θέλω να λυπάσαι, όχι, δε θέλω να λυπάσαι για ότι δεν έγινε, για ότι δεν ήταν να γίνει, η αλήθεια δε με θυμώνει πια... Μόνο λύπη μου φέρνει καμιά φορά, αλλά και πάλι, μην ανησυχείς, αν δε θέλεις να έρθεις ή, πάλι, δεν μπορείς, θα καταλάβω.
Μόνο... Μήνυσε μου.

Εγκλήματα... Με... αγάπη.

2008-06-28T13:55:00.000-07:00

Ένιωσες ποτέ απόλυτα ευτυχισμένη; υπήρξε ποτέ ένας άνθρωπος που σε έκανε να πεις...
Ναι...! Είμαι γεμάτη, τίποτα άλλο δεν επιθυμώ...
Είπε... η φωνή μέσα μου.
Όχι δεν ένοιωσα ολοκληρωτικά ευτυχισμένη.
Όμως... γνώρισες τον έρωτα. Την αγάπη. Συνέχισε εκείνη...
Ναι... τον γνώρισα. Μα όλοι θέλανε να πάρουνε. Όλοι, πήραν κομμάτι μου.
Τη είναι τελικά αυτό που θα σε έκανε ευτυχισμένη, ξέρεις;
Ναι ξέρω.
Αν ξαναγεννιόμουν.Αν η μάνα μου με ξαναγενούσε. Όχι άλλη...Αυτή. Η ίδια μάνα...Να με ξαναγενούσε. Να με αγαπούσε. Να με λάτρευε...
Και πιο πολύ να με αποδεχόταν, γι’αυτό που είμαι, όχι για ότι εκείνη θα θελε να είμαι. Τότε...Γεμάτη από τη μοναδική , την απαραίτητη αυτή αγάπη, τα βήματα μου θα ήταν σταθερά. Δεν θα κατέστρεφα τα πάντα επειδή φοβάμαι να νοιώσω ευτυχισμένη. Δεν θα έσερνα σε όλη μου τη ζωή το βάρος του ανικανοποίητου...
Δεν θα έψαχνα την αγάπη σε ξένες αγκαλιές... Δεν θα δωροδοκούσα για να εισπράξω αποδοχή. Δεν θα είχε κανένα αρσενικό τη δύναμη να με πληγώσει...
Δεν θα αναρωτιόμουν... Με αγαπάει; Γιατί με αγαπάει; Αξίζω να με αγαπάει;
Δεν θα έψαχνα πίσω από κάθε βλέμμα, από κάθε λέξη να ανακαλύψω το ψέμα, βέβαιη ότι υπάρχει.Ούτε θα ανεχόμουν συμπεριφορές που ο καθρέφτης μου τις φτύνει!!
Κατάλαβες απαίσια εσωτερική φωνή μου;
Αυτό θα με έκανε ολοκληρωτικά ευτυχισμένη. Αν ξαναγεννιόμουν!!!
Για την ευτυχία στον έρωτα λέω. Για την ευτυχία που μια γυναίκα μπορεί να πάρει από έναν άντρα. Ξέρεις τι πραγματικά θα ήθελα; Έναν άντρα να γνώριζα, να άνθιζα κοντά του, να ήταν ο κόσμος μου όλος, και εγώ ο δικός του.
Με κούρασε να μην ξέρω αν ξυπνήσω στην αγκαλιά που αποκοιμήθηκα, με σακάτεψε. Τίποτα. Απλά καθημερινά πράγματα ήθελα. Όλα τα ήθελα.
Την αγάπη πόθησα. Αυτήν. Από την ώρα που πρωτοάνοιξα τα μάτια μου, και όπως φαίνεται μέχρι την ώρα που θα τα κλείσω παντοτινά.
Περνάει ο χρόνος ψυχή μου, θα τον προλάβω;Δεν θέλω που λειώνω ακόμα για τηναγάπη.Δεν θέλω να τη ζητιανεύω। Με κούρασεπου ξοδεύτηκα αναζητώντας την.Ξεπέρασα τα πενήντα και έκανα το μισό δρόμο. Πόσα χρειάζομαι για τον άλλο μισό; Χαμένη υπόθεση από χέρι. Κανένας άνθρωπος δεν πήρε την αγάπη των γονιών του όπως, και όση ακριβώς ήθελε.Aυτοί όμως που την πήρανε, έστω και όχι με τον τρόπο που θέλανε η που χρειάζονταν, νομίζω ότι είναι καλυμμένοι συναισθηματικά για την υπόλοιπη ζωή τους.Ούτε πιστεύω ότι υπάρχει μάνα που δεν αγάπησε το παιδί της. Η αγάπη όμως που χρειάζεται ένα παιδί, δεν είναι η αγάπη του καθήκοντος, το γέννησα, πρέπει να το αγαπώ. Η αγάπη που χρειάζεται ένα παιδί είναι... Σε αγαπώ όπως κι αν είσαι. Σε αγαπώ γι αυτό που είσαι. Αγαπώ όλα όσα κάνεις γιατί τα κάνεις καταπληκτικά.
Πως ξεπερνάει ένας άνθρωπος όλα αυτά; Όσο και να δουλέψεις, με τον εαυτό σου, ποτέ δεν τα ξεπερνάς!!!
Πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου περιμένοντας την αναγνώριση, όμως αυτή δεν ήρθε ποτέ. Κανενός άλλου την αναγνώριση. Μόνο τη δική της. Εγώ πίστευα πάντα, ότι αξίζω. Πιστεύω στον εαυτό μου και στη δύναμη μου, στο μυαλό και τη θέληση μου.
Ποιος άλλος όμως το πιστεύει;
Μεγάλωσα...Μα... Ακόμα ήθελα να ακούσω ένα έστω, ένα μπράβο της, που όμως δεν ερχόταν ποτέ. Ώσπου, ένα βράδυ….Πριν μερικά χρόνια...
Έσπασα. Ξέσπασα. Έβγαλα από μέσα μου όλη την οργή, όλο το παράπονο, όλη την πίκρα τόσα χρόνια. Εκείνη στη αρχή τα έχασε (δεν περίμενε τέτοιο ξέσπασμα από μένα ποτέ.
Πάντα απέφευγα να την πικράνω, δάκρυζα, θύμωνα, πήγαινα στο άλλο δωμάτιο, ποτέ όμως δεν της μίλησα άσχημα)μετά άρχισε να διαμαρτύρεται κλαίγοντας, εγώ; Σε μένα τα λες αυτά; Εγώ δεν έκανα για σένα αυτό... εκείνο.. το άλλο...
Ναι μαμά τα έκανες. Από υποχρέωση όμως.Τι…; δεν σε αγαπάω εγώ; Αχάριστη ε, αχάριστη.
Με αγαπάς μαμά. Με αγαπάς επειδή με γέννησες. Δεν σου αρέσω όμως, δεν σου κάνω...
Δεν είμαι το παιδί που θα ήθελες να είμαι, και δεν μου το συγχώρεσες αυτό ποτέ.
Εγώ, όμως είμαι το παιδί σου, και θέλω να με αγαπάς για αυτό που είμαι. Γιατί το αξίζω να με αγαπάς.Κουράστηκα, εξαντλήθηκα, ξεψύχησα να προσπαθώ να κερδίσω μια γλυκιά κουβέντα βγαλμένη από την ψυχή σου.Δεν θυμάμαι το χάδι σου. Δεν με ζέστανε το βλέμμα σου.Δεν θέλω μαμά να φύγεις... η να φύγω από τη ζωή, και να μην βγάλω από μέσα μου ότι καταστρέφει τη ζωή μου.
Με καταστρέφει η άρνηση σου, μπορείς να το καταλάβεις αυτό;
Είπα...είπα...είπα... Θύμωσε πολύ, σηκώθηκε το ίδιο βράδυ να φύγει για Θεσσαλονίκη. την ικέτεψα να μείνει, να μην το βάλει στα πόδια αλλά στάθηκε αδύνατο.
Μόνο την ώρα που έμπαινε στο τραίνο ήρθε κοντά μου, έγειρε να με φιλήσει, και άκουσα έναν ψίθυρο, αρκετά δυνατό όμως... ώστε να είμαι σίγουρη…
Συγχώρεσε με παιδί μου………………………Στην αρχή σκέφτηκα ότι ήταν ειρωνικό….
Δεν ήταν όμως, και το διαπίστωσα λίγες μέρες αργότερα, και πάντα από τότε.
Σε αγαπάω παιδί μου. Κάθε φορά που μιλάμε στο τηλέφωνο το ακούω να μου το λέει, όχι δειλά, όχι δισταχτικά, όχι από υποχρέωση.ίσως... επειδή τώρα ξέρει ότι το έχω ανάγκη.
Όμως... Δίκοπο μαχαίρι, Και δυο ήταν οι δρόμοι, είχα αποφασίσει ότι... Έπρεπε να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς να έχω ανάγκη την επιβράβευση και την αγάπη της... Η αποφάσιζα... να κόψω κάθε γέφυρα που με ένωνε μαζί της....
Η ...Να κάνω αυτό που έκανα. Να χώσω βαθιά το μαχαίρι στην πληγή. Χαίρομαι που αυτό έκανα!!!
Είχα ορκιστεί...Μικρο κοριτσάκι ακόμα. Εγώ θα κάνω παιδιά και θα τα λατρεύω, θα τους δώσω τόοοση πολύ αγάπη... Τόσο χάδι...Τόσα μπράβο... Γιατί τα δικά μου παιδιά θα τα αξίζουν όλα αυτά! Θα τα αξίζουν γιατί η αγάπη μου θα τα κάνει σπουδαία...Θα είναι σπουδαία γιατί θα είναι της ψυχής μου τα παιδιά. Και δεν θα έχουν καμιά ανάγκη να ζητιανεύουν την αγάπη, αυτή...θα έρχεται στη ζωή τους σα δώρο...Σαν καθαρό νερό που κυλάει στο ποτάμι.

Έκλαψα...

2008-06-27T04:32:00.000-07:00

Για χρόνια χαμένα.
Για στιγμές ευτυχίας.
Για ανθρώπους που φύγανε.
Για λάθη που γίνανε.
Για όνειρα ανεκπλήρωτα.
Για φόβους ανεξήγητους.
Για φίλους κάπου... κάποτε.
Για έρωτες χαμένους...
Για έρωτες κερδισμένους...
Σημαντικούς κι ασήμαντους.
Για το χθες, που όλο μακραίνει...
Για το αύριο που δεν γνωρίζω...
Για το σήμερα που δεν ορίζω.
Έκλαψα για τόσα κι άλλα τόσα.
Σε ένα δωμάτιο κλεισμένη.
Εγώ και εγώ.
Σε λίγους. Ελάχιστους...
Χαρισα το προνόμιο να δουν τα δάκρυα μου.
Αφέθηκα σε αυτούς με εμπιστοσύνη.
Κι αυτοί...
Κάναν το δάκρυ πιο αλμυρό.
Και αιώνιο.

Μάνα...Γυναίκα...Γυναίκα... Μάνα...Μητέρα...Θηλυκό...

2008-06-22T16:26:00.000-07:00

Οταν χώρισα ήμουν στα είκοσι πέντε. Τα παιδιά μου, ήταν επτά, τεσσάρων, και δυο ετών. Δεν υπήρχε βοήθεια από πουθενά. Οι γονείς μου έμεναν μακριά.
Δεν θα σταθώ όμως στο πρακτικό του θέματος... ούτε να τα θυμάμαι θέλω πια. Πολλές φορές αναρωτιέμαι... Εγώ ήμουν; Που την βρήκα τόση δύναμη; Πως άντεξα;
Δεν είμαι σίγουρη πια, αν η απόφαση μου να χωρίσω ήταν σωστή. Οχι για μένα, γι'αυτό ήμουν σίγουρη. Για τα παιδιά όμως;
Μήπως έπρεπε να μείνω και να ανεχτώ τα πάντα;
Σήμερα ...αυτό θα έκανα μάλλον.
Από την άλλη λέω... πως θα μεγάλωναν τα παιδιά με δυο γονείς που έχουν τόση απόσταση μεταξύ τους; πόσο θα άντεχα να μην δείχνω πως πραγματικά έχει η κατάσταση;
Τότε θεώρησα ότι είναι καλύτερο και για τα παιδιά να έχουν τον έναν από τους δυο και να ζουν μακριά από φασαρίες και ψυχικές παγωνιές.
Έχω πολύ καλή σχέση με τα παιδιά μου, ζεστή και τρυφερή. Είμαστε οικογένεια είμαστε εμείς οι τέσσερις, υπήρξαν όμως στιγμές πόνου, δεν θα ξεχάσω ποτέ που η μια μου κόρη σε ένα εφηβικό της ξέσπασμα, μου είπε.... με ρώτησες εμένα αν ήθελα να ζήσω χωρίς τον πατέρα μου;
Παρ'όλο που ήξερε... κι ας μην είχε καλή σχέση με εκείνον, και ήταν αρκετά μεγάλη πια για να ξέρει και να κρίνει συμπεριφορές, τι κι’αν μετά μου ζήτησε συγνώμη… τι κι’αν μου είπε χιλιάδες γλυκά λόγια; εγώ είχα ισοπεδωθεί, όχι για μένα, για εκείνη... και για τις αδερφές της. Τα παιδιά μου νιώθουν έτσι!!Εχουν πληγή. Δεν ήταν τόσο ανώδυνο όσο φαινόταν.

Ήμουν πολύ νέα για να μην κάνω σχέσεις με άλλους άνδρες, ήμουν πάρα πολύ προσεκτική πάντα... Ομως... Ειλικρινής και έντιμη στη σχέση μου μαζί τους, και όσο μεγαλώνανε καλλιέργησα σχέση φίλιας μεταξύ μας. Φιλία με... όρια. Ξέρανε καλά ότι είμαι πρώτα η μαμά τους, μια φιλική μαμά, ότι... τα πάντα μπορούσανε να κουβεντιάσουν μαζί μου.

Δεν τα παραμύθιαζα τα παιδιά μου...Δεν τα μεγάλωσα στο ψέμα...Δεν έλεγα ποτέ πάω τη φίλη μου για καφέ ενώ έβγαινα ραντεβού με τον γκόμενο.( αυτό... ίσως έσωσε πολλά, γιατί ένα από τα κέρδη μου, είναι ότι... πέρα από την αγάπη, που είναι δεδομένη, με εκτιμούν ως άνθρωπο και χαρακτήρα.) όταν είχα μια σχέση την γνωρίζανε. (όχι απαραίτητα τον άνθρωπο, ευτυχώς είχα τη λογική και την προνοητικότητα να το αποφύγω αυτό σε μεγάλο βαθμό) αλλά όσο και προσεκτική να ήμουνα, όσο και να απέφευγα την οικειότητα του να έρχεται κάποιος σπίτι μου... σε σχέσεις μακροχρόνιες και δυνατές το επέτρεψα να γίνεται κάπου κάπου, (αναγκαστικά περισσότερο, δεν είχα άνθρωπο να τα αφήσω, έβγαινα μόνο όταν ερχόταν από τη Θεσσαλονίκη η μαμά μου-παρ όλη τη γρίνια της γιαυτό,- η η αδερφή μου που περνούσε μαζί μου τα διαστήματα που δεν είχε σχολείο. κάπου κάπου καμιά φίλη...περισσότερο έκανα συγκεντρώσεις στο σπίτι, γιατί πάντα ήμουν κοινωνικός και ζωντανός άνθρωπος.)
ΛΑΘΟΣ!!!
Πως όμως μια νέα κοπέλα, να στερηθεί τη χαρά του έρωτα; της αγάπης ενός άντρα; το φιλί...το γλυκό, η ...το... "βρώμικο;"... Το χάδι... τις νύχτες που κατάκοπη από τα προβλήματα... λυγάει και αφήνει ελεύθερο το λυγμό που καιρό κρατάει σαν κόμπο στο λαιμό; πως...και ποιος να της πει... όχι, δεν πρέπει... όχι δεν επιτρέπετε αυτό σε σένα... Ποιος θα έχει την απανθρωπιά να της πει...Κανένας δεν θα σου κρατάει το χέρι σου τις κρύες νύχτες της μοναξιάς; , Για κανέναν δεν θα πεις...Να ο άνθρωπος μου!

Μου είπε πριν λίγα χρόνια μια από τις κόρες μου ότι μια φορά ήθελε κάτι να μου πει αρκετά σοβαρό για εκείνη, και μπήκε στο δωμάτιο μου, φυσικά χωρίς να χτυπήσει την πόρτα εγώ κοιμόμουν, ήταν εκείνος τις είπε να μη με ξυπνήσει, αυτό ήταν! τον μίσησε!
Όταν καμιά φορά τον αναφέρω με τις φίλες, η με την αδερφή μου όπως τις προάλλες, ξινίζει... και λέει... ποιος; αυτός ο αντιπαθητικός;
Γιατί παιδί μου μια χαρά ήταν ο άνθρωπος, ναι... σιγά... θα ξεχάσω εγώ τότε που τον είδα στο δωμάτιο σου και μου είπε να μη σε ξυπνήσω.( και σίγουρα δεν ήταν για το ξύπνημα μου, ούτε η ίδια θα με ξυπνούσε, ήταν που θεώρησε ότι αυτός ο άνθρωπος εκείνη τι στιγμή μπήκε ανάμεσα μας) φαντάζομαι λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια τις σκέψεις που έκανε το παιδί μου και πόσο πληγώθηκε, και δεν συγχωρώ τον εαυτό μου.
Είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να προσέχει μια μάνα που μεγαλώνει μόνη της παιδιά... που δεν θα μου φτάσει ολόκληρο βιβλίο να τα γράψω.

Ναι... είναι προσωπικό θέμα, αλλά... δεν καταλαβαίνω, γιατί να μη μάθουν άλλες μάνες να αποφύγουν τα λάθη που έκανα εγώ; Θεωρώ ότι είναι ανθρώπινο και δε σηκώνει εγωισμούς. Για ψυχές παιδιών μιλάμε... Την... καλή εικόνα μας θα κοιτάξουμε να σώσουμε;!!!
Αφιερωμένο, με συμπάθεια και κατανόηση στην... single mamma, με την ευχή...
Να είναι όλα καλά για σένα ,και να έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις όλα αυτά που... Δεν θα αποφύγεις.

Κουτσομπολιό; η... Κοινωνική κριτική;

2008-06-19T16:15:00.000-07:00

Είμαι μια χωριάτισσα και το γουστάρω πολύ.
ένιωθα ευτυχισμένη όταν κατάφερνα να βρεθώ στο χωριό.Και όχι μόνο στο δικό μου.
Εκεί όμως, στο δικό μου χωριό...(πόσο τυχερή νιώθω που έχω το δικό μου χωριό!...)
Εκεί λοιπόν ζωντανεύω. Αναπνέω καθαρό αέρα, ξαναγίνομαι παιδί. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που επέστρεψα για να ζήσω εδώ.
Μου άρεσε πολύ τότε -που πριν καλά καλά φτάσω- (δεν καταλάβαινα ακόμα πως στο καλό το μυρίζονται ότι έφτασα) ακούω τον έναν πίσω από τον άλλο, να με φωνάζουν έξω από την καγκελόπορτα (όχι… για να μη νομίζουν μερικοί ... ότι δεν έχουμε καγκελόπορτα…
αμέ… και κάγκελα, και μάντρα έχουμε, τι… ακόμα με συρματοπλέγματα νομίζετε ότι είμαστε;)
Που θέλανε όλοι να πιούμε καφέ παρέα, να τα πούμε, να μάθουν τα νέα μου...τι κάνουν τα παιδιά;
Πιο παντρεύτηκε;;Χώρισε κανένα; Εγώ; Πως πάω; Έχω κανένα γκόμενο;
Γιατί, την άλλη φορά έλεγα για έναν Κώσταγιάννηπέτροκίτσογιώργολευτέρη,τώρα; Υπάρχει; Τον έστειλα για βρούβες;
Με έστειλε αυτός στον αγύριστο; Βεβαίως!!! Εχει σημασία! Γιατί άμα τον έστειλα…
Καλή... πουτάνα είμαι… (άντε βρε... φαινόταν από μικρή ότι ήταν γυναίκα τις π…..ας σιγά μην άλλαζε μεγαλώνοντας.
Μπα… με το...' κουσούρι' γεννήθηκε, βρε... δε θυμάσαι τότε που τους πιάσαμε στην αποθήκη με τον Γιαννάκη; Τάχα μου, ψάχνανε να βρούνε το γατί που χάθηκε, φταίει μετά το αγοράκι που τη στρίμωξε στη γωνία και της τον ψιλοακούμπησε;
Ας μην του κούναγε την ουρίτσα της η νυφίτσα)
Αμα με έστειλε… Ε…!! πώς να με αντέξει ο χριστιανός, τόσο εγωίστρια και ξεροκέφαλη που είμαι… άσε που μπορεί να με έπιασε και με κανέναν! που... μάλλον δηλαδή... Όλοι λοιπόν ήθελαν να με δούνε, να μάθουν… Και εγώ διασκέδαζα με όλα αυτά.
Με καλούσαν στα σπίτια τους να φάμε μαζί, να κοιμηθώ εκεί, να μαζευτούμε όλα τα παλιόπαιδα, Ααα… βρε είναι εδώ και η Άννα, από τον Καναδά, θα πάμε να τη δεις.
Τι κρίμα, άμα ερχόσουν μια βδομάδα νωρίτερα θα προλάβαινες και την Καίτη.
Τη φίλη σου βρε... την κοντούλα που είχε πάρει εκείνον τον αχαΐρευτο από την Κοζάνη τον…πως τον λέγανε….
Μωρέ… μια χαρά έκανε και του τα φόρεσε....Να τη δεις τώρα κυρία! με τον τότε γκόμενο, κατάφερε τον τύλιξε και την παντρεύτηκε.
Πολλά λεφτά, δυο και τρία φουστάνια την ημέρα άλλαζε, άσε τα χρυσαφικά της, η Άρτα με τα Γιάννενα. μη σου πω και η Θεσσαλία μαζί.
Και ρώταγε, και ξαναρώταγε για σένα. Βρε πολύ θα ήθελα να την δω αυτήν την κοπέλα, τι ωραία που περνούσαμε τότε μαζί.
Μη χέσω …ξέχασε τότε που τα έριξε σε κείνο το καλό παιδί από το διπλανό χωριό που σε αγαπούσε... Τώρα θέλει να σε δει. Καλό κορίτσι, πολύ καλό κορίτσι. μικρές ήσασταν τι μυαλό είχε τότε και αυτή?
Έλα, έλα να σου δείξω τι μου έφερε, χουβαρντού παιδί μου, ε… άμα τα έχεις…
Εγώ λοιπόν περνούσα και περνάω καλά με αυτούς τους ανθρώπους, γιατί με ξέρουν και τους ξέρω από τότε που γεννήθηκα, τους αγαπάω γιατί κρατούν ζωντανές τις μνήμες μου, και γιατί δεν διαφέρουν σε τίποτα από κάτι... δήθεν πολιτισμένους, που μετονόμασαν το κλασικό κουτσομπολιό σε… Κοινωνική κριτική.
Αλλά… μάλλον διαφέρουν σε κάτι… Αυτοί εδώ....είναι γνήσιοι…
Δεν θα σου την φέρουν πισώπλατα, άμα θέλεις να φυλαχτείς, ξέρεις από τι, και από ποιον, γιατί δεν ντύνονται την ψευτιά και την υποκρισία.
Περνάω καλά με αυτούς τους ανθρώπους γιατί άμα τους πω το πρόβλημα μου, θα δω τα μάτια τους να βουρκώνουν, και δεν θα πουν ότι τους πείραξε ο καπνός.
Τους αγαπώ γιατί όπως κι αν είμαι, για αυτούς είμαι εκείνο το κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια και τις φακίδες που έπαιζε με τα δικά τους παιδιά, η με τους ίδιους. Που μοιραστήκαμε την ίδια φέτα ψωμί με ζάχαρη και λάδι.
Που τινάζαμε τα δέντρα και ρουφούσαμε τα ξυλοκέρατα.... Που αδειάζαμε τις κολοκύθες και τους κάναμε μάτια και στόμα, τους ανάβαμε ένα κερί και πιστεύαμε πως τρομάζαμε τον κόσμο.
Τους αγαπώ... Γιατί με αγαπάνε. Γιατί τους γνωρίζω και δεν τους φοβάμαι.

Ωρα για... παιχνίδι !!

2008-06-16T15:46:00.000-07:00

Με κάλεσε η Νινέτα
να παίξω πριν λίγο καιρό,
μετά από λίγο ακολούθησε η Παναγιώτα giotavita το καθυστέρησα γιατί δεν ξέρω να παίζω, και για να πω την αλήθεια δεν ξετρελαίνομαι κιόλας.
Στάθηκα τυχερή όμως... γιατί και οι δυο, μου ζήτησαν να παίξω το ίδιο παιχνίδι.έτσι... με ένα σπάρο...δυο τρυγόνια।
Εσεις... αν έχετε διάθεση... καλείστε να βρείτε, το ένα ψέμα στις τρεις αλήθειες που θα σας πω.

1)Πρωταγωνίστησα σε ταινία μικρού μήκους, που βραβεύτηκε σε φεστιβάλ κινηματογράφου, ξένης χώρας, σε ηλικία 15 ετών। ποτέ δεν την είδα αυτήν την ταινία, παρά μόνο στο μοντάζ. είχα ακούσει τότε για τη βράβευση, και μετά τίποτα.

2)ένας νεαρός, ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί μου, που δεν άντεξε την αδιαφορία, και την... 'κοροϊδευτική' μου στάση, και απελπισμένος ... πήρε τον οματιών του... και έγινε καλόγερος.

३)Για πολλές μέρες... η μαμά μου έβρισκε ένα φίδι να κοιμάται κουλουριασμένο πάνω στο στήθος μου, όταν ήμουν βρέφος.

4) Κάποτε είχα σαν χόμπι το... ψάξιμο θησαυρών, έτσι με την παρέα μου και ένα μηχάνημα που βρίσκει τα σημεία.... ψάχναμε να βρούμε λίρες. γυρίσαμε πολλά χωριά, ανεβήκαμε σε πολλά βουνά...σκάψαμε πολλά μέτρα κάτω από τη γη...και όλα αυτά τα κάναμε φυσικά τη νύχτα, και με απόλυτη μυστικότητα।

Ας συνεχίσει το παιχνίδι όποιος θέλει...

Αντε...Ηρθε η ώρα της αλήθειας!

Tερατάκι. δεν έπεσες έξω.
Αγοραφοφία κι εσύ με κατάλαβες...
Νινετάκιιιι...έχασεςςςςςς
Και βέβαια καλογέρεψε το παιδί πατσιουράκι!Υπήρξα μοιραία γυναίκα εγώ τι νόμισες;...(χα χα χα)
Λένα μου όλες είμαστε "Ευες" από γεννησιμιού μας.
Δεν μου αρέσουν τα μήλα αλλά ,το φιδάκι μάλλον μου έκανε παρέα...
Ναι μωρέ Παναγιώτα .ποτέ δεν έψαξα λίρες και καλά είμαι και χωρίς αυτές!
Όχι βρε δεν κρύβω τις μαγικές μου ικανότητες, δεν καταλάβατε ακόμα οτι θέλω να σας μαγέψω όλες; χα χα χα...

1) Ημουνα στα 15, όταν ένας νεαρός σκηνοθέτης μου πρότεινε μέσω μιας οικογενειακής φίλης, που σπούδαζε τότε στη δραματική σχολή, να μου κάνει κάποιο δοκιμαστικό, για την ταινία που ετοιμαζόταν να γυρίσει. Η κατάληξη ήταν να είμαι η ηρωίδα της μικρής ταινίας του. Εμαθα πολλά χρόνια μετά ότι πήρε κάποια διάκριση, αλλά τότε λόγω ηλικίας, δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω περισσότερα.

2) Ο Γ. λοιπόν, ένα συνεσταλμένο παιδί της επαρχίας, οικογενειακή γνωριμία από την εκλησια (οπου με τραβολογουσε η μανα μου νυχθημερων) με φλερταριζε κοιτωντας τη γη απο τη ντροπη του, και κατακοκινος σαν παντζαρι, εγω...διαόλου κάλτσα τότε τον τσιγλιζα, διασκεδαζοντας με ολο αυτο το ντροπαλο και συνεσταλμενο φερσιμο του, και επειδη δεν μπορουσε να βγαλει ακρη μαζι μου... ηρθε με τον πατερα του να με ζητήσουν σε γαμο. Η αρνηση μου... τον εστειλε στο μοναστηρη να βρει παρηγορια στο θεό. Καμποσα χρονια μετα τον συναντησα στην εκκλησία παλι, στην επιστροφη του ασώτου στα εγκόσμια.
Βαριά η καλογερική παιδιά μου!!!

3)Μεγάλωσα σε αγροτική οικογένεια.Τα καλοκαίρια μετακομίζαμε στα καπνοχώραφα. Στήναν τα τσαρδάκια καμωμένα από κλαδιά και πλατανόφυλλα για όλο το καλοκαίρι.Τριών μηνών ήμουν τότε μέσα σε μια κούνια φτιαγμένη από λυγαριά,δεμένη σε δύο δέντρα.Σαν ήρθε η μάνα μου να με θηλάσει βρήκε το φίδι να κοιμάται κουλουριασμένο στο στήθος μου.Στις τσιρίδες που έβαλε,εκείνο ξύπνησε και απομακρύνθηκε νωχελικά από την κούνια μου.
Την επόμενη και μεθεπόμενη μέρα η μάνα μου ήρθε αντιμέτωπη με το ίδιο σκηνικό.Είναι μια περίεργη ιστορία που θα σας την διηγηθώ εκτενέστερα κάποια στιγμή...

4)Σιγά και να μην πήγαινα εγώ βραδιάτικα να ψάχνω για χρυσάφια και ρουμπίνια που φοβάμαι και την σκιά μου τα βράδια.Ακόμα και αν ήξερα πως με περιμένουνε σε συγκεκριμένο μέρος θα έτρεμε το φυλλοκάρδι μου και δεν θα πήγαινα ποτέ!
Ισως φταίει πως το χρήμα δεν υπήρξε ποτέ σημαντικό για μένα για να μπω σε τέτοιες περιπέτειες.
Ουφ,ουφ τα είπα τελικά. Παναγιώτα και Νινετάκι σας έκανα το χατήρι αλλά μην τολμήσετε ξανά να με βάλετε σε τέτοια διαδικασία ...γιατί θα σας πνίξω και τις δύο στην θάλασσα της Πιερίας.Δεν με λυπάστε βρε?Τι να θυμάμαι τώρα από όσα πέρασα???
Παιχνιδάκια δεν σας ξαναπαίζω αλλά για να σας γλυκάνω κερνάω γλυκό καρυδάκι φτιαγμένο με τα χεράκια μου από την καρυδιά του κήπου μου.
Σας αγαπώ...

Δεν είμαι η κοκκινοσκουφίτσα!!!

2008-06-10T07:10:00.000-07:00

Όχι δεν είμαι.
Μια ξυπόλυτη είμαι, που δεν χαμπαριάζω τίποτα και τολμώ...έχω το «θράσος»... να περπατώ στα αγκάθια.
Δεν φοβάμαι τα τρυπήματα τους – όλα μια συνήθεια είναι- ούτε τα μαχαιρώματα φοβάμαι. Eκτός... από τα πισώπλατα. Εκεί.. τα χάνω, στέκομαι ανήμπορη και ανίκανη για κάθε αντίδραση που πιθανόν θα με προστάτευε.
Δεν είμαι η κοκκινοσκουφίτσα, και δεν με τρομάζουν οι λύκοι (αν είναι αυθεντικοί λύκοι και όχι μαϊμούδες μιμούμενοι λύκους.)
ίσα ίσα... μπορώ να παίξω μαζι τους καθαρά «παιχνίδια».

Δεν είμαι η κοκκινοσκουφίτσα.
Και δεν κουβαλάω καλούδια στο καλάθι μου. Το γεμίζω μόνο όποτε βρω κάποιο σπάνιο λουλούδι, Μια όμορφη μουσική, μια λέξη, ένα νόημα, μια ανάμνηση, και αύρα από ανθρώπους που ξέρουν να λένε Σ’ αγαπώ.
Είμαι η ξυπόλυτη. Κι η φορεσιά μου δεν είναι κόκκινη.
Έχει το χρώμα της ζωης. του πόνου. της χαράς. του χθες... του σήμερα... του αύριο... του πάντα.

Είμαι η ξυπόλυτη και περπατώ στα αγκάθια. γιατί τα πόδια μου εκεί με παν. γιατί τα εμπιστεύομαι. ποτέ δεν μου είπαν ψέματα... ούτε ποτέ σαν λουλούδια μου παρουσιάστηκαν « παρασύροντας με» με αρώματα από φτηνά αιθέρια έλαια βαλμένα επιτήδεια σε ακριβά μπουκάλια, που... εξατμίζονται σαν βγουν στο φως.

Είμαι η ξυπόλητη και έχω τη δική μου φωνή.
Μια φωνή χωρίς φτιασίδια και κορδέλες, ανάμεσα σε τόσες άλλες.
Είμαι...Ακόμα μια φωνή!

Αφιερωμένο, με χαμόγελο στην Τανίλα, που επιμένει να με αποκαλεί κοκκινοσκουφίτσα.

ΣΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΠΕΦΤΕΙ Η ΒΡΟΧΗ

2008-06-08T16:14:00.000-07:00

Δυο νύχτες τώρα βρέχει.
Κι ακόμα βρέχει.
Ακούω να μου τραγουδάνε οι σταλαγματιές της.
Μα όχι σαν τότε, τότε τον έρωτα μου τραγουδούσε.
Τώρα σιωπή.
Τέτοιες στιγμές η σιωπή, κάνει παρέα της μοναξιάς.
Κι η μοναξιά γίνεται λέξεις...

ΣΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΠΕΦΤΕΙ Η ΒΡΟΧΗ

Στα τζάμια πέφτει η βροχή
κι εγω 'μαι πάλι μοναχή
η πόρτα του παράδεισου
και σήμερα κλειστή.

Πέφτει στα τζάμια η βροχή
και ειμαι ασυντόφευτη
απ' αγκαλία ζεστή
αχ...πόσο μου 'λειψες αγάπη!
Η πληρωμή μου σ'ενα δάκρυ.

Πέφτει στα τζάμια η βροχή
κι ο χρόνος μου τελειώνει
η πόρτα του παράδεισου
ακόμα ειναι κλειστή.

Σαν άγγελος εξόριστος
περνώ το μονοπάτι,
ψάχνοντας τον παράδεισο
και την χαμένη αγάπη!
Αχ!πόσο μου'λειψες αγάπη...
Η πληρωμή σου ένα δάκρυ.

Αηδία!!!

2008-06-06T05:15:00.001-07:00

Ε Όχι!!!

Δεν την αντέχω τέτοια υποκρισία. Δεν την μπορώ!!!

Δεν το αντέχω τόσο θράσος!!!!!!!!!!!!!!!

Μιλάς εσύ ρε βρωμιάρη; τολμάς εσύ και μιλάς;

Εσύ; που ήσουν η αιτία της καταστροφής μιας ζωης;

Εσύ; μισητέ έμπορα ονείρων, και ψυχών.

Εσύ; που κρυμμένος πίσω από την τέχνη, την έκανες να μοιάζει, εμποροπανυρηρη ωμών κρεάτων;

Εσύ; που όποιος δεν ήταν στα δικά σου ¨ανώμαλα¨ γούστα ,(Και αν ειχε το σθένος και την ψυχική δύναμη να σου αντισταθει, ) όχι μόνο δεν έκανε καριέρα, αλλά τον εξόντωνες με όποια.... ( και δυστυχώς για την τέχνη) είχες πολλά μέσα.

Εσύ έπρεπε να τον είχες αυτόν τον θάνατο σιχαμερό σκουλίκη, εσένα σου άξιζε!!!

Οχι αυτός ο ταλαντούχος ανθρωπος, (που δυστυχώς γι τον ιδιο, βρεθηκε στον σκατένιο δρόμο σου, και αυτο το πλήρωσε με τη ζωή του, γιατι βρε σίχαμα... ποτέ η ψυχή του δεν αποδέχτηκε αυτό που εξ αιτίας σου εγινε.)

Είχα πει ότι δεν θα γράψω τίποτα για τον θάνατο του Νίκου Σεργιανόπουλου, το έκαναν τόσοι και τόσοι άλλωστε, γνώστες και μη...

Δεν άντεξα όμως!

Τον είδα στην τηλεόραση πριν λίγο, να λέει...Τόλμησε να πει....!!!

Στην ομορφιά της φύσης

2008-06-05T15:29:00.000-07:00

Νοιώθω τύψεις, γιατί.... δεν ήμουν ευχάριστη τον τελευταίο καιρό, και σας μελαγχόλησα.

Γι¨αυτο σκέφτηκα να σας... ¨αποζημιώσω¨ με αυτές τις εικόνες που είμαι σίγουρη ότι θα σας χαλαρώσουν, όπως και μένα όταν προχθές βρέθηκα εκεί.

Δεν ξέρω, αλλά νομίζω ότι είναι από τα πιο όμορφα χωριά στην Ελλάδα, ίσως φαίνομαι υπερβολική, και η μεγάλη μου αγάπη με κάνει να το βλέπω έτσι, αλλά εκτος απο την ομορφιά της φύσης που θαρείς πως συγκεντρώθηκε ολη σε αυτο το μέρος... Υπαρχει τοση θετικη ενέργεια, που ακομα κι αν πας σμπαραλιασμένος ψυχολογικά, με το που πατάς το ποδι σου, ξεχνας καθε σου έγνοια και βρίσκεις νεα δύναμη.

Είναι το Λιτόχωρο.

Με ...αγαπάς είπες;

2008-06-01T16:27:00.000-07:00

Ξεκινήσαμε το βράδυ το ταξίδι με τον μουτζουρι, και φτάσαμε χαράματα στη Θεσσαλονίκη.
Πηγαμε πρώτα στο σπίτι που με φιλοξενούσε μέχρι που κατεβηκα στην Αθήνα.
Η Νίτσα... η οικοδέσποινα. (άλλη θλιβερή ιστορία η δικιά της) μας περίμενε, ήπιαμε καφέ, τους άφησα το μωρό... Και...Ξεκίνησα... έτοιμη για όλα.
Hξερα τι με περίμενε, αλλά αυτό έπρεπε να το κάνω μόνη μου, Ε..δεν θα με σκότωνε κιόλας!
Χτύπησα το κουδούνι. Άνοιξε την πόρτα... τη θέλεις εσύ εδώ; μας ντρόπιασες και έχεις μούτρα να έρχεσαι σε αυτό το σπίτι; να πας εκεί που έκανες τα αίσχη σου!
Μου έκλεισε την πόρτα!! Σε παρακαλώ μπαμπά... άνοιξε μου, να σου μιλήσω για λίγο και θα φύγω.
Παρακαλούσα εγώ να μου ανοίξει... έβριζε εκείνος από μέσα... Ήξερα όμως καλά τον μπαμπά μου... Ήξερα την αδυναμία που μου είχε.
Κάποια στιγμή μου άνοιξε, συνέχιζε να μου λέει πόσο τον ντρόπιασα, που δεν έχει μούτρα να βγει στην κοινωνία....έλεγε..φώναζε...έβριζε... Κουράστηκε κάποια στιγμή, και μπόρεσα να μιλήσω, σου ζητώ συγνώμη μπαμπά, ξέρω ότι δεν γίνανε τα πράγματα όπως θα έπρεπε, γίνανε όμως τώρα δεν αλλάζει αυτό, έχω ένα μωρό τώρα, είναι το εγγόνι σου, δεν θέλεις να το γνωρίσεις; και είμαι παντρεμένη τώρα ρε μπαμπά, ( έριξα και το τελευταίο μου χαρτί)
Είπα ... εξήγησα... ικέτεψα να με συγχωριση... να με δεχτεί με το παιδί στο σπίτι... Τίποτα!!!
Πείσμωσε, και δεν ήθελε να ακούσει, άκουγαν μονό τα αυτιά του, όχι η ψυχή του. Τσακίσου φύγε από δω...!!!
Σηκώθηκα να φύγω, τι θα κάνω θεέ μου; που θα πάω; τι με περιμένει; έσυρα τα βήματα μου ως την πόρτα... την άνοιξα... (εκείνος συνέχισε να με βρίζει και να μου λέει να μην ξαναπατησω το πόδι μου εκεί) κατεβηκα το πρώτο από τα τρία σκαλιά, και....
Και που είναι το μωρό τώρα; το άφησα στη Νίτσα με τη μαμά.
Τσακίσου να πας να το φέρεις!!!
Αχ... μπαμπά μου καλέ... γύρισα και έπεσα στη αγκαλιά του, (πάντα με ζέσταινε η αγκαλιά του) έκλαψα, έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει όλων αυτόν τον καιρό.
Έβγαλα φτερά και πέταξα, πήρα το μωρό και πηγαμε σπίτι.
Την πήρε αγκαλιά... Την λάτρεψε, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωης του!!!
Άρχισα να ψάχνω να βρω που είναι ο...¨πατερας¨ Και... σύζυγος (Είχα και σύζυγο, τρομάρα μου.)
να τον ενημερώσω για τις αλλαγές της ζωης μας, και που θα μπορούσε να μας βρει αν ήθελε.
Τον βρήκα από τη στρατολογία, του έγραψα... πήρα ένα ψυχρό σημείωμα, και... το πήρα πια απόφαση!
Αυτός ο άνθρωπος... δεν θέλει να είναι κομμάτι της ζωή μας, ας εμφανιστεί όποτε θέλει να πάμε σε έναν δικηγόρο. του το έγραψα, και τέλος!
Όλα καλά λοιπόν! Είχα το μωρό μου... Είχα τους γονείς και τα αδέρφια μου...Τι άλλο ήθελα; Κυλούσαν οι μέρες ήρεμα, το μωρό μου, μου έδινε την ευτυχία, αυτή ήταν τα πάντα για μένα, και εγώ της έδινα όλα όσα είχα μέσα μου, ήταν ο ήλιος μου, το φεγγάρι μου, το συμπάν μου.
Εγώ και το μωρό μου!!! Χαλάλι όλα όσα πέρασα, τόσα και άλλα τόσα θα περνούσα αν χρειαζόταν, για να ζήσω αυτήν την ευτυχία, για να βλέπω αυτό το πλάσματα να μου χαμογελάει. Έτσι... πέρασαν έξη μήνες.
Και ένα βράδυ... χτύπησε το κουδούνι, άνοιξε ο μπαμπάς, από πίσω και η μαμά, άκουγα μες τον ύπνο μου ομιλίες έκπληκτες φωνές... κατάλαβα. κατάλαβα αλλά δεν μπορούσα να το πιστέψω. μπα, ίσως το βλέπω σε όνειρο.
Δεν ήταν όνειρο. ηρθε στο δωμάτιο η μαμά... ξύπνα... ηρθε ο........ άσε με ρε μαμά με τα χαζά σου, ώρα που τη βρήκες.. νυστάζω, άσε... ακούω τη φωνή του. θα την ξυπνήσω εγώ!!!
Πριν... ξυπνήσει εμένα, έσκυψε δίπλα στην κούνια, δεν ξέρω αν νοιώθουν τα μωρά... αλλά αυτή η σκατούλα... θαρρείς και ένοιωσε την παρουσία του, άνοιξε τα ματάκια της και του χαμογέλασε (έτσι έλεγε αυτός μετά) Κάθισε στο κρεβάτι και απαλά... γλυκά με ξύπνησε.
Άνοιξα τα μάτια, δεν ονειρευόμουν! Ήταν αυτός, και στο βλέμμα του έβλεπα μόνο αγάπη και τρυφερότητα ( ρε...σκεφτηκα, θα με τρελάνει αυτός) Περάσαμε το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας κουβεντιάζοντας, Για το τι έγινε, πως έγινε...και... τώρα; Τώρα θα ζήσουμε μαζι ευτυχισμένοι ειπε... μα.. αφού εσύ μου είπες...Αφού δεν με αγαπάς,...
Σε αγαπάω ρε χαζή, πάντα σε αγαπούσα... Τότε; γιατί όλα αυτά;!
Ηρθα στη... δική του θέση...κατανόησα... και...τον συγχώρησα!!!
Από κει και πέρα ζήσαμε στιγμές έντονου έρωτα και πάθους, που όμως πολύ φοβάμαι... ότι ποτέ δεν έγινε αγάπη από την πλευρά του.
Κάναμε και αλλα παιδιά. Όμως... εκείνος ποτέ δεν ήταν συνειδητοποιημένος, ποτέ δεν ένοιωσε έτοιμος να αναλάβει ευθύνες.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, ούτε έχει νόημα
Δεν είχε ζήση έλεγε τη ζωή του, και την ζούσε τώρα, μα ούτε και εγώ έζησα κάτι άλλο του έλεγα... δεν είναι το ίδιο, απαντούσε, εσείς οι γυναίκες ωριμάζετε πιο νωρις απο μας.
Ετσι... μάθαινα, ανακάλυπτα, σχέσεις με ...διάφορες φίλες φίλων, κλπ ( πολλές από τις περιπέτειες του, μου τις εξομολογούταν ο ίδιος)
Μετά από επτά χρόνια, σε μια από αυτές του τις σχέσεις... που φάνηκε να είναι κάτι περισσότερο από πήδημα, ένα ξημέρωμα που γύρισε σπίτι, Του είχα ετοιμάσει τα ρούχα του σε... μαύρες σακούλες σκουπιδιών, και μόλις άκουσα το αυτοκίνητο να σταματάει... άνοιξα την πόρτα και... μια μια της πετούσα στον δρομο.
Αρκετα είχα ανεχτεί, έχει και η μαλάκια τα όρια της.
Το μικρότερο παιδί μου ήταν δυο ετών!!!

Άντε κορίτσι μου... Μάζεψε πάλι τα κομμάτια σου, και προχώρα. Θα τα καταφέρουμε. Είσαι δυνατή εσύ, δεν φοβάσαι...Έχεις σκοπό στη ζωή σου, έχεις να μεγαλώσεις τρία παιδιά.
Μηηηηηηηηηηη...!
μην αρχίσεις τώρα να κλαψουρίζεις.
ΜΗ...!
ΔΕΝ...!
ΟΧΙ...!
ΚΡΑΤΑ..!
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...!!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!!!
Έτσι έλεγα στον εαυτό μου κάθε φορά που πήγαινα να λυγίσω. και κράτησα!

Όσες φορές δεν με πείθανε τα..λογια μου... αφού έβαζα τα παιδιά για ύπνο, κουκουλωνόμουν κάτω από το πάπλωμα ( και τώρα το κάνω) και δάγκωνα τα χέρια μου για να μην ουρλιάζω.
Μεγαλώσαμε μαζί με τα παιδιά μου, ενωμένες σαν αγκαλιά, σαν γροθιά, καμια δυσκολία δεν στάθηκε ικανή να μας λυγίσει, οτι και να γινόταν εκει εξω...Εμεις είχαμε η μια την άλλη.
Σήμερα... Καμαρώνω τα τρία καταπληκτικά παιδιά μου, και είμαι μια περήφανη μάνα, και ευτυχισμένη γιαγιά!!!

Σαν σήμερα γέννησα το πρώτο μου παιδί.
Αυτό το ευλογημένο πλάσμα, που βρήκε από αυτήν την περιπέτεια.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ!!!!
Είμαι εδώ κοριτσάκι μου!! Πάντα θα είμαι εδώ!!!

Σήμερα γάμος γίνεται....

2008-05-27T16:50:00.000-07:00

Κουμπάρες,Δυο από τα κορίτσια της παρέας, η μια ήταν η κόρη της κ, Μ, και η άλλη φίλη της, αυτή η φιλία δεν έπρεπε να χαθεί έτσι...
Κουμπάρες λοιπόν. Και νονές του μωρού μου αργότερα... οι κοπέλες που στάθηκαν στο πλευρό μου σαν αδερφες, στις δυσκολότερες μέχρι τότε στιγμές της ζωης μου.
Και έφτασε η...¨Μεγαλη¨μερα.
Ξύπνησα το πρωί, όπως και όλες τις άλλες μέρες, δεν είχα δα... και να στολιστώ για νύφη, ένα τσουβάλι θα έριχνα πάνω μου. Οσο για κομμωτήριο και τα σχετικά, ούτε κουβέντα.
Δεν ήμουν ευτυχισμένη... δεν ήμουν δυστυχισμένη...Δεν ήμουν τίποτα! Δεν ήμουν εκεί...Δεν ήμουν εγώ!!!
Ηρθε η ώρα να πάμε στην εκκλησία, έκανα το σταυρό μου και ξεκίνησα.
Εκείνος ήταν εκεί, με τρία ροζ τριαντάφυλλα, σε πρόχειρο μπουκέτο. μπήκαμε στο εσωτερικό της εκκλησίας, και ο παπάς άρχισε το μυστήριο, εκείνη τη στιγμή δυο περιστέρια μπήκαν, και ήρθαν να ξαποστάσουν... το ένα, στον ώμο του γαμπρού, και το άλλο στον δικό μου, έγινε ένα σούσουρο από τους έτσι κι αλλιώς, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού παρευρισκομένους...(Απο τους δικούς του δεν ήρθε κανένας, και αποτους δικούς μου, μόνο η μαμά μου) γούρι γούρι.. θα ζήσουν ευτυχισμένα τα παιδιά. Το πίστεψα. Σκέφτηκα.. δεν είναι και κάτι που συμβαίνει σε όλους τους γαμους, συνέβη στον δικό μου, άρα είναι καλός αιωνός.
Τελείωσε το μυστήριο, και γυρίσαμε στο σπίτι...Πέρασε η υπόλοιπη μέρα...αμήχανα. Βαριά.
Στο δωμάτιο σε μια γωνιά οι λαμπάδες... τα στέφανα...στην άλλη οι μπομπονιέρες ( είχαμε και μπομπονιέρες …χα) στην παραπέρα το...¨Νυφικό¨ και παραδίπλα το γαμπριάτικο κουστούμι.
Νύχτωσε. Ξαπλώσαμε και μείς ως κανονικοί άνθρωποι ( όχι ως κανονικοί νεόνυμφοι) και... αρχίσαμε να μιλάμε, εγώ άρχισα δηλαδή, μπας και σπάσει ο πάγος (από τότε μου άρεσε να τα συζητώ όλα) είπα... εξήγησα...έκλαψα...λύγισα.
Με κοίταγε, με ένα βλέμμα που ποτέ δεν είχα ξαναδεί στα τρία σχεδόν χρόνια που τον ήξερα, βλέμμα σκοτεινό, άγνωστο. Με φόβισε αυτό το βλέμμα, και... μίλησε.
Ένα πράγμα να θυμάσαι!!!
Αυτό που μου έκανες θα μου το πληρώσεις πολύ ακριβά!!!
Το΄χω καλύτερα να πάω να πέσω από την ακρόπολη, παρά να ζήσω μαζι σου!!!
Μέσα από τα γεμάτα δάκρυα μάτια μου, ξεχώριζαν οι λαμπάδες.. οι μπομπονιερες..και μια σκέψη μόνο μου τρυπούσε το μυαλό.
Έτσι τον ονειρεύτηκα εγώ τον γάμο μου;
Αυτός ο γάμος μου άξιζε εμένα;
Προσπαθούσα να καταπιώ τους λυγμούς μου, μην ακούσει η μάνα μου που κοιμόταν σε ένα ράντζο στο χολ. τη χρώσταγε η έρμη να τα ζει αυτά;
Μια μάνα ήταν, που είχε όνειρα για την κόρη της. όνειρα απλά, απλοϊκά ίσως. Ένα καλό παιδί, να με αγαπάει και να με φροντίζει.
Όλη νύχτα!!!
Όλη τη νύχτα… εκείνος με έβριζε, και με απειλούσε, και οταν του τελειωναν οι λέξεις,μου εριχνε μια ξεγυρυσμένη τσιμπιά, γυρνώντας μου το δέρμα στροφή, δεν ήξερε πώς να ξεσπάσει το μίσος του.
Αυτός ο άνθρωπος που.... με¨αγαπούσε¨.Που έλεγε πόσο ευτυχισμένοι θα ζούσαμε κάποτε οι δυο μας.
Το πρωί, σηκώθηκα... (εκείνος είχε ήδη φύγει το ξημέρωμα, ότι.. πρέπει να μπει στο στρατόπεδο) με όλο μου το πρόσωπο πρησμένο, το κορμί μου πονούσε παντού από τις τσιμπιές.
Στο κουζίνα, ζαρωμένη στη γωνιά του τραπεζιού η μάνα μου, με κοίταξε, με μάτια κατακόκκινα, και κατάλαβα.
Τα είχε ακούσει όλα. Έκλαιγε και εκείνη μαζι μου όλη νύχτα.
Πέρασε η μέρα, όπως όπως...Και το βράδυ...Αίμα!
Νοσοκομείο επειγόντως!
Εισαγωγή... Ακινησία...Ενέσεις...Φάρμακα. Δεν έπρεπε να γεννήσω τώρα, έπρεπε να κλείσω τον όγδοο πάση θυσία.
Ο...¨Αγαπημένος¨μου...Άφαντος!
Περάσανε δέκα μέρες. και ένα απόγευμα… ξανά αίμα. με πήγαν οι γιατροί στο χειρουργείο για τη γέννα, είχα μπει πια στον ένατο.( ήταν κανονισμένη η γέννα μου για την επόμενη έτσι κι αλλιώς.) η μάνα μου είχε φύγει για Θεσσαλονίκη την επόμενη που μπήκα στο νοσοκομείο, γιατί δούλευε. η κ Μ ηρθε μια δυο φορές να με δει, είχε οικογένεια να φροντίσει η γυναίκα, και δεν ήταν και δίπλα. Ετσι ολομόναχη έζησα την πιο δύσκολη... αλλά συνάμα...την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωης μου.
Την γέννηση της Πρώτης μου κόρης!!!
Μια βδομάδα μετά που γυρίσαμε στο σπίτι, ηρθε ένα γράμμα από τον ¨μπαμπά¨ ( ο οποίος ήταν πια στον Έβρο με μετάθεση)
Έλεγε επί λέξη...Να Ζήσει το νεογέννητο!!!
Αυτό!!
Ξαναγύρισε η μαμά μου να με βοηθήσει στις πρώτες μέρες με το μωρό, και μόλις πήρα μισό σαράντισμα, τα μαζέψαμε, και πήγα μαζι της στη Θεσσαλονίκη.

Τώρα... είχα να αντιμετωπίσω άλλο θέμα.
Την αντίδραση του πατέρα μου, ( που είχε δηλώσει στη μάνα μου ότι αν βρεθώ μπροστά του... θα με τσακίσει) και που το μόνο που ήξερε ήταν... ότι έχω ένα μωρό... και ότι παντρεύτηκα πριν μερικές μέρες, τα πώς... και τα γιατί... ακόμα δεν ξέρω πως του τα μπάλωσε η μάνα μου αλλά... Είναι μια άλλη ιστορία.

Εξομολογήσεων συνέχεια…Πλησιάζοντας η ώρα του… χαμένου ονείρου!

2008-05-24T01:54:00.000-07:00

Τόπε και τόκανε….
Κάτι είχε στο μυαλό της, αλλά δεν τόλεγε. Ώσπου μια μέρα, μου λέει : Ντύσου. Θα πάμε κάπου. Που; Ρωτάω εγώ. Στο στρατόπεδο ….απαντάει ! Και τότε μου αποκαλύπτει πως ο διοικητής του στρατοπέδου, ήταν συγγενής της. Μια και δυό ..πάμε στο στρατόπεδο. Εγώ ήμουν αρκετά φοβισμένη, και ντρεπόμουν κιόλας γι αυτή την εξέλιξη. Μπαίνουμε στο γραφείο του διοικητή, τρεμάμενη εγώ, και η ‘ γυναίκα ‘ του λέει : To και το . Τον φωνάζει λοιπόν ο διοικητής, και τον ρωτάει : την ξέρεις αυτή την κοπέλα; Ναι την ξέρω κύριε διοικητά. Για πες μου, το παιδί που θα γεννήσει είναι δικό σου; Δεν ξέρω, κύριε διοικητά. Και γιατί τότε η κοπέλα λέει πως είναι δικό σου; Μμμμ…να… κύριε διοικητά θέλει να με παντρευτεί. Δε μου λες, λέει ο διοικητής, έχεις 100 δραχμές στην τσέπη σου; Όχι κύριε διοικητά. Τότε γιατί αυτή η πανέμορφη κοπέλα να θέλει να παντρευτεί εσένα; Που είσαι απένταρος. Θα μπορούσε να πει πως το παιδί είναι ενός πλούσιου, και να παντρευτεί ένα πλούσιο άντρα. Κόκαλο αυτός. Και αναγκάζεται να πει την αλήθεια. Ναι κύριε διοικητά….δικό μου είναι το παιδί. Βγείτε λοιπόν, έξω να μιλήσετε, και πήγαινε στο χωριό σου, έχεις τρεις μέρες άδεια, να βγάλεις όλα τα χαρτιά για να γίνει ο γάμος. (Όλα αυτά... μπροστά μου.) Ενοιωθα ντροπή και αηδία. Ντροπή για τη θέση που βρισκόμουν, και αηδία για εκείνον.
Που πήγε η περηφάνια μου; Τι κάνω εγώ εδώ; Θέλω να φύυυυυγωωωωωωωωωωωωω………………….
Έμεινα όμως. Έμεινα και έζησα τον εξευτελισμό ως το τέλος.
Βγήκαμε έξω, και μου λέει : Γιατί τόκανες αυτό; Γιατί…δεν μου άφησες άλλη επιλογή, απάντησα. Θα μου το πληρώσεις αυτό, να το θυμάσαι, μου είπε.
Πήγε έβγαλε ότι χρειαζόταν και γύρισε.

Σε μία βδομάδα , οι τελευταίες προετοιμασίες του γάμου τελείωσαν.….τι προετοιμασίες δηλαδή; Δεν θα γινόταν, δα, και κάνας γάμος γεμάτος όνειρα και λουλούδια… όμως όπως και να το κάνεις, ένας γάμος θα ήταν….γι αυτό, η ‘ μεγάλη αυτή γυναίκα ‘,( η κυρία Μ θα την αποκαλώ.) έψαξε … βρήκε όλες τις φίλες της, τους μίλησε,
και όλες μαζί ετοιμάζανε τον γάμο. Όμως γαμπρός και νύφη έβλεπαν με άλλο μάτι, όλα αυτά. Ο ένας αρνιόταν να λάβει μέρος στην…¨καταδίκη¨ του… και η άλλη,…εγώ δηλαδή,…τα είχε χαμένα.

Εγώ δεν ήμουν σε θέση να νοιώσω, αν έπρεπε να χαίρομαι η να λυπάμαι. Κι αν όλα αυτά που γινόντουσαν ήταν σαν να ζούσα σε ένα όνειρο η σε ένα εφιάλτη! Τα έβλεπα σα θεατής, λες και αφορούσαν κάποια άλλη.
Γιατί εγώ… είχα ονειρευτεί τον γάμο μου, όπως κάθε κορίτσι και κάθε νέα γυναίκα, ονειρεύεται , σαν την πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου, γεμάτη χαρά, κι αγάπη.

Είχε κατέβει και η μαμά μου, και παρακολουθούσε και αυτή τα γεγονότα, γιατί οι …δραστήριες κυρίες με αρχηγό την κυρία Μ… δεν άφηναν χώρο για κανέναν άλλο. Το είχαν πάρει όλες προσωπικά, πράγμα που με παραξένευε λίγο, αλλά δεν θέλω να πω κάτι πάνω σ' αυτό. Θα τα κάνανε αυτές όλα τέλεια, για να μην έχει να πει κουβέντα ο…¨γαμπρός¨, σαν αυτή που μου είπε εχθές : Κοίτα…-εγώ δεν θα κοιμηθώ εδώ μετά το γάμο. Και το είπε με το βλοσυρό ύφος που είχε πια υιοθετήσει μόνιμα για μένα ‘ ο αγαπημένος μου ‘. Γιατί; Ρώτησα…Γιατί… δεν χωράμε σε αυτό το μονό κρεβατάκι μου απάντησε , και το έβρισκε πολύ φυσικό.

Το είπα εγώ το…καρφί, στημ κυρία Μ… και… σε δυο ώρες υπήρχε στο δωμάτιο διπλό κρεβάτι (Καινούριο παρακαλώ…χωρίς τα κομοδίνα...αλλά τι σημασία είχε;) Δεν ξέρω πως από το πουθενά βρέθηκε επιπλοποιός, ο οποίος χάρισε το κρεβάτι… κοσμηματοπώλης, τις βέρες… και.. οίκος νυφικών… μπομπονιέρες, λαμπάδες (χωρίς το νυφικό γιατί… κόντευα να κλείσω τον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης μου, το νυφικό θα με μάρανε;…Έτσι… η κυρία Μ, βρήκε κάπου στο σπίτι της καταχωνιασμένο ένα ροζ ύφασμα… και μου έραψε στο τσακ ένα φόρεμα ( για την ακρίβεια δεν μπορούσε να το πει κανείς και φόρεμα ακριβώς!…πιο πολύ με τσουβάλι έμοιαζε…)

Τη στιγμή που οι δυο μανάδες μου βρισκόταν στο κοσμηματοπωλείο για να πάρουν τις βέρες… μπήκε μέσα μια νέα γυναίκα, πελάτισσα, η οποία άκουσε όλη την ιστορία αυτού του γελοίου γάμου…που διηγούταν οι μάνες μου στον κοσμηματοπώλη… και ρώτησε να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες, και ότι θέλει να γνωρίσει αυτό το κορίτσι. Την φέρανε μαζί τους στην επιστροφή… και τότε γνώρισα αυτήν την υπέροχη κοπέλα που έκανε τόσα πολλά για μένα στη συνέχεια. Από φτωχή οικογένεια και η ίδια, είχε την τύχη να παντρευτεί έναν εξαιρετικό άντρα, και πολύ πολύ πλούσιο.

Μου είπε ότι θα είναι δίπλα μου σε ότι χρειαστώ, και ότι το σπίτι της ( παλάτι ήταν, δεν ήταν σπίτι) θα ήταν ανοιχτό για μένα οπότε ήθελα. Την επόμενη μέρα στάλθηκαν από κείνη.. δυο βαλίτσες- μπαούλα- πράγματα για το σπίτι. Σεντόνια, πετσέτες. κλπ προικιά… και…κρεβατάκι για το μωρό, πορτ μπεμπέ… ρουχαλάκια…και άλλη μια προίκα για το μωρό μου.

Μας κάλεσε στο σπίτι της για…τσάι..( είχα… ξαναπιεί και στο χωριό μου… τσάι σαλονάτο εγώ…χα!) και μου δήλωσε ότι δεν έχω να φοβάμαι τίποτα για τη γέννα μου, γιατί μίλησε με τον γιατρό της, και θα αναλάβει αυτός τον τοκετό. Της είπα ότι δεν φοβάμαι, και ότι δεν χρειαζόταν να γίνει αυτό, αλλά εκείνη το είχε ήδη αποφασίσει.

Και φτάσαμε αισίως ...χα! στην παραμονή του γάμου λοιπόν…

Η μεγάλη ψυχή μιας γυναίκας

2008-05-18T15:13:00.000-07:00

Να το τελειώσω αυτό, γιατί... ακόμα σαν ανοιχτή πληγή που την ξύνεις και αιμορραγεί μοιάζει.
Στην Αθήνα... έξη μηνών έγκυος.
Φεύγοντας από το στρατόπεδο η ζωή μου φαινόταν σα να μου χαμογελούσε ξανά.
Όλα θα παίρνανε το δρόμο τους, και εγώ θα γεννούσα το παιδί μου ήρεμη και ποιός ξέρει; Ίσως ευτυχισμένη με τον αγαπημένο μου να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και να με κοιτά με μάτια που λάμπουν από ευτυχία, για αυτό το δώρο που μοιραζόμαστε, το παιδί μας.
Δεν με ένοιαζε πια που το μονό σεντόνι όσο και αν το δίπλωνα στα δυο, δεν με ζέσταινε τις κρύες ακόμα νύχτες του Μάρτη.
Μια παρέα παιδιών, φίλοι της φοιτήτριας συγκατοίκου μου, γίνανε και δικοί μου φίλοι, κάτι παραπάνω από φίλοι, φύλακες άγγελοι, καθημερινά περνούσαν πολλές ώρες μαζι μου, ελεύθερα ξένοιαστα παιδιά, περνούσαν μέρες και βράδια μαζί μου συζητώντας, και δεν έβγαιναν να διασκεδάσουν, πώς να ξεχάσω! Αυτά τα υπέροχα πλάσματα; Οι γονείς τους θελήσανε να γνωρίσουνε αυτό το κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη, που ο άντρας της ήταν φαντάρος στην...Κρήτη ( έτσι τους είπανε τα παιδιά τους, φοβούμενα ότι αν τους έλεγαν ότι αυτό το κορίτσι θα γεννήσει ένα νόθο, θα τους απαγόρευαν να έρχονται πια. (Βλέπεις...ήμουν το κακό παράδειγμα)
Με αγάπησαν και οι γονείς, και προσπαθούσαν να δώσουν απάντηση στα ερωτηματικά που αυτόματα γεννηθήκαν, βλέποντας που, και πως ζω (ρωτώντας τα παιδιά, και εκείνα ψέμα στο ψέμα, μην τυχόν και ξεφύγει η αλήθεια, και χάσουμε αυτή την υπέροχη σχέση που είχαμε δημιουργήσει μέρα τη μέρα)
Μια μάνα όμως... επέμενε, διαισθανόταν ίσως, και ρώταγε και ξαναρώταγε τις κόρες της, και πότε απολύεται ο άντρας της κοπέλας; Και που; Και πως... και γιατί...μα καλά γιατί δεν έχει ούτε τα απαραίτητα; Γιατί είναι φτωχή απαντούσαν εκείνες. Μα... ποσό φτωχή πιά; Δεν είχε μια κουβέρτα στην προίκα της; Μου έστειλε κουβέρτα. Με καλούσε κάθε μεσημέρι για φαγητό στέλνοντας πότε το ένα κορίτσι πότε το άλλο, ποτέ δεν πήγα, ντρεπόμουν. Άρχισε να έρχεται μόνη της για να με πάρει, (πότε έβρισκα τη μια δικαιολογία πότε την άλλη για να μην πάω) γιατί κορίτσι μου δεν έρχεσαι; Γιατί διστάζεις; Εγώ σαν κόρη μου σε βλέπω, έχω δυό, και εσύ είσαι η τρίτη, δε με λυπάσαι να πηγαινοέρχομαι μεγάλη γυναίκα;
Τη λυπόμουν. Μα πιο πολύ την ντρεπόμουν.
Ντρεπόμουν που την κορόιδευα, και που εξ αιτίας μου την κορόιδευαν και τα παιδιά της.
Έτσι ένα μεσημέρι που είχε έρθει πάλι να με πάρει, δεν άντεξα.
Της είπα όλη την αλήθεια. Ήξερα πια, είχα καταλάβει, ότι η αλήθεια μου δεν θα ήταν λόγος να χαθούμε με τα παιδιά, αυτή η γυναίκα όχι, δεν θα το έκανε αυτό, αυτή η γυναίκα ήταν... ¨Μεγάλη γυναίκα¨
Όσο διηγόμουν εγώ την αλήθεια μου, τα δικά της μάτια με κόπο προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυα που ανέβαιναν όλο και πιο επίμονα.
Όταν τελείωσα, αυτή η μεγάλη γυναίκα, αυτός ο μεγάλος άνθρωπος, ήρθε κοντά μου με τα χέρια ανοιχτά σε αγκαλιά, με έσφιξε γερά, ζεστά.
Γιατί κορίτσι μου δεν έλεγες τίποτα τόσο καιρό; Ντρεπόμουν.
Τι ντρεπόσουν παιδί μου; Εσύ πρέπει να ντρέπεσαι; Εσύ πρέπει να έχεις ψηλά το κεφάλι, εσύ κορίτσι μου είσαι η ζωή.
Και... που είναι τώρα αυτός; Της είπα ότι ακόμα περιμένω... πέρασε η μια βδομάδα, πέρασε δεύτερη, τρίτη, πέμπτη, πέρα από δυό τηλεφωνήματα ζοχαδιασμένα, δεν είχα νέα του, Α... και ένα τηλεφώνημα από τον μεγάλο του αδερφό, έλα βρε...τι να παντρευτείτε τώρα; Τι νυφικό θα βάλεις με την κοιλιά στο στόμα; Άσε να γεννήσεις πρώτα, και μετά γίνεται ο γάμος, και αναγνωρίζεται και το παιδί...να προλάβουν και οι δικοί μου να ετοιμαστούν...
Λες; Ναι μωρέ... ας γεννήσω πρώτα καλά λες.
Τα διηγήθηκα όλα αυτά στην δεύτερη μαμά μου... και... ούρλιαζε.
Παιδί μου; ποσό αφελής μπορεί να είσαι; Δεν κατάλαβες ότι πάνε να σου τη φέρουν; Άμα γεννήσεις σιγά μη σε παντρευτεί.
Ε... άμα το κάνει αυτό... τι να κάνω εγώ; Εγώ του είπα...
Λοιπόν! Σε μια εβδομάδα θα είσαι παντρεμένη. Δεν θα τον αφήσω εγώ αυτόν να αλωνίζει και εσύ να τραβάς του Χριστού τα πάθη. Έχει και αυτός ευθύνη και αφού δεν εννοεί να την αναλάβει, Θα του δείξω εγώ... πόσα απίδια χωράει ο σάκος.